Geervliet in grootmoeders tijd

Geervliet in grootmoeders tijd

Auteur
:   T.A. Otto
Gemeente
:   Bernisse
Provincie
:   Zuid-Holland
Land
:   Nederland
ISBN13
:   978-90-288-5218-1
Pagina's
:   80
Prijs
:   EUR 16.95 Incl BTW *

Levertijd: 2 - 3 weken (onder voorbehoud). Het getoonde omslag kan afwijken.

   


Fragmenten uit het boek 'Geervliet in grootmoeders tijd'

<<  |  <  |  1  |  2  |  3  |  4  |  5  |  6  |  7  |  8  |  >  |  >>

INLEIDING

Sinds het verschijnen van het boekje "Geervliet in oude ansichten" is er weer zoveel fotomateriaal tevoorschijn gekomen, dat een nieuw boekje kon worden samengesteld, ditmaal onder de titel "Geervliet in grootmoeders tijd". Deze uitgave is dus weer helemaal anders dan haar voorganger. Velen van u zullen bij het zien van deze foto's zeggen: ,,0, ja, zo was het, dat was ik alweer vergeten." Weer anderen kunnen kennisrnaken met Geervliet in vervlogen tijden. Waar en hoe men werkte; de veranderingen in het modebeeld zijn ook duidelijk te zien. Om nog maar te zwijgen over de veranderingen in het dorpsbeeld. Die zijn soms zo ingrijpend dat men zich gaat afvragen: is dit weI in Geervliet? We kunnen ook weer eens kennismaken met Jacob van der Minne , de burgemeester. De voetbalclub P .F. C. en de muziekvereniging , .Ruwaerd van Putt en " zijn ook vertegenwoordigd. Ook heelleuk om te zien is het oude spuisluisrad in de Visserszijde. Misschien weI de belangrijkste gebeurtenis waarvoor in dit boekje aandacht wordt gevraagd is de viering van 100 jaar onafhankelijkheid in 1913.

Bij het zien van de foto's zullen weI weer vele herinneringen boven komen. En dat is ook een beetje de bedoeling van dit boekje: herinneringen ophalen en vooral d66rverteIlen! Want er is al zoveel verloren gegaan. Wie heeft er niet bi j opa of oma geluisterd naar de verhalen die zij vertelden? Mi j noma kon veel vertellen over bi j voorbeeld de agrarische activiteiten in het dorp. Daarvan is tegenwoordig niet veel meer over.

Schippers die de Geervlietse haven aandeden vertelden over andere plaatsen waar zij kwamen; onze haven heeft nu nog nauwelijks een functie. De Geervlietse vissers waren tot ver buiten de landsgrenzen bekend. AIleen de naam Visserszijde herinnert aan een roemrucht verleden.

Smederijen en stoorntrammetjes, vlasteelt en paardetractie, waar zie je het nog? En wat hebben we ervoor teruggekregen? Stinkfabrieken en milieuvervuiling, files en hinderwetvergunningen!

Het is natuurlijk niet zo dat er vroeger geen ellende was. Problemen als woningen zonder waterleiding en riool, armoede en kinderarbeid liggen bij een hoop mensen nog vers in het geheugen. De ellende die daaruit voortvloeide werd ook vroeger in de tapperij weggedronken, daaraan heeft de tijd weinig kunnen veranderen. Maar als je teruggaat in de tijd, dan wil je eigenlijk aileen die dingen zien waardoor je kunt zeggen: die goeie ouwe tijd?, die komt nooit meer terug.

Ik ben veel dank verschuldigd aan hen die foto's of informatie ter beschikking stelden; zonder deze hulp had dit boekje niet kunnen verschijnen.

Mocht u beschikken over informatie over Geervliet in welke vorm dan ook, dan is deze welkom bij de stichting "Oud Geervliet" of bij mij. Alles wordt opgeslagen of gekopieerd en als er op een gegeven moment voldoende

materiaal bijeen is gebracht, dan is het misschien wei mogelijk am nag eens een uitgebreide bundel samen te stellen en uit te geven. Voor nu: veel plezier met dit boekje.

T.A. Otto, Stationssingel14, 3211 BL Geervliet

1. Dit boekje begint met een belangrijke gebeurtenis uit de vaderlandse geschiedenis, namelijk de viering van !OO jaar onafhankelijkheid in 1913. In het hele land, en uiteraard ook in onze streek, werd deze gebeurtenis op grootse wijze gevierd. In Geervliet had men er zelfs een speciale feesttent voor neergezet op het Dorpsplein. De feestelijkheden werden ingeleid door de muziekvereniging "Ruwaerd van Putten", waarbij onder andere zeker het Wilhelm us zal zijn gespeeld, al is dat pas in 1932 ons officiele volkslied geworden. Zo'n feest was in de dagelijkse sleur van hard werken en sober leven in die tijd ongetwijfeld een welkome afwisseling. Dat het zo groots gevierd werd is een bewijs van de grote saamhorigheid in het kleine Geervliet van die dagen. Veel gemeentesubsidie (zoals we tegenwoordig bijna vanzelfsprekend vinden) kwam er niet aan te pas. Het gemeentebestuur stelde voor de viering van het feest met de schoolkinderen in Geervliet en Simonshaven een bedrag van f 70 beschikbaar. Dat lijkt nu lachwekkend, maar deze uitgave kwam neer op een half procent van het totale gemeentebudget voor dat jaar. Dat zou in onze tijd een enorm bedrag betekenen. De volwassenen moesten hun festiviteiten maar zelf bekostigen, vond men toen. Men heeft er in Geervliet al wat rijden kon voor ingespannen en het resultaat mocht gezien worden.

Na afloop van het muzikale intermezzo heeft burgemeester Jacob van der Minne een rede gehouden, waarmee hij een groot aantal toehoorders in de ban hield. Op de volgende foto is dat nog beter te zien. Tijdens die rede is deze foto gemaakt.

In deze tijd zat een flink deel van zijn politieke carriere er al op. Hij was burgemeester in Geervliet van 1893 tot 1919. Toen de burgemeester zijn 25-jarig ambtsjubileum vierde schreef een krant het volgende: , ,Den 15 december zal het den heer J. van der Minne , burgemeester van de gemeente Geervliet in Zuid-Holland, duidelijk blijken, hoezeer hij zich door de nauwgezette vervulling van zijn taak, geacht en bemind heeft gemaakt." Een groter compliment is niet denkbaar!

2. Deze tweede foto van de onafhankelijkheidsviering toont duidelijk aan hoe groot de belangstelling was voor het feest. Er zullen maar weinig mensen zijn geweest die er niet op de een of andere manier iets aan gedaan hebben. Het vlagvertoon was enorm.

In het midden van de foto is een aantal herauten te paard te zien, die de optocht me de zullen opluisteren. Veldwachter Roodnat (hij staat ongeveer in het midden van de foto) wacht geduldig totdat de burgemeester zijn toespraak heeft beeindigd. Hij zal dan het vertrekteken geven, waarna de optocht, die onder zijn lei ding zal staan, kan vertrekken.

De Tolstraat, en ongetwijfeld ook de Pruikenstraat en de Kerkstraat, staat vol met deelnemers aan de optocht. Vele koetsen en boerenwagens reden die dag via de Kaaistraat en de Visserszijde de Ring of Goudriaanse dijk op. Ter hoogte van de kruising met de trambaan is toen een groot aantal foto's gemaakt, zodat we een indruk kunnen krijgen van de omvang van de optocht. De foto op de volgende pagina is er een van. Hoe de route daarna verder verliep, heb ik niet kunnen achterhalen, maar men zal wellangs de "Dammestee" gegaan zijn , om daarna met een grote boog door de Geervlietse polder weer in het dorp terug te keren. Het was op die dag schitterend weer, en dat heeft zeker bijgedragen tot het welslagen van deze bijzondcre gebeurtenis.

3. Dit is de derde foto, uit een reeks van zo'n tien, die ter hoogte van de kruising met de oude trambaan gemaakt is en die een goed beeld geeft van het aantal deelnemers aan de optocht. Het zijn er zoveel dat de laatsten het dorp nog niet uit kunnen zijn op het moment dat de foto gemaakt werd.

Veldwachter Roodnat en de groep herauten zijn zojuist gepasseerd en volgens N.J. de Regt, schrijver van het boekje "Geervlietin oude ansichten", is de eerste koets in de rij die van burgemeester Van der Minne en zijn vrouw. Dat zou dan de koets rechts op de foto moeten zijn. Hij zal er best zin in gehad hebben: in een open rijtuig met schitterend weer zich met zijn vrouw door zijn koetsier door de Geervlietse polder te laten rijden.

In het midden van deze opname is een deel van de oude trambaan te zien. Vele kunstwerken moesten worden aangelegd en talloze polderwegen werden doorsneden door deze trambaan, die officieel op 1 september 1906 werd geopend. Aan weerszijden van de kruising stonden waarschuwingsbordjes met het opschrift "geeft acht, tramwegkruising". Het was de enige beveiliging die door de R.T.M. was aangebracht, verder was er niets, men kon zonder problemen de rails betreden.

De Groene Kruisweg bestond in die tijd nog niet. Deze zou worden aangelegd op de plaats waar de stoet tussen de bomen vandaan komt. De houten paal die langs de trambaan staat is een telegraafpaal en deed in die tijd dienst als communicatiemiddel tussen de stations langs de baanvakken.

4. Deze schoolfoto is gemaakt op 8 mei 1934. Het hoofd van de school, Camelis Boot, en juffrouw Viskil poseren met groep een in de zon. AIle namen zijn achterhaald en worden per horizontale rij, van boven naar beneden en van links naar rechts genoemd.

Eerste rij: meester Camelis Boot, Arie de Graaf, Piet Bijl, Adri Oosthoek, Bep Luijendijk, Janna v.d. Hor, Marie Rosenberg, Marietje v.d. Hor, Pietje v.d. Slot en juffrouw Viskil.

Tweede rij: Ant Reedijk, Grieta v.d. Hor, Marietje Noordermeer, Neeltje Landman, Marie Rosenberg, Willie Rosenberg, Marie van Noort, Nel v.d. Heuvel, Pietje Landman, Ko Febus, Willie van Noort en Lammie Rosenberg.

Derde rij: Arie Piek, Jo Piek, Gerrit Beukelman, Jan Noordermeer, Gaab Febus, Wim Febus, Arie de Graaff, Arie Bodegom en Bas Troost.

Onderste rij: Maarten Reedijk, Jaap Beukelman, Jan Landman, Wim v.d. Hor, Jan Mol, Henk Mol, Teun v.d. Heuvel, Gerrit v.d. Slot, Barend Rosenberg, Leen Febus en Dirk Oosthoek.

Rechts op de foto, tegen het schoolgebouw aan, staat het troetelkindje van meester Boot, de rozestruik, waar hij erg trots op was, omdat hij die zelf had opgekweekt en die zomers voor een enorme bloemenpracht zorgde.

Het gebeurde in die tijd nogal eens dat men kinderen uit verschillende groepen voor de foto bij elkaar zette, zodat hun ouders slechts een foto hoefden aan te schaffen, want dat was in die tijd een kostbare zaak. , ,Je kan er weI betere dingen voor kopen" , zei men vaak.

5. De Visserszijde behoart tot de oudste straten van Geervliet en dankt haar naam aan de vele vissers die er door de eeuwen heen gewoond en gewerkt hebben. Deze , ,visserijen" zijn inmiddels allemaal verdwenen en hebben plaats gemaakt voor boerderijen. De meeste van deze boerderijen zijn vandaag de dag nog te bewonderen, maar wie had ooit kunnen bedenken dat ze allemaal nog eens hun agrarische be stemming zouden verliezen?

Wat ook verloren is gegaan, is de oude weertoren aan het einde van de straat, al is hij op deze foto niet te zien. De gang van zaken omtrent de sloop is heel betreurenswaardig, omdat er een kostbaar monument veri oren is gegaan. De taren stond op de voorlopige lijst voor Nederlandse monumenten, maar dat heeft erg weinig zin gehad. Blijkbaar yond de toenmalige eigenaar het een waardeloos bouwsel.

Net als de kruittoren (het onderste dee I van de windkorenmolen) maakte deze toren deel uit van het verdedigingsstelsel om Geervliet. In de toren was de wacht van de tol gevestigd; in zijn laatste jaren werd het bouwsel ook als woonhuis gebruikt. Het vermoeden bestaat dat er aan de andere kant van de haven ook zo'n toren heeft gestaan. Ze zouden dan samen zorgen voor de verdediging van Geervliets haven.

De Visserszijde is eigenlijk een dijk en heeft samen met de Kaaistraat en de Tolstraat een waterkerende functie, omdat ze allemaal ongeveer op dezelfde hoogte liggen als de ring van Putten, de belangrijkste dijk om het eiland Putten. Ter hoogte van de joodse begraafplaats gaat de Visserszijde over in de Ringdijk. Deze dijk werd ook weI Goudriaanse dijk genoemd.

<<  |  <  |  1  |  2  |  3  |  4  |  5  |  6  |  7  |  8  |  >  |  >>

Sitemap | Links | Colofon | Privacy | Disclaimer | Leveringsvoorwaarden | © 2009 - 2018 Uitgeverij Europese Bibliotheek