Almere in beeld /stad zonder verleden

Almere in beeld /stad zonder verleden

Auteur
:   R. Steenhorst en H. Belder
Gemeente
:   Almere
Provincie
:   Flevoland
Land
:   Nederland
ISBN13
:   978-90-288-1372-4
Pagina's
:   152
Prijs
:   EUR 19.95 Incl BTW *

Levertijd: 2 - 3 weken (onder voorbehoud). Het getoonde omslag kan afwijken.

   


Fragmenten uit het boek 'Almere in beeld /stad zonder verleden'

<<  |  <  |  1  |  2  |  3  |  4  |  5  |  >  |  >>

19. Henk en Lia de Clerck zijn de eerste officiële bewoners van de nieuwe stad Almere. Op 30 november 1976 reikt minister W.Th.E. Westerterp van Verkeer en Waterstaat (kabinet Den Uyl] hen op feestelijke wijze de sleutels uit, tijdens een officiële bijeenkomst, gehouden in het plaatselijke café-restaurant "De Roef'.

Die eerste groep bewoners bestaat uit nogal wat "economisch gebondenen" - mensen die belangrijk zijn voor de eerste aanzet tot het openbare leven van Almere-Haven. Het werk is de voornaamste reden van hun komst. Met wat uitzonderingen daar gelaten, zijn ze niet direct naar Almere gekomen om daar betere huisvestingsomstandigheden te vinden. Veelal gaat men er zelfs, door de weinige keus in woningen, nog op achteruit. Iedereen woont in die dagen op de Schoolwerf, een woonwijk met huurwoningen, ontworpen door architect J. van Stigt, De tweede belangrijke reden van de komst van die eerste groep Almeerders is de uitdaging. De uitdaging van het moeten leven in een allesbehalve complete woonsituatie en het tot stand brengen van ontwikkelingen die in een volgroeide stad "alledaags" zijn, maar die in Almere nog niet bestaan. Dit laatste dient overigens niet door een al te idealistische bril te worden bekeken.

Maar feit is dat de meest fundamentele zaken van een samenleving ontbreken: er is geen politiek, geen kerkelijk leven, geen verenigings- en sportleven, de gezondheidszorg is nauwelijks gestructureerd, het openbaar en bijzonder onderwijs zijn net van start gegaan. Kortom, Almere-Haven is in die eerste maanden niet meer dan een groep van tweehonderd bewoners, zeventig woningen, een houten bivak, provisorisch aangelegde wegen, een noodwinkelcentrum, dat lange tijd grotendeels leeg zal staan, en enorme stapels plannen en tekeningen.

Onder die eerste bewoners bevinden zich onder anderen een huisarts, een bakker, een zuivelhandelaar , enkele buschauffeurs, enkele journalisten, een paar onderwijzers, ambtenaren, de pastoor en de dominee, een chef-kok, een ober/kelner, een restaurant-eigenaar, een postbode en een filiaalhouder van een doe-het-zelf-zaak. Het kringetje is erg klein. Iedereen kent iedereen. Men ziet elkaar veelvuldig. Af en toe lijkt het één grote familie. Een groot gezin met een gemeenschappelijk raakvlak: het "pionieren". De betrokkenheid bij de ontwikkeling van Almere is

20. De Stadswerf, een ontwerp van de architect Jan Mastenbroek, vormt zich. Het is het tweede grote bouwproject van Almere-Haven.

groot. De belangstelling voor elkaars leven evenzeer. Er is een vrij hechte saamhorigheid. Iedereen is gelijk. Maar er is nog geen "openlijk" geloof, er is nog geen politieke kleur bekend ...

Alles is in die dagen belangrijk. De eerste telefooncel, de eerste lantaarnpaal, de eerste bushalte, het eerste grasveldje, de eerste boom die wordt geplant. Het haalt ook allemaal de krant ... De plaatselijke journalisten verwerken de onderwerpen ook alsof het groot nieuws is. Maar, in feite is alles ook nieuws. Twee grote, landelijke krantenbedrijven hebben zich voorgenomen vanaf het begin de hele ontwikkeling van Almere, een stad die hoge ogen gaat gooien in de toekomst, te volgen. Het Parool zet een advertentieblad in: De Almere Post. De Telegraaf komt met een nieuwsblad: De Almare.

De belangstelling van Almeerders is groot als op vrijdag 21 januari 1977 het allereerste huwelijk in Almere wordt gesloten, tussen Louisa Langenberg en Fred Broekhuyzen. Landdrost Han Lammers stáát er zelfs op dat hij dit eerste huwelijk hoogstpersoonlijk mag sluiten. De plaatselijke bladen besteden uiteraard ruime aandacht aan dit feestelijk gebeuren, maar wonderlijk genoeg haalt het jonge paar ook mét foto de kolommen van een groot aantal landelijke dagbladen. Het enthousiasme is helemaal niet meer te stuiten als op 2 maart 1977 het allereerste Almeerdertje wordt geboren: Joyce Belinda Miranda, het eerste kind van Riekyen Jan Bresser. De woning van de familie Bresser, die niet lang in Almere-Haven heeft gewoond, is binnen de kortste keren één grote bloemenzee. Het nieuws van de geboorte is al gauw in het dorp bekend. Hoewel er nog geen bloemenman in Almere-Haven is, ziet men toch kans uit omliggende gemeenten bossen bloemen aan te slepen. En ... landdrost Han Lammers staat er wéér op deze allereerste geboorteaangifte persoonlijk af te handelen. Er is wederom plaatselijke en landelijke

21. Op 21 januari 1977 wordt het allereerste huwelijk voltrokken in Almere-Haven. Er is landelijke publiciteit. Het gelukkige bruidspaar heet Fred Broekhuijzen en Louisa Langenberg.

publiciteit voor deze gebeurtenis.

De vele publiciteit, via radio, televisie, talloze kranten en tijdschriften, maakt veel belangstelling los. Maanden achtereen wordt Almere-Haven overstroomd door "toeristen". Almere-Haven is een etalage geworden; de bewoners zijn de etalagepoppen. De Almeerders ervaren op het laatst de drommen toeristen, die met tientallen touringcars en honderden auto's worden aangevoerd, als een ware plaag. Veel van de belangstellenden van het oude land - er zijn natuurlijk ook uitzonderingen - ontzien niets en niemand. Almere-Haven is een kijkdoos, waar je "zomaar" in en uit mag lopen. De immense belangstelling wekt grote wrevel. Men accepteert het niet langer dat vreemden tuinen binnenlopen, hun neuzen plat drukken tegen huiskamerruiten, waar op dat moment net een gezin aan tafel zit. Men wil af van situaties waarin nieuwsgierige mensen toevallig openstaande tuindeuren binnenstappen. Want, hoewel het ietwat overdreven lijkt, gebeurt het wel degelijk. Dat de bezoekers hun auto's kris-kras parkeren, vormt uiteindelijk de climax in de irritatie. De bewoners pikken het niet langer meer. De Almeerders grendelen de Schoolwerf met eigen auto's af. Een van de actievoerders laat weten: Het is geen protest tegen de belangstellenden zelf Als wij buitenstaanders geweest waren, zouden wij ook graag Almere hebben willen zien. Maar het is een actie tegen hun auto's. De weekeinden zijn bijvoorbeeld door het autoverkeer al ondraaglijk geworden. Daarbij lopen onze kinderen door die hordes auto's groot gevaar.

De belangstelling wordt enigszins gerichter als de eerste modelwoning van de Rijksdienst voor de IJsselmeerpolders aan de Schoolwerf in gebruik wordt genomen. Binnen enkele maanden staat de bezoekersthermometer op tienduizend ...

22. De eerste woonwijken van Almere, min of meer vanuit de lucht gezien. Deze foto werd gemaakt op dertig meter hoogte, vanuit de kerktoren van het kerkcentrum "Goede Rede". Op de voorgrond ziet u nog juist een gedeelte van de centrumgracht. De twee achtkantige woonblokken horen bij AlmereHavens eerste woonwijk, de Schoolwerf - een ontwerp van het architectenbureau Van Stigt. Achter deze woonwijk strekt zich de Goedewerf uit. Dit bouwplan bestaat voor een belangrijk deel uit de zogeheten "een- en tweepersoonshuishoudens".

WONEN IN ALMERE

Almere in zijn geheel ontstaat tegen alle traditionele groeipatronen in. Er is geen oude dorpskern, waaromheen zich nieuwe woongebieden vormen. Ook Almere-Haven wordt geboren op de nuchtere tekentafel. Elke woning, elke winkel, iedere bocht in de straat, iedere boom en speelvoorziening wordt bedacht. Alles komt voort uit de breinen van medewerkers van de "Projektgroep Almere-Haven" van de Rijksdienst voor de IJsselmeerpolders. Hun opdracht lijkt ogenschijnlijk simpel: ontwerp een complete woon-, werk- en leefstad ... Een medewerker van de plangroep zei eens: In feite is het volkomen belachelijk waar je mee bezig bent. Een stad als Amsterdam heeft er vele, vele eeuwen over gedaan om te worden wat het nû is ... Wzï moeten, als je iedere geplande Almere-kern als een stad rekent, binnen vijfentwintig jaar minimaal vijf complete steden maken. Er is gewoon geen tijd voor een natuurlijk ontstaan. Alles moet geforceerd worden. Daarom is iedere ontwikkeling in steden als Lelystad en Almere ook volslagen onecht. Alleen de mensen zijn echt ... maar zelfs die zijn door de computer gehaald. De computer selecteert hen op inkomen, gezinssamenstelling, economische gebondenheid en de mate van huisvestingsnood waarin zij eventueel verkeren.

Niet alleen deze plannenmaker is verbijsterd door de wijze van ontstaan van reageerbuis-steden als Lelystad en Almere, ook "het buitenland" slaat de ontwikkelingen in Nederland met grote, verbaasde ogen gade ... Almere-Haven - zo vinden de ontwerpers - moet geen gemiddelde Nederlandse nieuwbouwstad worden. Het feit dat de bodem van Almere eens zee was en de stad nog altijd is omgeven door "resten" van die zee (het Gooimeer, het IJmeer, het IJsselmeer) schept gewoon de verplichting het karakter van die voormalige zee in de stad tot uitdrukking te brengen. Met name Almere-Haven krijgt dan ook een opvallend eigen identiteit: het is voorbestemd uit te groeien tot een moderne uitgave van het klassieke Zuiderzeestadje. Nu, enkele jaren na het uitspreken van

23. In Almere-Haven worden vrij veel woningen gebouwd volgens de zogeheten .Jioutskeletbouw": methode. De op de foto afgebeelde woningen zijn een ontwerp van architect Jan Plas, die voor zijn creatie werd bekroond. Het materiaal van de woningen bestaat uit het Canadese .reä-cedar'r-hout. Het gebruik van deze houtsoort heeft het voordeel dat het nagenoeg geen onderhoud behoeft. Naast houtskeletbouw aan de Ambachtsmark (zie foto), verrijzen, zij het van andere ontwerpers, houtprojecten aan onder meer de Kromgouw en de Overgouw.

dit voornemen, kunnen we inderdaad constateren dat die eerste Almere-kern zich wel degelijk kenmerkt door een klassieke, architectonische aanpak. Almere-Haven heeft eigen grachten, bruggetjes en gevelhuizen.

De plannenmakers staan voor de bijna onmogelijke taak om zich te verplaatsen in woon- en leefomstandigheden van mensen die nog niet eens in Almere-Haven wonen. De bevolking is nog slechts een cijfer op papier. .. Hoe zouden de Almeerders willen wonen? Welke ontspanningsbehoeften zouden ze hebben? Hoe groot zou hun autobezit zijn? Zijn die toekomstige Almeerders wel sportief? Houden ze van wandelen? Van fietsen?

Tja, hoe zal dat leven in een stad straks zijn? Een stad die alleen nog maar op papier - en in uitzonderlijke gevallen in maquettevorm - bestaat. Natuurlijk zijn er statistieken, Nederlandse "gemiddelden" op velerlei gebied. In grote lijnen is bekend hoe groot het percentage bejaarden - tegenwoordig "ouderen" genoemd - zal zijn. Je kunt daar dan rekening mee houden met het aantal te plannen woningen dat voor deze categorie gebouwd dient te worden. Er zijn ook cijfers over alleenstaanden, studenten, buitenlandse werknemers en we

<<  |  <  |  1  |  2  |  3  |  4  |  5  |  >  |  >>

Sitemap | Links | Colofon | Privacy | Disclaimer | Algemene voorwaarden | Algemene verkoopvoorwaarden | © 2009 - 2021 Uitgeverij Europese Bibliotheek