Hoorn in oude ansichten deel 1

Hoorn in oude ansichten deel 1

Auteur
:   J.J. van der Gulik en G. v.d. Zel
Gemeente
:   Hoorn
Provincie
:   Noord-Holland
Land
:   Nederland
ISBN13
:   978-90-288-3808-6
Pagina's
:   80
Prijs
:   EUR 16.95 Incl BTW *

Levertijd: 2 - 3 weken (onder voorbehoud). Het getoonde omslag kan afwijken.

   


Fragmenten uit het boek 'Hoorn in oude ansichten deel 1'

<<  |  <  |  1  |  2  |  3  |  4  |  5  |  6  |  7  |  8  |  >  |  >>

INLEIDING

De aanleiding om "Hoorn in oude ansichten" samen te steilen is enerzijds om datgene wat tussen 1900 en 1945 is gefotografeerd en nog niet eerder is gepubliceerd, in de openbaarheid te brengen en anderzijds Hoom te doen opnemen in de serie "in oude ansichten", uitgaven van de Europese Bibliotheek. Voor verzamelaars zal deze uitgave een aanvuiling zijn op hun coilectie Westfriese dorpen en steden, waarvan inmiddels de voltooiing nadert.

Voor vele oud-Hoomsen zuilen deze plaatjes herinneringen oproepen aan de tijd dat Hoorn nog een stad was met inwoners die elkaar kenden, met dominerende figuren in het bedrijfsleven en vele anderen. We denken ook aan latere figuren, onder anderen Jan Verus, de orgelman, die met zijn paard en orgel vreugde bracht in de straten. Achter op het orgel was een zitplaats voor de jeugd en onbezorgd kon men erop en eraf springen; er was nauwelijks gevaar op de straat. Ook willen we Hein Selie memoreren, herken-

baar aan zijn onafscheidelijke, blauwe schipperstrui met bailenkoord, zwarte pet, zilveren krullen en oorbellen. De laatste jaren van zijn leven bracht hij door met schillen ophalen, bestemd voor enkele kleine boeren buiten de stad; dit geschiedde per handwagen. Voor de jongeren was er het bekende "Hoomse rondje". Iedere zaterdag- en zondagavond lie pen ze tegengesteld van elkaar de route Grote Noord-NieuwsteegGouw en Gedempte Turfhaven en menig huwelijk is hierdoor ontstaan. Maar de tijd veranderde dit ailes. Voorbij is deze episode uit het leven. Hoom is nu Hoom 1978 geworden, explosief gegroeid ten koste van de omliggende gemeenten, waar de Hoomsen van origine opgaan in de massa die van elders is gekomen. Ongetwijfeld zuilen zij bii het aanschouwen van deze plaatjes genoeglijk terugdenken aan de (goede? ) oude tijd en voor de nieuwkomers zullen de plaatjes een indruk geven hoe hun stad er in die periode uitzag. Elck wat wils.

...;j-:1'7~,.

~~F

1. De watertoren, die zo'n zestig jaren het panorama van Hoorn mede he eft bepaald, helaas gesioopt in 1970, maar hier nog in volle glorie. Het was een oud gezegde, indien men per trein of ander vervoermiddel Hoorn naderde: "Ik zie de watertoren al", een bewijs dat de reis ten einde was. Op de achtergrond ziet men de Geidelozeweg, op de plaats van het "Avondlicht" is hier aileen nog een boerenhuisje te ontwaren. De voorste twee woningen zijn ten tijde van deze foto van recente datum: de dichtstbijzijnde is nog niet bewoond. Al met al een wei zeer Iandelijk beeid en nu bijna niet meer te herkennen. Het meisje vooraan rijdt weI met een zeer mooie kinderwagen. En kijk eens hoe men destijds van een eenvoudig landhek een fraai stukje handwerk wist te maken? Hetgeen de jongen er echter niet van weerhield erop uit te rusten.

2. De ambachtsschool, gebouwd in 1912-1913. Ret werk werd gegund aan de firma J. van Petten Jr. te Hoorn, voor de som van f 29.340,-. Dit bedrag was exclusief de betonfundering. De eerste pogingen om tot oprichting van een ambachtsschool te komen dateren al van 1898. Waar hier op de voorgrand de kool nog goed gedijt, is nu de pravinciale weg, die in het begin van de jaren dertig is aangelegd als verbinding tussen het Keern en de Nieuwe Weg. De eerste directeur was de heer Ovaa, die werd opgevolgd door de heer Nooteboom en deze, na bijna dertig dienstjaren, door de heer Graet. Bekende Ieraren uit de jaren dertig waren de heren Brouwer, Ten Veldhuis en Crone en een zeer populaire figuur was de heer Haremaker, de concierge. In 1959 is men verhuisd naar een nieuw gebouw, gelegen aan de Johannes Poststraat, to en onder de naam Lagere Technische School. Bouwonderneming Nannings heeft nu het pand in gebruik. Alleen de entree is gewijzigd, voor de rest treft u het nog zo aan als het hier is afgebeeld.

3. Cafe ,,'t Paardebit" op de hoek Keern-Berkhouterweg. Van 1887 tot 1890 was C. Moeyes de cafehouder; in dat laatste jaar ging het over naar de nieuwe eigenaar, J. Schermerhorn. Schermerhorn was een actief man. Hij koppelde er naast zijn baan als cafehouder-speeltuinhouder een handel in hooi en stro aan vast, hetgeen hier goed tot uiting komt gezien de handwagen met strobalen rechts. In 1914 ruilde hij van woning met zijn zoon, die in 1924 echter meer brood zag in de strohandel. Toen was ,,'t Paardebit" verleden tijd en ook de speeltuin verdween uiteraard. In 1928 werd een deel van het land aan de Berkhouterweg verkocht en hier werd een vijftal woningen gebouwd. In 1937 verplaatste de heer Schermerhorn zijn bedrijf naar even verder op het Keern en viel het oude pand onder de slopershamer, tegelijk met de huizen aan de Berkhouterweg. Die hebben er dus nauwelijks tien jaar gestaan en dit alles, to en al, ten behoeve van het verkeer.

Hoorn

Hoorn chewez met molen

;

4. Het Keern in het begin van deze eeuw, hier abusievelijk aangeduid als Hoornscheweg. De molen op deze foto, "De Vergulde Korenaar", werd in 1950 door brand verwoest. Het was de laatste van de vele molens die Hoorn rijk is geweest. De eigenaar ten tijde van de brand was de heer W. Beelen. In deze periode was het H. v.d. Berg die als molenaar de scepter zwaaide, blijkbaar onder het toeziend oog van de agent, links op de foto. De veestalling, met de fraaie kap, ging voor enige jaren eveneens door brand verloren. Het woonhuis ervoor, laatstelijk nog in gebruik bij een vrachtonderneming, :is in 1976 gesloopt. Geheel op de achtergrond, rechts van de molen, zijn nog enige huisjes van de Geldelozeweg te zien. Het punt vanwaar deze foto is genomen bevindt zich even voorbij de plek waar de Van Dedemstraat op het Keern uitkomt. De rust van dit tafereel kunnen wij u nu niet meer garanderen.

5. De spoorwegovergang aan het Keern. Het spoorhuisje links is nog in dezelfde staat en werd destijds bewoond door H.J. Selij, "beambte der Hollandseh IJzeren Spoorweg Maatschappij", Reehts, bij de born en, is nu de inrit naar het Dampte en reeht voor, waar de stal staat, is nu een benzinestation. Geheel reehts, waar het dak boven de bornen uitsteekt, is nu de garage van Vink, voorheen Geerling & Winkelaar. De rnolens op de aehtergrond stonden respeetievelijk aan het Pelrnolenpad en het Weeltje. Links, langs het huis, ziet u een houten hek, waarvan de uitvoering zeer gedetailleerd was. Dit hek liep door langs het gehele stationsernplaeernent tot aan de Spoorsingel. Een boer heeft zijn melk in de stad afgeleverd of is het een melkboer die onderweg is naar zijn klanten? Links, bij de spoorboom, ontdekken we nog een mooie boerensjees, die we tegenwoordig aileen nog bij de "Dag van het paard" kunnen bewonderen.

6. Ter gelegenheid van de landbouwfeesten in 1913 organiseerde de padvinderij een kamp op het land van Nieuwpoort, aan het Pelmolenpad. In het midden de molen van Nieuwpoort; op de schuur staat dan ook geschilderd "Vraagt Nieuwpoort's veevoeders". Het grote gebouw, rechts, was de Hoornsche IJsfabriek, nu de oud papierhandel van de firma Roe1e. Daar dit gebeuren p1aatsvond op het land van Nieuwpoort, kunnen we rustig aannemen dat de dame in het wit mevrouw Nieuwpoort is en ongetwijfeld zullen haar zoons Dirk en Jan zich onder de padvinders bevinden. De foerage werd bepaald verzorgd door het Hoornse garnizoen, gezien de korporaal met de handwagen, voorzien van een flinke gamel. De handwagen, nummer 6, is van het verhuurbedrijf van G. Salm van het Kleine Noord, die samen met zijn broer daar het wagenmakersvak uitoefende. Geheel op de achtergrond, nauwelijks te zien, het spoorweghuisje aan de Berkhouterweg, dat reeds jaren geleden is gesloopt.

7. "Hotel-Cafe-Restaurant Het Wapen van West-Friesland - Uitspanning" staat er achterop deze kaart. De fotograaf was Schepel uit Hoorn, De toenmalige eigenaar was C. Davids, die sam en met zijn vrouw Geertje de zaak runde. Dit moet in het begin van de jaren twintig zijn geweest, daar we in 1926 de heer Geel als eigenaar aantreffen. Deze heeft vele jaren in dit bekende cafe zijn zetel gehad en is toen, voor zover wij weten, opgevolgd door de heer Bohemen. Ook dit pand ging verloren door de rode haan; de heer Koning zag in de jaren zestig zijn bedrijf geheel uitbranden. Op deze plaats is nu de toegang naar de Grote Waal en in de panden ernaast, bewoond door de gebroeders Salm, is nu een doe-het-zelfwinkel. Rechts van het hotel de toegang naar het Scharloo, nog fraai gemarkeerd met een rij bomen, maar nu ook een der drukste invalswegen naar de binnenstad.

8. De Westersingel in de jaren vlak na de Eerste Wereldoorlog. In de volksmond Jodensingel genoemd, vanwege het joodse kerkhof, rechts. Dit punt is geheel verdwenen en op de hoek waar het gebouwtje staat is de ingang naar het "Weeltje", destijds een rustige landweg. Een gedeelte van het water, vooraan, is gedempt en de joodse begraafplaats is in 1968 verplaatst naar een apart gedeelte op de algemene begraafplaats aan de Berkhouterweg. Ook dit is het gedeelte dat toegang geeft tot de Grote Waal. Links ontwaart u nog de huizen en stallen van het Scharloo; het eerste gedeelte daarvan is nog aanwezig. Achterom liep een wandelpad, hetgeen doorliep tot aan de Westerdijk. De stallen, aan het eind nog te zien, zijn enige jaren geleden gesloopt. Zij waren de laatste jaren van hun bestaan in gebruik als garage enzovoort door de firma Koopmans.

<<  |  <  |  1  |  2  |  3  |  4  |  5  |  6  |  7  |  8  |  >  |  >>

Sitemap | Links | Colofon | Privacy | Disclaimer | Leveringsvoorwaarden | © 2009 - 2017 Uitgeverij Europese Bibliotheek