Het Huis van Oranje in oude ansichten deel 2

Het Huis van Oranje in oude ansichten deel 2

Auteur
:   Fred J. Lammers
Gemeente
:  
Provincie
:  
Land
:   Nederland
ISBN13
:   978-90-288-6391-0
Pagina's
:   160
Prijs
:   EUR 19.95 Incl BTW *

Levertijd: 2 - 3 werkdagen (onder voorbehoud). Het getoonde omslag kan afwijken.

   


Fragmenten uit het boek 'Het Huis van Oranje in oude ansichten deel 2'

<<  |  <  |  1  |  2  |  3  |  4  |  5  |  6  |  7  |  8  |  9  |  >  |  >>

IN LEIDING,

Het tweede deel van "Het Huis van Oranje in oude ansichten" omvat de periode 1910 tot 1926, het jaar waarin koningin Wilhelmina en prins Hendrik hun zilveren huwelijksfeest vierden. De jeugd van prinses Juliana neemt in deze ansichtenverzameling een grote plaats in. De belangstelling van het Nederlandse volk ging in die tijd speciaal uit naar het dochtertje van koningin en prins. Lang had men op een nieuwe Oranjegeneratie moe ten wachten. Het begon er zelfs op te lijken dat het huwelijk van koningin Wilhelmina en prins Hendrik kinderloos zou blijven, met alle gevolgen van dien voor de troonopvolging. In dat geval zou in Nederland, na het overlijden van Wilhelmina, de troon zijn toegevallen aan het Huis Saksen-Weimar. Het Huis van Oranje was daarmee verwant via de dochter van koning Willem II, prinses Sophie, die was getrouwd met Karel Alexander van Saksen-Weimar. In 1922 regelde een nieuwe wet de erfopvolging. Alleen de nakomelingen van koningin Wilhelmina in directe lijn zouden nog kunnen opvolgen. In de praktijk betekende dit dat slechts prinses Juliana de dynastie kon voortzetten. Het bleef een wankele basis. De prinses vatte het niet zo ernstig op,

al was zij ook van het gewicht van de situatie doordrongen . In haar studententijd kon zij er zelfs een grapje over maken. Toen een van haar medestudenten eens een opmerking maakte over haar niet bepaald slanke benen, haakte zij er snel op in door te stellen dat dit dan zo mocht zijn, maar dat haar benen heel wat te torsen hadden: "Het hele Huis van Oranje rust er op", aldus de prinses.

Als kind verscheen Juliana al veel in het openbaar, veel vaker dan de huidige jongste Oranjegeneratie. Koningin Wilhelmina begreep dat de mensen haar kind graag wilden zien. Zij vond het trouwens nodig, dit in navolging van de principes die koningin-rnoeder Emma had gehuldigd bij de opvoeding van de jonge Wilhelmina, dat Juliana al vroeg in contact kwam met het volk en allerlei facetten uit de samenleving, Vandaar dat de prinses er dikwij1s met haar ouders op uittrok. Dat gebeurde voor het eerst in mei 1910 bij het jaarlijkse officiele bezoek van het koninklijk paar aan Amsterdam. Juliana ging toen mee op rijtoeren en koningin Wilhelmina wandelde met haar dochter in de kinderwagen in het Vondelpark.

Het prinsesje was daar niet zo gelukkig mee. Zij vond

het vreselijk al zo jong in de belangstelling te moe ten staan en zich, waar zij maar kwam, het mid del punt te weten. Zij heeft het er vaak heel moeilijk mee gehad, vooral omdat verlegenheid een haar aangeboren eigenschap is, die zij later nooit helemaal is kwijtgeraakt. Het prinsesje verlangde er naar gewoon met leeftijdgenootjes te kunnen spelen. Dat was nauwelijks mogelijk. Op bezoeken was zij altijd omringd door oudere dames en officieel uitziende lakeien. Als zij met vriendinnetjes speelde waren het altijd kinderen die nauwkeurig daarvoor waren geselecteerd uit de hofkringen. Haar lagere schooljaren bracht de prinses met drie van deze meisjes door: Miek de Jonge, dochter van de toenmalige minister van Oorlog, Elisabeth van Hardenbroek, later de vrouw van de als burgemeester van Gorinchem zo bekend geworden ridder Van Rappard en Elise Bentinck, nu mevrouw Roell in Beerze. De lessen werden gegeven in een vertrek van Huis ten Bosch dat was ingericht als schoollokaal. In vergelijking met de schooljaren van haar moeder had Juliana het heel wat beter getroffen. Met haar vriendinnen haalde zij het nodige kattekwaad uit. De prinses nam

vaak het initiatief tot de streken die de meisjes uitdachten. Koningin Wilhelmina was daar niet zo gelukkig mee, al gunde zij haar dochtertje een pretje. Zij was niet mis als Juliana zich weer eens aan een of andere jolige streek te buiten was gegaan. Dat prins Hendrik daar hartelijk om kon lachen was iets dat koningin Wilhelmina niet begreep. Gevoel voor humor had zij bepaald niet. Koningin Juliana heeft het zodoende van haar vader, dat zij een grapje kan waardereno Dat neemt niet weg dat Wilhelmina bijzonder op haar dochter was gesteld; "ons zonneschijntje" noemde zij prinses Juliana in 1910 tijdens een officiele toespraak in de hoofdstad. Zij heeft, vanuit haar standpunt bezien, altijd het beste voor haar kind nagestreefd.

In de jaren waarin prinses Juliana opgroeide, was veel minder mogelijk dan nu. Het was een totaal andere tijd. Veel dingen, die nu als eigenaardig worden gezien, waren destijds heel normaal. Daarom is een vergelijking tussen toen en nu heel moeilijk. Elke generatie introduceert nieuwe opvattingen. Het Oranjehuis levert daar een sprekend voorbeeld van.

1. De portretten van de leden van de koninklijke familie anno 1910 op een prentbriefkaart verenigd. Deze kaart kwam uit in het voorjaar van 1910, niet lang voor het koninklijk gezin een officieel bezoek aan Amsterdam zou brengen, De Amsterdammers maakten er veel werk van, omdat het de eerste keer was dat prinses Juliana de hoofdstad zou bezoeken. Weken van tevoren waren allerlei comites a1 doende met de organisatie,

2. In het voorjaar van 1910 werd in Haarlem een grote bloemententoonstelling gehouden ter gelegenheid van het vijftigjarig bestaan van de Algemene Vereniging voor Bloembollencultuur. Prins Hendrik verrichtte op 3 maart 1910 de officiele opening. Twee maanden later kwam koningin Wilhelmina er ook een kijkje nemen. De expositie duurde namelijk, evenals nu met de Keukenhof het geval is, een paar maanden.

Bezoek van H. M. de Koningin en Z. K. H. den Prins aan HAARLE/l.

3. Dat bezoek aan de bloemententoonstelling in Haarlem op 26 mei 1910 vormde een onderdeel van een offici eel bezoek aan de hoofdstad van Noord-Holland. Het ging vooraf aan de feestelijke inkomst in Amsterdam dezelfde middag. In een open caleche reden koningin en prins van het Haarlemse station naar het stadhuis.

Bezoek oan H. M. de Koninain en Z. K. H. den ?rins aan HAARLEM.

4. Haarlem illustreerde die dag dat het een bloemenstad is. Het stadhuis was met honderden bloemen versierd.

5. Hier nog een prent van het koninklijk paar op het bordes van het Haarlemse stadhuis.

Bezoek ean H. M. de KOnlng:n en Z. K. H den Prins aan HIIRLEM.

Bezoev van H. M. de Koning;n en Z. K. H. den Prins aan HAARlE~' ..

6. Ter gelegenheid van het vorstelijk bezoek werd in Haarlem een bloemencorso gehouden. De belangstelling vo or dit gebeuren was groot, al was het corso nog niet zo uitgebreid als het jaarlijkse bloemencorso dat nu in de lente door de bollenstreek trekt. Hier een van de deelnemers tijdens het defile voor koningin en prins.

7. In de namiddag van 26 mei 1910 brak voor de Amsterdammers het moment aan, waarop zij voor het eerst prinses Juliana konden begroeten. In "het verheugd Amsterdam" kwam deze prentbriefkaart uit.

H. K. H. Prinses juliana in kinderwauen,

8. Het bezoek aan de hoofdstad duurde ruim een week. In die periode vond koningin Wilhelmina gelegenheid een uurtje met haar dochtertje te gaan wandelen in het Vondelpark, dat voor die gelegenheid wel gedeeltelijk werd afgesloten voor andere bezoekers.

<<  |  <  |  1  |  2  |  3  |  4  |  5  |  6  |  7  |  8  |  9  |  >  |  >>

Sitemap | Links | Colofon | Privacy | Disclaimer | Leveringsvoorwaarden | © 2009 - 2017 Uitgeverij Europese Bibliotheek