Bergen in een ommezien

Bergen in een ommezien

Auteur
:   Meta Bison
Gemeente
:   Bergen
Provincie
:   Noord-Holland
Land
:   Nederland
ISBN13
:   978-90-288-5566-3
Pagina's
:   128
Prijs
:   EUR 16.95 Incl BTW *

Levertijd: 2 - 3 weken (onder voorbehoud). Het getoonde omslag kan afwijken.

   


Fragmenten uit het boek 'Bergen in een ommezien'

<<  |  <  |  1  |  2  |  3  |  4  |  5  |  6  |  7  |  8  |  9  |  >  |  >>

Willi Corsari werkte gedurende bijna tien jaar in Bergen aan Zee.

Trees Staarink-Bruinsma

Tijdens mijn tweede speurtocht naar .Bergenaren met een verhaal" hoorde ik: "Weetje dat er een portrettengalerij bestaat van bekende Bergense kunstenaars?"

Op de naamdag van Sint Maarten was ik bij Trees Staarink-Bruinsma, die in opdracht van de gemeente Bergens kunstenaars fotografeert.

Toen bijna 12112 jaar geleden het standbeeld van Roland Holst werd geplaatst, fotografeerde Trees elk detail, omdat ze .voelde" van hoeveel waarde dit monument voor Bergen was. Trees kreeg opdracht om het gemeentefotoarchief op te zetten.

Bij haar sfeermakende schemerlampjes, twee tot rust gemaande honden en striemende herfstregen tegen het raam, vertelt Trees over haar kunstenaars.

"Een galerij?" vraagt ze verbaasd. "Was het maar waar. We zijn ook bezig geweest met een boek ... Wie weet lukt het vandaag of morgen toch nog ... "

En dan torst ze levensgrote albums richting tafelblad. Kunstenaars, door Trees gefotografeerd in hun "werkomgeving" , verdienen het niet rug aan rug in een album opgesloten te zitten. Stuk voor stuk verstillen de gezichten. Elke haar is bijna zichtbaar. Elke foto heeft voor Trees een herinnering. Ze behoefde een goede band met .Jiaar prooi", want dan pas slaagt zo'n project.

Creatieve handen, specifieke werkhoudingen, je proeft de sfeer die door Trees wordt vastgelegd in het atelier.

Het laatste album wordt dichtgeslagen. Jammer ... Bergen heeft een portrettengalerij, ergens in een lade aan de Verlengde Geestweg bij Trees thuis.

Exclusief voor deze uitgave wordt deze foto ter beschikking gesteld. Trees fotografeert de .Zwartc Schuur" (het handenarbeidlokaal foto rechts) in het bos. Op de achtergrond het "Oude Hof", dat zo fotogeniek in het water weerspiegelt.

Jan van Herwijnen

.Kom maar gerust," zegt de gastvrije weduwe van Jan van Herwijnen. Ze is nog precies zoals ik haar op mijn netvlies heb: prachtig haar (iets lichter getint dan weleer), struis en een sympathieke uitstraling op het gezicht, waar de verbazing vanaf blijft te lezen tot het moment van vertrek. "Je schrijft niet over kunst. Je hebt geen schilderijen gezien. Ik ben benieuwd."

Ik wil terug naar het ruime witte huis aan de Eeuwigelaan, waar, in mijn herinnering, elk jaar een wiegje buiten stond. Waar altijd een moeder was. Ais ik dacht aan zoveel geborgenheid kwam de prachtige volzin "God is watching it from a distance" in me op. Alles leek te kloppen in dat blije, harmonieuze gezin.

.Dat was het ook," zegt ze, jaren later als we in het atelier samen praten. Ze heeft zelf een muzikale achtergrond. "Je hoeft niet in alles achter het werk van je man te staan. Dat zou hij ook niet gewild hebben. Hij hield niet van neerbuigendheid. Wat wil je dat ik vertel? Alles draaide om het werk van mijn man. Dat wist het hele gezin, dat aanvaardden de kinderen als vanzelfsprekend. Hun vader was de kunstschilder Jan van Herwijnen.

Jan was de eenvoud zelve. Hij had een groot en bijzonder gevoel voor humor. Ik denk," zegt ze met een herinneringsglimlach op het gelaat, "dat ze dat in het dorp niet helemaal begrepen. Er was nauwelijks contact met de andere kunstenaars. Jan wilde niet in een vakje, hij was er en het raakte hem niet wat anderen daarvan dachten."

Het begrip kunst is zo teer dat we dat telkens omzeilen. Er is zoveel meer ... De mens achter de kunstenaar ... de vader. .. die het liefst werkte in een muisstil huis. Zingen mocht, maar fluiten liever niet ...

Johannes Adrianes George van Herwijnen (1889-1965), voor iedereen Jan, hield van "stil" licht (niet teveel zon). Deze stralende herfstdag was vast te weelderig voor hem om prettig te kunnen werken.

Het is eerlijk gezegd mijn dag ook niet want de fiets, die me naar deze woning bracht, wil niet meer van het slot. Er komt veel kunst en vliegwerk aan te pas ... voor ik in Bergen-Centrum ben besef ik dat .Het Huis met de Pilaren" gesloten is. Vlak voor mijn reserve-onderkomen gebeurt een verkeersongeluk, de muziek stond te luid, iemand staart me meedogenloos aan en de andere twee passanten slurpen met een rietje een glas leeg. Ik wil "stil" licht. Jan van Herwijnen had gelijk. Niet elke dag is even gunstig om te werken. Ik wil ook "stil" licht, zonder geslurp, geloer, harde muziek, en mensen die er iets van begrijpen.

De soberheid, de ingetogenheid van Jans echtgenote zullen me altijd bijblijven. Meen niet dat zij bij de pakken neerzit. Ze heeft sinds het verscheiden van haar echtgenoot al dertig tentoonstellingen van zijn werk gerealiseerd. Waarvan akte.

Boven: Jan van Herwijnen schilderde zijn hele gezin. Het eigen portret is dat van de visser op de achtergrond. Deze foto is voor dit boek door mevrouw Van Herwijnen ter beschikking gesteld. (Foto: huisarchief Van Herwijnen.)

Rechts: de dagbladtekenaar en huisvriend G. Dekker tekende de boerenwagen waarop Jan van Herwijnen in 1965 naar zijn laatste rustplaats werd gedragen.

JAtl VAN .feRW!JNEN Ruor 6:1 Her ocItTENDGLOREt-/ wr;6 POOR "10. Er;UWIGELAAl'I ???????

Groeten oit Bergen

Een "Bello" is lief, ontroerend, maar twee "Bello's" in hartje Bergen is .Jiet einde", Ret perceel op de achtergrond is de garage van Kees Koster (thans bloemenzaak). Links staan badgasten die hun vakantie achter de rug hebben. Zij wachten op vervoer naar Alkmaar. (Foto:

Gemeentearchief Bergen.)

Na het vertrek van "Bello" was het hart eigenlijk uit Bergen. "Het Oranje Hotel" is het enige houvast op het Plein. Het stationsgebouw, van opzij gezien, staat overbodig te zijn. Een droevige foto, maar we, de Bergenaar en ondergetekende, hadden afgesproken dat we elkaar niet zouden sparen. (Foto: Gemeentearchief Bergen.)

Langs de rails bij het station stonden de loodsen van J. Akerboom, op 19 november 1959 nog eigendom van deze brandstoffenhandelaar. De deuren waren hoog, omdat de kolen direct uit de wagons gelost werden. De loodsen zijn door de gemeente aangekocht, later verkocht en "omgetoverd" tot bankgebouw. (Foto: Gemeentearchief Bergen.)

De voorgevel van het voormalige stationsgebouw. Het Plein te Bergen is niet meer wat het geweest is. Banken, commercie, busstation en voertuigen overheersen anno 1993. Met de groei van het aantal inwoners van Nederland, Europa en Bergen, met de veranderde inzichten, met de wi! te moderniseren, met de groei van het toerisme, met de logica van het praktisch denken, was de verandering van deze locatie niet te stuiten. (Foto: Gemeentearchief Bergen.)

Als je zo'n ansichtkaart krijgt van de Bergense Guurtjeslaan dan ... wil je er wandelen. (Collectie: N.M. Blankendaal, Rosmalen.) De dichter Ide Min, de vader van Neeltje Maria, schreef eertijds voor "De Duinstreek" kleine gedichtjes over Bergense locaties. Hij ondertekende deze met Idem. De woordspeling Guurtjeslaan en Guurtje slaan viel onder de categorie vakmanschap is meesterschap.

Bergeo N. H. Zwarteweg - Nigra vojo.

De Zwarteweg loopt in het verlengde van de Breelaan naar het noorden. (Collectie: N.M. Blankendaal, Rosrnalen.)

<<  |  <  |  1  |  2  |  3  |  4  |  5  |  6  |  7  |  8  |  9  |  >  |  >>

Sitemap | Links | Colofon | Privacy | Disclaimer | Algemene voorwaarden | Algemene verkoopvoorwaarden | © 2009 - 2021 Uitgeverij Europese Bibliotheek