Bergen in een ommezien

Bergen in een ommezien

Auteur
:   Meta Bison
Gemeente
:   Bergen
Provincie
:   Noord-Holland
Land
:   Nederland
ISBN13
:   978-90-288-5566-3
Pagina's
:   128
Prijs
:   EUR 16.95 Incl BTW *

Levertijd: 2 - 3 weken (onder voorbehoud). Het getoonde omslag kan afwijken.

   


Fragmenten uit het boek 'Bergen in een ommezien'

<<  |  <  |  1  |  2  |  3  |  4  |  5  |  6  |  7  |  8  |  9  |  >  |  >>

Gorters beeltenis, gemaakt door de Amsterdamse beeldhouwer Hans Bayens, staat sinds 12 mei 1990 langs het wandelpad. Het is verrassend en stemt tot nadenken, evenals Gorters Mei, die hij (niet in Bergen) eind van de vorige eeuw schreef:

Maar rondom waren wolken zoals hagen Van zachte coniferen en beneden

Als kussens mos waarop de voeten treden In 't bos als 't lente is, dan zijn ze zachtst.

De Castricumse verzamelaar/kunsthandelaar Renee Smithuis viert op 4 november 1992 haar 50ste verjaardag in aanwezigheid van de dochters van de kunstenaars die tot de .Bergense School" behoorden. Het vriendinnenfeest, dat gepaard ging met de uitgave van een "Vriendinnenbundel", een speciale kalender en een lunch die uitliep tot 20.00 uur, bevestigde weer eens dat degenen wier wortels in Bergen liggen, daar hoe dan oak een invulling voor moeten vinden. "Je moet terug, am er te wonen, te werken, een vriendschapte herstellen, of am er gewoon maar te zijn." Dat laatste was het geval op 4 november 1992. De bijzondere ontmoeting werd in opdracht van Renee Smithuis vastgelegd door Cees Noort. Van links naar rechts, zittend: Renee Smithuis, Els Filarski, Constantijn Kelk (kleinzoon van Germ de Jong, hoogleraar strafrecht), Cecile Kuyten, Mimi Ponstijn, Greet Wiegman (dochtervan Matthieu Wiegman). Staand: Marieke Smithuis, Emke Raassen (directeur Singermuseum), Doortje Wiegman (dochter van Piet Wiegman), Hilda Essers, Bep Weijand, Clara Colnot, Trudy Essers, Marijke Estourgie (Singer), Nicolien Koek (nieuwe beheerder van Museum Bergen), Beks Oppers, Lieske Wiegman (dochtervan Piet) en Renee Weijand. (Archief Renee Smithuis, Castricum.)

Het Archief Renee Smithuis te Castricum stelde deze foto van het schilderij Sneeuw bij .Het Oude Hof" van Leo Gestel (1917) beschikbaar. "Het Oude HoP', in "mijn" tijd beheerd door de gastvrije ouders van mijn vriendin Janna Mulder, heeft een "bisonder" plekje in mijn hart. Tijdens een verjaarspartij bemerkten we dat gelatinepuddinkjes (onbeheerd aangetroffen in de gewelven van "Het Oude Hof") uitstekend dienst doen als projectiel. De hele sterke onder de gelatinepuddinkjes zijn (met een beetje geluk) tweemaal te gebruiken. "Het Oude HoP' als cultureel centrum heeft me weI een kamermuziekfobie bezorgd, omdat ik veel te jong en veel te lang aan een dubbelmannenkwartet werd blootgesteld.

Neeltje Maria Min

Dat Bergen tegen het Westfriese aanleunt is duidelijk te merken als je de dichteres N .M. Min opbelt. Heel imponerend maar ook heel nuchter klinkt dan: "Met Neel Min."

Als ik vraag over haar te mogen schrijven verstilt haar antwoord bijna: .Jedereen weet alles van me." Het klinkt zo vanzelfsprekend. Siert deze bescheidenheid haar? Daar wil ze niet van weten.

Als ik kon schilderen zou ik wel weten hoe ik mijn gedachten lOU projecteren. Ik moet het doen met de herinnering aan haar indringend stemgeluid, met de welwillendheid om toch te willen praten na een aanvankelijke terughoudendheid. Een stem die woorden doet gehoorzamen. "Met Neel Min." Een zekere jaloezie bekruipt me bij zoveel gedecideerdheid.

als in de droom het leven van zijn opperhuid ontdaan en het ademhalen meer dan spreken is,

verliest voor mij het waken aan

betekenis.

De tuin is bijna fluoriserend op deze prachtige herfstdag. "Over mij is alles al geschreven," zegt Neeltje Maria. Ik vind van niet...

Neeltje Maria Min. (Foto: Trees Staarink-Bruinsma.)

Yvon Bos Eijssen

Een kunstenaar maakt werk voor anderen, voor zichzelf of omgekeerd? Die vraag komt niet aan de orde als je met Yvon Bos Eijssen spreekt, gezeten op een bistrostoeltje aan een ronde tafel middenin "oud Bergen".

Yvon heeft de kwaliteit en het lef om in de zomermaanden met cursisten op locatie te gaan schilderen. Bergen is rijk gezegend met ideale plekjes, met als topper de verschillen in lichtval bij .Het Oude Hof". Haar schildersessies zijn zeer geliefd. De reden om met Yvon te gaan spreken is dat zij in de voetsporen treedt van Jaap Sax, die iets dergelijks in "mijn" tijd deed. V66r we echter over het uitdragen van kunst met haar spreken, speelt een waakhond me parten en komen marionetten ter sprake. Bij het betreden van de hal blijkt dat Yvon samen met Mariette Bossers een marionettentheater heeft. Hiermee treden ze op en vervullen ze onder andere opdrachten voor scholen. De poppen veranderen tijdens de voorstelling verhalenderwijs van dieren in mensen. De verhalen en de poppen zijn "home made".

Yvon he eft "altijd al getekend en de behoefte gehad te scheppen". Het liefst werkt zij een origineel idee uit. De .Beeldenroute'' van 1988 en 1990 in Bergen yond ze enig om aan mee te doen.

Yvon volgde de Nieuwe lerarenopleiding met als hoofdvakken tekenen en textiele werkvormen. Ze kreeg meteen een baan bij de Bergensche Scholengemeenschap. Naast het schoolwerk gaf ze tekenles aan volwassenen en exposeerde ze in 't Oude Raethuys. Volwassenen die wilden schilderen of tekenen konden bij Yvon terecht wanneer ze "open schildershuis" hield. Hieruit ontsproot het idee om op locatie te gaan schilderen. Een luw plekje in een prachtige, inspirerende omgeving en gemotiveerde volwassenen zijn ideale omstandigheden voor het smeden van een hechte band tussen de "cursisten". Na de les worden de werkstukken besproken. Er wordt geleerd elkaars werk te respecteren en een bepaalde ontwikkeling in het eigen werk aan te geven. "Veel mensen zijn negatief over het eigen presteren. In gesprekken probeer ik ze te stimuleren, maar ... als we met tien personen op pad gaan mogen het geen tien Bos Eijssens worden. Elk individu is in zijn creativiteit uniek. Ik mag me nooit opdringen."

Yvon met haar bagage als lerares weet te doceren. Ze legt me uit dat verstandelijk kijken naar de natuur of voorwerpen uit den boze is. En als je goed luistert hoe ze dit uitlegt, krijgt je leven er een dimensie bij.

Zoiets kan gebeuren in Bergen, Noord-Holland.

Yvon Bos Eijssen bespreekt een werkstuk met/van haar getalenteerde moeder.

Jeroen de Carpentier

"Weet je weI waar je aan begint?" hoorde ik vele malen, toen dit boek aanstaande was. "Je bent slechts een passieve kunstgenieter en veel te lang uit Bergen weg."

Juist wanneer iedereen me een idee afraadt, wanneer iedereen zegt "dat lukt nooit", dan krijg ik iets eigenzinnigs over me. Het eerste bezoek aan Bergen was dus aan het Kunstenaarscentrum. Voor kenners .Jiet hoI van de leeuw". Maar wie van de tientallen kunstenaars moet je in de kraag vatten voor een algemeen boek over de Heerlijkheid? Jeroen de Carpentier had de "domme pech" juist die ochtend te staan aan de vooravond van, wat later zou blijken, een zeer succesvolle expositie. Hij besprak folders, liep heen en weer, keek verwachtingsvol rond, besprak ontvangsten, interviews en uitnodigingen. Ik zat rustig op de bank, enigszins verteerd door heimwee, omdat mijn eigen Jeroen vanwege studie in het verre Chili zat. De kunstenaar Jeroen kwam even ambitieus over als mijn Jeroen ...

In zijn atelier, dat jammer genoeg aIleen naar after-shave rook en niet naar terpentijn, sprak ik hem, door oms tan digheden, geruime tijd na de expositie.

Een heel andere Jeroen nu. Zoals het Noordhollands Dagblad al schreef en volgens eigen zeggen "is Jeroen de Carpentier in ontwikkeling" .

"Het zou niet goed zijn als ik er met mijn 37 jaar al was. Zelfweet ik dat mijn werk zal veranderen, maar hoe?" Jeroen, die zich als een vis in het water voelt in het Bergense, trekt zich kritieken aan van personen en coIlega's die hij bewondert. Hij ervaart de stimulerende werking hiervan. Wij filosoferen over de werkwijze van kunstenaars. "Aan elk kunstwerk gaat veel denkwerk vooraf. Ik werk maximaal aan twee schilderijen tegelijk. Anderen denken enkele maanden en bel even dan een explosie van veertig kunstwerken."

Ik heb het voorrecht gehad een zich ontwikkelende Jeroen de Carpentier te mogen ontmoeten. Bruisend was hij vlak voor zijn expositie en wat ingetogener erna, met een blank wit linnen op zijn ezel in het atelier. De ervaringen van en tijdens de expositie trill en nog na. Hoe zal Jeroen zich ontwikkelen? Zijn gezicht is een vraagteken. "De groei is nodig in de schilderkunst."

En de groei in het moederschap houdt in dat je moet leren je kinderen los te laten, ook al gaan ze voor hun ontwikkeling naar het verre Chili. Bedankt Jeroen!

Jeroen de Carpentier. Hij weet welke kleuren, welke vormen en welke afmetingen aan de orde zullen komen. Dat weet hij aIleen, dat is ook het unieke van de kunstenaar.

Onderdeel expositie in het Kunstenaars Centrum Bergen van Jeroen de Carpentier, eind 1992. (Foto: Cees Noort.)

Willi Corsari

Sinds mijn heugenis woonde Willy Corsari in Bergen aan Zee.

18 januari 1969, Nieuwsblad van het Noorden:

"Ze werd geboren in 1897 op 2de Kerstdag in Belgic. Na een zang- en toneelopleiding kwam ze bij het cabaret van Pisuisse. Vanaf haar llde levensjaar schrijft ze korte verhalen. Reeds van 1938 af kwamen Corsari's boeken met grote regelmaat ook op de buitenlandse markten. Vrijwel al haar romans - ook de detectives en de meisjesboekenverschenen in het Deens en het Noors; een viertal kwam tevens in het Zweeds uit. 'Schip zonder haven', haar tweede eclatante internationale succes, werd bovendien in het Frans, Duits, Engels en Tsjechisch vertaald. V66r 1940 verschenen er drie boeken van haar in het Duits, na de Tweede Wereldoorlog nogmaals drie. Zelfs Israel gaf twee van haar romans in het Ivriet uit."

4 november 1972, Het Binnenhof, Ton Oliemuller:

"In de jaren voor '40 leefde zij tussen coulissen als cabaretiere, schrijfster van meestal melancholische liedjes over liefde die zij zelf zong naast groten als Speenhoff, Pisuisse en Louis Davids."

17 november 1984, De Telegraaf, Conny Sluismans:

"Willy Corsari: 'Ik filosofeer vee I over de natuur, waarin nooit iets werkelijk weggaat. In de natuur gaan de dingen over in iets anders, maar sterven do en ze niet.'''

Wilhelmina Angela Schmidt met als "nom de plume" Willy Corsari had gedurende ruim negen jaar twee flats in het naoorlogse flatgebouw hoek ZeewegNan der Wijckplein in Bergen aan Zee. In de zomermaanden werden de flats verhuurd. 's- Winters werkte Willy Corsari in de haar zo dierbare omgeving met binnen handbereik de zee, waarlangs ze wandelde met haar aangelijnde hond en de kat op gepaste afstand.

"Ik ben er gelukkig overheen me iets van kritieken aan te trekken. Tegenwoordig heb ik het idee dat een criticus het boek waarover hij schrijft nauwelijks gelezen heeft. Vroeger was dat heel anders. Maar wat is kritiek? La critique, c'est un monsieur. Meer niet," zegt Willy Corsari nog steeds strijdvaardig in haar Amsterdamse flat.

Enkele correcties zijn vlak voor het ter perse gaan door mevrouw Corsari aangebracht.

<<  |  <  |  1  |  2  |  3  |  4  |  5  |  6  |  7  |  8  |  9  |  >  |  >>

Sitemap | Links | Colofon | Privacy | Disclaimer | Algemene voorwaarden | Algemene verkoopvoorwaarden | © 2009 - 2021 Uitgeverij Europese Bibliotheek