Kent u ze nog... de Zuid-Beijerlanders

Kent u ze nog... de Zuid-Beijerlanders

Auteur
:   N.W. Andeweg-van Brakel
Gemeente
:   Korendijk
Provincie
:   Zuid-Holland
Land
:   Nederland
ISBN13
:   978-90-288-1231-4
Pagina's
:   80
Prijs
:   EUR 16.95 Incl BTW *

Levertijd: 2 - 3 weken (onder voorbehoud). Het getoonde omslag kan afwijken.

   


Fragmenten uit het boek 'Kent u ze nog... de Zuid-Beijerlanders'

<<  |  <  |  1  |  2  |  3  |  4  |  5  |  6  |  7  |  8  |  >  |  >>

INLEIDING

De boekjes uit de serie w .. in oude ansichten" zijn bij het lezend publiek erg in trek. "Zuid-Beijerland in oude ansichten" deel I is al lang uitverkocht en deel 2 zal gelijk met dit boekje, "Kent u ze nog ... de Zuid-Beijerlanders" , verschijnen. Dit boekje bevat zesenveertig foto's van groepen uit het verenigingsleven, schoolfoto's en foto's van instellingen en reisgezelschappen uit vervlogen tijd. Oude en minder oude foto's, die bij het zien weer herinneringen oproepen uit een tijd die we al waren vergeten. Het komt er in de regel niet van om zelf foto's te kopiëren of te laten kopiëren. Toch is het in deze gejaagde, moderne tijd dat we weer naar het oude van vroeger speuren en zo veel mogelijk zwart op wit willen zetten. Oude ansichten, oude foto's, ze worden weer uit alle mogelijke kastjes en laden gehaald. Vele foto's waren al lang vergeten en des te groter is de verrassing bij het weerzien.

Door twee wereldoorlogen en de watersnood in 1953 zijn er heel wat mooie foto's verbrand of weggespoeld door het water. Er is een tijd geweest dat ouders de schoolfoto's niet konden betalen. Er werd dan hooguit één foto gekocht, ook al stonden er meerdere kinderen op. In de crisisjaren was er wel meer nodig dan foto's. Mensen waren blij dat ze het hoognodige konden kopen. Ook daarom is het nu vaak erg moeilijk om aan goede oude foto's te komen. Bovendien is het herkennen van de personen op de oude foto's niet altijd gemakkelijk. Zonder de hulp van de oudste inwoners zou het nooit zijn gelukt alle namen naast de foto's te zetten. Bovendien is het nog altijd niet uitgesloten dat er een verkeerde naam bij de teksten kan staan. Niets is volmaakt, het blijft altijd mensenwerk.

De camera van vroeger, een toestel op pootjes, waar de fotograaf een zwarte doek overheen spreidde en er zelf met zijn hoofd onder kroop, was heel wat anders dan het moderne materiaal dat men nu gebruikt. Toch is het verrassend dat er zulke duidelijke foto's in de albums geplakt zijn. Het zou jammer zijn als die albums in de kast bleven liggen, zonder dat er iets mee werd gedaan. Het zijn geen beelden uit een rijk verleden, maar toch kunnen we rijk zijn als we op deze manier weer kunnen beschikken over het gebundelde dorpsleven uit onze gemeente.

Uren, dagen, maanden, jaren vlieden als een schaduw heen.

Geslachten gaan, geslachten komen, waartoe, waarom, weet God alleen.

De Schepper heeft geen begin, geen einde.

De mens leeft slechts een korte tijd. Hier wordt het heden snel verleden, bij God alleen is de Eeuwigheid.

1. Aardbeienpluksters bij C. van Leenen.

Eerste rij, van links naar rechts: Jans Eland, een onbekende, Hanna Eland, Cor van Leenen, staande Cees van Leenen, voor hem Rienkie Pierneef, Lena Eland, Marie Ruigendijk en een onbekende.

Tweede rij, van links naar rechts: een onbekende, Pou van Leenen, Anna Ruigendijk, Truus van den Burg en Jan Pierneef.

Aardbeiden werden meestal door vrouwen geplukt en de kinderen werden dan vaak meegenomen. Ook meisjes die niet op een boerderij of in een winkel werkten, gingen in de lente tot diep in de herfst naar het land. Aardbeien plukken was toch wel het gezelligste werk op het land. De mandjes (of tipsies) moesten tot aan de rand toe vol met geplukte aardbeien zijn en wie de meeste mandjes vol had, ging met het hoogste loon naar huis, want er werd per mandje uitbetaald. Voor dag en dauw moest men uit de veren, want Piet Vos kwam voor tienen al met de veilingwagen om de mandjes in te laden. Een oude hoed of muts op het hoofd tegen te felle zonnestralen, een drinkenskruikje en een, zoals dat werd genoemd, "stikkezak" met boterhammen voor de schafttijd om acht uur. Toch hadden ze nog even tijd voor het maken van deze foto.

2. In het land van de gebroeders Verrijp in Bommelskous.

Eerste rij, van links naar rechts: Johannes Dekker, vrouw De Laat, Bas Niemandsverdriet, vrouw Dekker, Leen Barendregt, Pou Groeneweg, Jacob van der Jagt, van Kees de Laat is alleen zijn hoofd te zien, dan Henk Reijerkerk, op de wagen met zakken aardappelen Krijn Verrijp, Aart Barendregt, Bas Barendregt, vrouw Reedijk en vrouw Van der Jagt.

Dit plaatje werd in de nazomer geschoten. Mooi weer, dan kon het ook nog gezellig zijn. "Mutten" met de vrouwen die, samen met de mannen, de aardappelen dolven of rooiden. Aardappelen rooien was toen nog een uitdrukking die nooit werd gebruikt. Dat kwam pas later, met de machines. Tegenwoordig zijn er maar twee mannen nodig: één aan de machine en de ander met de wagen om de zakken weg te rijden. Vroeger was er bij de rooiers één baas. Hij riep, als het half (koffietijd) of heel schaft (etenstijd) was: .Jiallef schoft". Dan werd er wat gedronken en gerust. Men lootte om een "zwat", dat was een gedeelte dat ieder kreeg om te delven. Op ieder eigen zwat werd een hoop aangelegd met de gedolven aardappelen. Op deze foto zijn ze die aan het "mutten".

3. De trouwfoto van Teun Kersten en Inge de Reus.

Eerste rij, van links naar rechts: Johannes de Reus, Corrie Kersten, Toos Nijhof', Piet Kersten en Willie Barendregt.

Tweede rij, van links naar rechts: Kees Kersten, Cor Kersten-Poortvliet, Rijria Kersten, Kees Poortvliet, Jacobus van Rij, Mien van Rij-de Reus, Lena de Reus-Dekker en haar man en Henk de Reus Johzn.

Derde rij, van links naar rechts: Greta Kersten, Arend Kersten en zijn vrouw, het bruidspaar Teun Kersten en Inge Kersten-de Reus, vrouw De Reus-Bokhout en opoe Kersten.

Door alle eeuwen heen is een bruiloft wel een gebeurtenis die gevierd moet worden. In deze eeuw maakt men daar foto's van. Vroeger was dat een foto van de gehele familie en een foto van het bruidspaar alleen. Nu maakt men een album vol met foto's. Vroeger trouwde men zelden in het wit. Op deze foto zien we drie vrouwen met een krullenmuts, die voor deze dag extra mooi gewassen en gestreken werd. Het bruidspaar en hun ouders zaten op stoelen en de rest van de familie stond eromheen en ... allemaal kijken naar de fotograaf.

4. Een schoolfoto met meester Groenewegen en juffrouw Moens.

Bovenste rij, van links naar rechts: Wim Trouw, Koos Trouw, Tijs Tak, Jo Tieleman, Adrie de Vlaam, Bas Trouw Pzn. en Bas Trouw Jaczn.

Tweede rij, van links naar rechts: Gerrit de Bruin, Piet de Vlaam, Gerrit Hokke, Arie Boekee, een onbekende, Klazien Tak, een onbekende, Maart je Tieleman, Marie Trouw Jacdr., Mien Trouw Pdr., Kaatje Zwijgers, Tijs van Vuuren, Leen Visser en juffrouw Moens,

Vierde rij, van links naar rechts: Corne1is Boekee, twee onbekenden, Jaantje de Vlaam, Bets de Vlaam, Mien Trouw Jdr., Mien Trouw Pdr., een onbekende, Pietje van Vuuren, een onbekende en Gerrit de Vlaam.

Vijfde rij, van links naar rechts: Leen van der Burg, een onbekende, Jan Baan, Henk Zwijgers met lei en drie onbekenden.

Er zijn door de jaren heen zoveel schoolfoto's gemaakt dat daar een dik boek mee gevuld zou kunnen worden. Al heel lang geleden begon men klassefoto's te maken, soms zelfs met meer dan één klas per foto. Men keek er op toe dat zusjes en broertjes op één foto kwamen, dan hoefden de ouders maar één exemplaar te kopen. Later werd dat vaak betreurd, omdat dan maar één van de kinderen de foto kon bezitten. Deze boekjes brengen echter een oplossing voor dit probleem. Het kwam ook vaak voor dat een schoolfoto te duur was voor de smalle beurs van de ouders. Nu, na al die jaren, is het een rijk bezit.

Vooral niet lachen en alleen maar naar het vogeltje kijken, dat was toen de eis van iedere fotograaf.

5. De hervormde meisjesvereniging.

Bovenste rij, van links naar rechts: Marie Hoek, Anna Kraijo, Jans Tieleman, Cor den Boer, Geert Tieleman, Pleun Achterberg, Antje Bottenberg, Pie Andeweg, Martha van de Griend, Huib Krayo, Janna Oosters, Jannetje Vos, Teuntje Quispel, Erks de Graaf, Anna Kramp en Mina Tieleman. Tweede rij, van links naar rechts: Stien Mallegrom, Cor Andeweg, Marie Mallegrom, Josien Verschoor, Pie Tieleman Pdr., Jaantje de Vlaam, Suze van Gemert, Neeltje van der Jagt, Neeltje Weijers, Adrie Schilperoord, Marie Leeuwenburg, half te zien Bets Andeweg en Rienkie Pierneef. De mannen met pet zijn natuurlijk de chauffeurs. De man links heet Leendert Fluit en de man rechts heet Wim de Goede.

Derde rij, zittend van links naar rechts: Bets de Vlaam, Mina Trouw, Bets Andeweg Gdr., Mina Remeinse, Sijgje Spaan en Lijntje van Oudheusden.

Vierde rij, liggend: Jannie van Heusden, Nel de Man en Trijntje Dekker.

Dit is een foto die bij het jaarlijkse reisje is genomen. Iedere week werd er gespaard; dat ging dan gelijk met de contributie. Het geld werd geïnd door de penningmeesteresse. De wekelijkse vergadering begon met gebed en psalm, gevolgd door een onderwerp door een van de leden, ook wél een vrij onderwerp. Dan liederen uit de bundel van Johannes de Heer, de notulen door de secretaresse en een dankgebed als slot.

Toentertijd vergaderden ze in het benedenzaaltje van de hervormde diaconie aan de Dorpsstraat. Ook werd er ieder jaar een vergadering gehouden. Iedereen was dan welkom op die uitvoering, waar ook toneelstukjes werden opgevoerd, meestal in combinatie met de jongelingsvereniging. De zaal was altijd overvol. Nu zijn er jeugdclubs en de vergaderingen zijn heel anders ingedeeld en aan de tijd aangepast. Meer spel, meer handenarbeid, maar natuurlijk met als belangrijkste doel: het evangelie brengen en belijden.

<<  |  <  |  1  |  2  |  3  |  4  |  5  |  6  |  7  |  8  |  >  |  >>

Sitemap | Links | Colofon | Privacy | Disclaimer | Leveringsvoorwaarden | © 2009 - 2017 Uitgeverij Europese Bibliotheek