Kent u ze nog... de Biervlietnaars

Kent u ze nog... de Biervlietnaars

Auteur
:   L.M. de Die
Gemeente
:   Terneuzen
Provincie
:   Zeeland
Land
:   Nederland
ISBN13
:   978-90-288-4229-8
Pagina's
:   80
Prijs
:   EUR 16.95 Incl BTW *

Levertijd: 2 - 3 werkdagen (onder voorbehoud). Het getoonde omslag kan afwijken.

   


Fragmenten uit het boek 'Kent u ze nog... de Biervlietnaars'

<<  |  <  |  1  |  2  |  3  |  4  |  5  |  6  |  7  |  8  |  >  |  >>

36. Een groepsfoto uit Driewegen bij Biervliet, in 1907 genom en door de Biervlietse fotograaf D. Liebers. Op de voorgrond, links, zien we de woning en smederij van J. van de Sande. Hijzelf staat met een wiel in de hand, van plan om met de andere hand een fikse klap op de wielband te geven. Behalve J. Colijn - de man geheel rechts - ken ik niemand van de afgebeelde personen. Wie is de man met de fiets aan de hand, op het midden van de foto? In 1907 waren er nog niet zoveel fietsen. Weet u het? Let ook eens op de zogenaamde levensboom in het puiraam van de woning van Van de Sande. Die komen ook steeds minder voor.

Drie':.)'egen bij Biervliet met openbare schoo

37. Nogmaals een ereboog bij gelegenheid van de annexatiefeesten van 1919. Op de bovenste rij, van links naar rechts: Henk Lefeber, mevrouw Joh. van der Hoofd met kind op de arm, Bram Kostense, mevrouw J. Faas met kind op de arm, Leen C. Shilleman en mevrouw P. Faas met kind. Op de tweede rij: C. Lefeber, mevrouw Van Drongelen, Joh. van der Hoofd, Cam. van Rattingen, Corn. Kostense, Jan Faas, Pol Verdegem, Piet Faas, Job Kostense, Leen C. de Die, mejuffrouw J. de Die en twee onbekenden. Op de voorgrond: Fannie Colijn, Mina Heule, C. en P. Colijn, Adri Faas, Anna Colijn en met witte schort ? van Drongelen.

Ook Biervliet had zijn spookgeschiedenissen.

Bie ons op-t-durp wier ter vroeger ook nog a an de zwarte kunst gedaon, weten judder doa nog niets van? Da's toch aordig ee, da je dao noe nie mee van oart, zou'n ze da noe nie mee kunn. Tmoe toch we nie zjo moeilik gewist zin, wan die a-t-et to en konn, waoren toch mao geweune rnensen, nie geljeerd of niks of aon ze messchien 'n gaove? De mensen zeien da we, mao ovvet wao was, da's wee wa-d-anders, zelf zeien ze d'er niks van, da kujje begrupen, ze waoren we wiesder. Noe was ter e kee un perreknecht op un of in de Bettepolder onder Biervliet, en ze zeien da die ut kon. Dao gebeurde ieder oogeblik wa en dan vaneigen altied 's nachts, dan ao je wee da aIle deuren van de schure opens tingen, d mendeuren mee 't leket, de deuren van de perrestal, mao ook die van 't verkenskot, evan 't oenderkot, mao ook d'ekkens van de bocht. Somtemets liepen 's nachts ook aIle perren los deu de slieten e dan wast een leven als een oardjil, mao die knecht zag je dan noit, dan was tie ook nie int kevent, dan was tie zoagenaomd na 't durp om 'n druppel, wan dae was tie nie vies van. Mao tschoinste was, datter oak we een kjir 'n boerewaogen verbie kwam, mee 'n doadkiste d'erop, en mee twee perren d'ervoo, mao da was aordig dao waoren njooit gjeen mensen hie, e je oarden ze ook nie rieen, e die't gezien aon e da waoren toch allemao gjin bangeschieters, e die oipten mao da ze 't noit rnje zouen zien, zoa bange waoren ze gewist. Mao da kunsje gebeurde nie dikkels, wan da was te moeilik zeien ze, e da wierd tie te moeg van. Noe was in die daogen m'n groatvaoder, Lindert de Die, lantern opsteker, e dao kon me groat-

moeder zjo lekker van vertellen, wat die ook meegemaokt ao mee de zwarte kunst. Noe stongen die peterolielanterns deu eel turp, van 't Kerkende toe an d'ouwe poorte, evan d'oogte toe an d'ouwe Kaaie (nu Havenstraat). Da was noe zio gjin kattepisse, wan da was een eel ende, dus die begon a vroeg, die most van zelf overal zin, in d'ovene, in 't brakje mao ook in de zeven gemeten nie te verge ten, en a 't an baomesse was mee al die slik wan op de mjeeste plekken was mao een padje met kallesieen, dus eejr 't ie dan overal gewist was, begost et a duuster te worren, en dan wier het pas goed vo de zwarte kunst. De frikkedille was altied tleste, en de wuven stongen dan a int deurgat ut te kieken of tie grate witten ond, bie Lindert was, en zjo ja, dan pakte d'ene een knippel, d'andere de rieve ook we een ansveger, of een bjitte riek, om tog mao te perberen dien ond te raoken, mao da lukte njooit. Ze zeien da tie alljene maote raoken was mee bevoorbeeld een geweer of een klakkebusse gelaien mee zilver, mao jao da aon ze nie. Pertant wast gjin kwaoien ond temensen me groatvaoder is t'er nooit van gebeten, aljene most tie oppassen da die wuven em nie raakten. En a ta wee afgeloapen was, mossen die vrouwen voa 't eten gaon zurgen, tegen a de vinters thuus kwaomen, da was bie d'ene bevoorbeeld preiprol, e bie d'andere knoetels, mao oak we kezakken, en a ze pas geslacht aon ook we vossesoppen. Ee dan mao wachtend tot wee ins gebeurde, 't was we leutig, wan zoa vee anse anders oak nie.

L.M. de Die

<<  |  <  |  1  |  2  |  3  |  4  |  5  |  6  |  7  |  8  |  >  |  >>

Sitemap | Links | Colofon | Privacy | Disclaimer | Leveringsvoorwaarden | © 2009 - 2019 Uitgeverij Europese Bibliotheek