Kent u ze nog... de Dirkslanders

Kent u ze nog... de Dirkslanders

Auteur
:   D.K. Soldaat-Poortvliet
Gemeente
:   Dirksland
Provincie
:   Zuid-Holland
Land
:   Nederland
ISBN13
:   978-90-288-1239-0
Pagina's
:   160
Prijs
:   EUR 19.95 Incl BTW *

Levertijd: 2 - 3 werkdagen (onder voorbehoud). Het getoonde omslag kan afwijken.

   


Fragmenten uit het boek 'Kent u ze nog... de Dirkslanders'

<<  |  <  |  1  |  2  |  3  |  4  |  5  |  6  |  7  |  8  |  9  |  >  |  >>

21. In de Voorstraat van Dirksland staan talrijke statige herenhuizen en in een daarvan woonde in vroeger jaren de plaatselijke arts, dokter J. Sneijders de Vogel.

We zien "den dokter" hier naast de voordeur staan. Zijn dochtertjes Saar en Jans zitten op de stoep (men lette op de fraaie stoeppalen), terwijl de dienstmeisjes de fotograaf gadeslaan vanuit het poortje rechts op de foto. Het jongste dienstmeisje is Françoise van Waasbergen.

22. Links: dat jonge mensen vroeg aan het werk gezet werden, zien we op deze foto. De twee jongens en de twee meisjes zijn niet ouder dan vijftien jaar. Zij hebben in het land aardappelen in zakken gedaan.

Van links naar rechts, zittend: Witte Bal, Joh. Groenendijk en Jaantje Smit. Staand: Dien KeurBette, een geïnterneerde Belgische soldaat, die hier ook op het land werkte, Sofie van Steenbergen-Matsinger, Jan Guldemeester, Suze Breur-Matsinger en Teuntje Hameete-Kastelein.

Rechts: het laatste straatje van de Tuinstraat. Toen de fotograaf kwam, moest iedereen op de foto.

Van links naar rechts zien we: Marie de Jong, Cornelia Knops, Jacques Knops, Arjanna van Waesbergen, Neeltje Guldemeester-Bette, Aartje van Broekhoven, Arie Visser en de vrouw van gemeenteveldwachter Maasdam.

Op de tweede rij: Lientje Stolk-Brooshooft, Martha Slis-Knops met Janna Brooshooft-Bette op de arm, Jannetje van Broekhoven-Snijders, Lydia Lodder, Pietje Knops, J. Knops-van Broekhoven, Dien Knops, een onbekende, Leent je Baart-Maasdam en Bas Bette.

Uit de namen kunnen we opmerken dat grote gezinnen in de eenkamerwoningen leefden. En toch waren het voor die tijd geriefelijke huizen. Nu worden ze door jonge mensen grondig opgeknapt en vernieuwd, zodat ze ook in onze tijd nog goed bruikbaar zijn, al is het niet voor gezinnen met meer dan twee kinderen.

23. Terwijl de jongeren zich al moderner kleedden, bleven de ouderen in de daagse dracht nog trouw aan de gehaakte muts, het zwarte keurs en jak en schort voor de vrouw, de pilose klepbroek, klompen en boezeroen voor de man. Hoe zuinig men was, ziet men aan de verstelde broek op de rechter foto. Dit is het echtpaar Matsinger.

24. Links: dit is een deftig echtpaar op vakantie, namelijk notaris Van der Sluijs en mevrouw Van der Sluijs, Deze foto is van 1909.

Rechts: een buurpraatje tussen twaalf en één. We kunnen hier ook de verschillen in de mutsen zien. Mevrouw Markwat draagt de witte gehaakte muts, terwijl mevrouw Smit de zwarte chenille, met zwarte paillettes versierde muts draagt. Het buurmeisje is Dien van Ast-Witvliet, ook al degelijk in het donker gekleed.

25. Natuurlijk mag in dit boek de afbeelding van vrouwe Paulina van Weel niet ontbreken. Zij was de dochter van Johannis Augustinus van Weel, die van 1849 tot 1877 als notaris in het huis op de Heul woonde, daar waar nu de winkel "De Klaverbloem" gevestigd is. Paulina en haar twee broers bleven ongetrouwd. De oudste, David, werd advocaat in Rotterdam, waar hij ook wethouder was en tevens lid van de Provinciale Staten. De tweede was van 1877 tot 1884 eveneens notaris in Dirksland, reisde daarna veel, vooral naar Amerika, en was voor velen een raadsman in beurszaken. Paulina vestigde zich in Den Haag, waar David bij haar kwam wonen.

Toen een weg aangelegd zou worden van de Stationsweg naar de Julianalaan, kreeg de gemeente een stille wenk deze laan de Paulina van Weellaan te noemen. Met enige plechtigheid werd de laan Paulina van Weellaan gedoopt; de schoolkinderen zongen er een lied bij en werden royaal getrakteerd.

Toen Paulina in 1928 overleed, kreeg Dirksland nog meer, namelijk één miljoen gulden voor een verzorgingshuis voor onvermogenden. Met hulp van de diaconieën werd toen het ziekenhuis gesticht. Paulina gaf de eer aan haar broer en in de hal werd een gedenkplaat aangebracht. Ook de grond voor de beide verenigingsgebouwen kreeg de gemeente. Maar wat ik persoonlijk een heel mooi gebaar van haar vindt, is dat zij een bedrag beschikbaar stelde om met Sint Nicolaas de kinderen van alle scholen een presentje te geven. Helaas is door de inflatie de waarde van het bedrag zo verminderd dat er voor ieder kind nu nog maar een kleine som over is om ieder jaar iets te geven.

Paulina van Weel heeft zelf nooit in Dirksland gewoond.

<<  |  <  |  1  |  2  |  3  |  4  |  5  |  6  |  7  |  8  |  9  |  >  |  >>

Sitemap | Links | Colofon | Privacy | Disclaimer | Leveringsvoorwaarden | © 2009 - 2019 Uitgeverij Europese Bibliotheek