Draejt oe is umme... Barchem in olde foto's en ansichten

Draejt oe is umme... Barchem in olde foto's en ansichten

Auteur
:   J. Bosch
Gemeente
:   Lochem
Provincie
:   Gelderland
Land
:   Nederland
ISBN13
:   978-90-288-5755-1
Pagina's
:   80
Prijs
:   EUR 16.95 Incl BTW *

Levertijd: 2 - 3 werkdagen (onder voorbehoud). Het getoonde omslag kan afwijken.

   


Fragmenten uit het boek 'Draejt oe is umme... Barchem in olde foto's en ansichten'

<<  |  <  |  1  |  2  |  3  |  4  |  5  |  6  |  7  |  8  |  >  |  >>

6. In 1950, nog maor twee jaor nao de oprichting, organiseerde de gymnastiekvereniging D.O.S. 'n athletiekdag. An disse Kringuutvoering van de Turnkring "de Graafschap" deden wal2000 turners en turnsters met.

In dee tied klaagden de organisatoren d'r oaver, dat d'r oaver ut algemeen zo weinig belangstelling veur dee dage was. Volgens de kringveurzitter, Johan Dijk, hadden ze d'r eerst 'n zwaor heufd in ehad; zo'n klein dorp en dan zovolle volluk oaver de vloere, dat kon neet good gaon. Maor ja, zee kenden Barchem dan ok nog neet.

Met, deur ut mooie weer was de belangstelling onmundig groot en nao afloop mosten de organisatoren bekennen, dat zo'n klein dorp heel wat mans was.

D'r waren zo'n 3100 toeschouwers en dan nog al dee gymnasten, zo valle volluk, ducht mie, hef Barchem nog nooit tussen de paste ehad.

7. Vrogger was huusslachten eets wat ieder jaor terugge kwam. Vanof oktober tot april, mangs ai'j 'n kold veurjaor hadden wal tot mei, ko'j dat bie heel volle boerderiejen zeen. As kinder ginge wie'j altied kieken, as d'r bie Wolfs, den huusslachter was, 'n varken eslacht mos wodden.

Met 'n masker ('n scheetwarktuug) wodden ut dan dood-eschotten. Daornao wodden de'n hals deuresneden en ut blood op-evangen, waorvan met roggemel en zemels, ut bloodbrood wodden emaakt. Emmers met heit water wodden d'r an-eslept urn de heure van ut varken los te weken, waornao ze met 'n krabber makkeluk af'eschraapt konnen wodden.

Asse van buuten schoone was, wodden ut zwientje op 'n leere ebonden en wodden dan met leere en al rechtop ezat. As dat gebeurd was, wodden de ingewanden d'r uut-ehaald en de darme wodden schoonemaakt veur de woste, 'n kop wodden ekokt en daor maakten ze heufkase van en de peutjes gingen in de arftensoep.

Vol ongeduld stonne wie'j d'r bie te kieken, tot aw op ut leste de blaoze kregen. Wie'j stokken d'r dan 'n reetje in en met de fietspompe blaosden wie'j ut ding op, ut mos nog wal 'n paar weke drogen, maor dan hai'j ok 'n mooijen voetbal.

Op de foto steet Henk Weustman, den ut vak hef eleerd van Gerrit Wolfs. Toondertied kosten ut slachten van 'n varken f. 5,- en daor wazzen ze met ut ofsniejen, gaow 'n halven dag met gengs. Ai'j ut noe nog zollen laoten doon, bu'j, met keuren vuer en nao de tied, an 'n keurmeister allene al f. 150,- kwiet en dan mot ut slachten nag beginnen.

Volgens mie ko'j ut dan veurdeliger in de winkel gaon kopen, maor ja, ut vetpriezen met de gezelligheid d'r umme hen, ut preuven van al dee woste uut de wieme en ander eigen gemaakt spul, is d'r dan ok neet meer bie.

8. Dit gezelschop, ut veurdarp, poseerden hier veur de fotograaf ter gelegenheid van de trouwerieje van prinses Juliana en prins Bernhard op 7 januari 1937.

Van links naor rechts staot daor de mansleu: Slagman, Jansen, Otten, Wilterdink, Bosch, Jan Meijer, Veldink, Koelink, Ten Broeke, Zweers en Meijer.

En de vrouleu: Wilterdink, Bosch, Ten Broeke, Meijer, Toos Zweers, Koelink, Wilhelmien Zweers. En zittend: Otten, Veldink, Jansen en Mientjemeuje Slagman.

De leu van ut veurdarp hadden zich aardig uut-esloofd, ze hadden het dorp vesierd met vlaggetjes, 'n boage en 'n melle met lampkes. 'sAovends as de lampkes branden, konnen ze de molle ok nog laoten draejen. Op Mientjemeuje nao , staot ze d'r allemaole nogal droge bie te kieken, glasken op de kop en de flesse is laog. Op zo'n belangrieke dag as 'n trouwerieje van de enigste prinses, begin ie 'smargens neet met koffie. D'r was dan ok al menig glas op ut jonge paar edronken, too d'r nog ene van ut gezelschop 'n boom in mos met 'n vlagge.

Maor boavenin wol ut niks te bes lukken en daorbie kwam dat hee in ens neudig mos. Naor beneden gaon was ok al zo wat, dan maor van boaven uut, hee reer'n nog wal, maor ut was al te late. De "notabelen" dee onder 'n boom stonden, dachten dat ze ut nog wal zo mooi etroffen hadden met ut weer, kekken naor boaven en zagen nog net dat d'r daor ene de gulpe dichte dee.

"Viezen ulk, vieze miegempe." "Och," kwam de stemme van boaven, "ut is klaor bier, en of ie dit noe op oe vestje kriegt of uut 'n glas, das een pot nat."

9. Ut onderstaonde gedicht hef wal neet stik betrekking op ut gezelschap dat hier veur de karke zit, maor ut is 'n prachtige foto den ik oe toch wollaoten zeen. En de schriefster van ut mooie gedicht, mevrouw van Wijhe, zit hier met eur man en kinder, temidden van ut karkvolluk.

Eur man was dominee an de Nederlands Hervormde karke en ter gelegenheid van ut in gebruuk nemmen van de karke nao de vebouwing, in 1924, wodden disse foto emaakt. Tiedens de vebouwing wodden de karkdiensten, waoronder ut annemmen, in de karke op 'n barg ehollen.

Ut gedicht had betrekking op de grote dennebeume veur de Pastorie van de karke, de Wiedemhof.

DEWACHTERS

Bezijden mijne deur, naast linde en kastanje, In coniferen-dos als gedrapeerde franje,

Staan zeven heil' ge, trouwe wachters op de wacht. Zij houden voor mijn huis de wake dag en nacht,

Mijn makkers groot en hoog, gericht voor mijnen drempel.

Zij staan in halve maan, als 't koorruim van 'n tempe!.

Hun lange sparrenmast, gepunt naar wolkenlucht.

Kondt ijlings boodschap aan van ied're windezucht. Bruin-groene schubbenstam, geschud door storm wind, kraakt En draagt de dreiging aan, wanneer gevaar genaakt.

Een felie windaanval tracht takken af te rukken,

Verstild tot koeltje teer, zij wieg'lend amper bukken.

Ze spreken zacht, bezij, rechts, links en naast elkaar, In spanning luisterend voor elke trilling klaar.

Ze worden meegesleurd in ieder windgevecht,

Maar komen na den strijd op hunnen post weer recht. Zij vegen sliertengroen elk jaartij dag en nacht,

Hun sprangen zuchten zwaar in eindelooze wacht.

Ik reken op hun trouw: zoo lang zij daar maar staan, Kan 'k veilig, als een kind, door mijne veste gaan.

10. Disse foto is van 'n trouwerieje zo umstreeks 1900, veur de olde Groene Jager.

Mooie Marietje van Bosch, 'n zuster van mien groffa, ging trouwen met eur neve Wanrooy, den huusdokter was in Maarkel. Ut was too volle ut gebruuk, dat familie met familie ging trouwen. Gelukkig maor, dat ze later van dat gebruuk bunt of-estapt,

Achter op de veranda steet nog 'n kouwe, waorin 'n raave zat den kon praoten. Watte allemaole kon zeggen wet ik neet, maor urn een ding wasse zeker in ut darp bekend.

Hee zei tegen iedern klant den de deure uutging: "Hei dikkop, hei betaald". Zo'n vogel was zien geld dubbel en dwars weerd, want d'r waren altied wal wat leu dee op 'n idee ebracht wodden, en zee zeiden dan:

"Boh, foj, zo'k zowat vot gaon zonder of te rekken."

<<  |  <  |  1  |  2  |  3  |  4  |  5  |  6  |  7  |  8  |  >  |  >>

Sitemap | Links | Colofon | Privacy | Disclaimer | Leveringsvoorwaarden | © 2009 - 2019 Uitgeverij Europese Bibliotheek