Kent u ze nog... de Haastrechtenaren

Kent u ze nog... de Haastrechtenaren

Auteur
:   Haastrechtse Kring, De
Gemeente
:   Vlist
Provincie
:   Zuid-Holland
Land
:   Nederland
ISBN13
:   978-90-288-0493-7
Pagina's
:   160
Prijs
:   EUR 19.95 Incl BTW *

Levertijd: 2 - 3 weken (onder voorbehoud). Het getoonde omslag kan afwijken.

   


Fragmenten uit het boek 'Kent u ze nog... de Haastrechtenaren'

<<  |  <  |  1  |  2  |  3  |  4  |  5  |  6  |  7  |  8  |  9  |  >  |  >>

36. Deze foto toont de bestuursleden van het Groene Kruis in 1941.

Van links naar rechts: Th. Jansen, Joh. van der Stok, mevrouw Van Eyk, Piet Luteyn, de heer Van Eyk, dokter Hakkenberg, zuster Woutman, Y.C. Hooft, mevrouw Zeevat, de vrouw van de toenmalige notaris te Haastrecht, en Kees van Vliet.

37. De eerste bejaardenreis. Men ging naar de Grebbeberg. Welk jaar? Het zal in het begin van de jaren dertig zijn geweest. Opmerkelijk is dat bij deze gebeurtenis het verschil in levensbeschouwing geen rol speelde: we zien immers zowel de gereformeerde dominee Erdmann (geheel rechts) als een zuster uit het Catharinaklooster onder de begeleiders. De oude Haastrechtse vrouwen hielden in die tijd hun traditionele dracht nog in ere!

De meeste namen van de bejaarde Haastrechtenaren en hun jongere begeleiders - want het vervoer geschiedde toen nog per particuliere auto - volgen hier: K. Verwoerd, dokter Hakkenberg, Jan van Geelen, dames Kortleven, Uittenbogaard, Van Someren, Blanken, Verwoerd, De Jong, Van Delft, Straver, Lakerveld, Laan, Vis, De Korte, Verburg, Van Rossum, Annigje Groen, Van der Klis, Den Hertog, dominee Erdmann, Raateland, Van Rijn, Jo Bakker, Dirk van der Linden, zuster Woutman, Oorschot, Eef Winterswijk, Nic. van Leeuwen, Cor Bakker, Hannes van den Hoek, Wim van Duuren, Dirk Rietveld, Bonefaas, Van der Klis, De Jong, M. Eegdeman, Willem Straver, Laan, Kees van Vliet en Steehouwer.

38. Haastrecht was vroeger rondom bijna ingesloten door tollen. Ging men naar de Steinsedijk, dan stond er bij de Haastrechtse brug een toL Wilde men over de Steinsedijk naar Gouda, ook daar was halverwege een tol en richting Hekendorp stuitte men weer op een tol. Je zat ook letterlijk gevangen als je vanaf de dijk via de Veerlaan Haastrecht binnen wilde, want ook dan moest je met recht "over de brug" komen. Eerst betalen, zonder dat kwam je Haastrecht niet binnen. Deze brug, en dus de tol, was er overigens pas sinds 1883; daarvóór stak men met een veerpont je de IJssel over. De aanleg van de brug hield verband met de komst van het stoomtrammetje, dat van 1883 tot 1907 de verbinding tussen Gouda en Oudewater onderhield. De trambaan liep langs de IJssel over het Jaagpad en de halte in Haastrecht was bij café .Llsselzicht", thans café Oostendorp. Door de brug konden de Haastrechtenaren deze halte makkelijker bereiken. De Haastrechtenaren zelf behoefden géén tolgeld te betalen en keken dan ook dikwijls met enig leedvermaak toe als er weer "eentje van buiten" werd gesnapt. Onduidelijk was echter wie nu eigenlijk tot Haastrecht behoorde en wie niet. Hierover gaat de volgende anekdote.

De heer W. Verboom, wonende op het Jaagpad, in de voormalige blekerij "De Ysel", meende dat hij géén tolgeld op de brug hoefde te betalen want, zei hij, de woningen in het omliggende land zijn ingepolderd en horen bij Haastrecht. De polder Stein beweerde van dit alles het tegendeel, zodat er nu en dan botsingen ontstonden, met het gevolg dat het bestuur van de polder de tolboom gewoonweg op slot deed. Verboom, die met paard en wagen de brug wilde passeren, kwam dus voor een gesloten hek en hem werd de overgang geweigerd omdat hij niet wilde betalen. Onmiddellijk ging Verboom naar huis terug, haalde een zaag en zonder veel omhaal zaagde hij de gesloten boom door, waarna hij zijn weg vervolgde. Van een en ander werd natuurlijk een proces-verbaal opgemaakt. Wij hebben niet kunnen achterhalen hoe deze zaak is afgelopen.

Toen het trammetje in 1907 werd opgeheven, heeft het nog maar weinig gescheeld of ook de brug was afgebroken. De voorstanders van het behoud van de brug hebben echter, na jarenlange discussie, uiteindelijk hun zin gekregen. De brug bleef.

Op de foto zien we het gezin van Klaas Stolwijk, vanaf 1918 tolwachter van deze brug. In 1950 nam zijn zoon Bertus deze taak over. Deze laatste tol van Nederland werd in 1965 opgeheven. De foto is uit 1924. Van links naar rechts: zoon Gerard, Klaas Stolwijk met Chris op schoot, Hendrik, voor hem Bertus, dan Steintje StolwijkSmink met Nico en ten slotte dochter Anna.

39. Zoals gezegd werd het stoomtrammetje in 1907 opgeheven en daarmee verdween de verbinding tussen Haastrecht en Gouda. Het dorp raakte hierdoor geïsoleerd. Wel reed er in die tijd nog een postkoets van Schoonhoven, langs de Vlist, door Haastrecht naar Gouda en terug, waarin, naast de post, ook plaats was voor vier passagiers. Maar achter een sjokkend paard zitten was toch wel een achteruitgang als je eerst met stoom was voortbewogen en geheel zonder gevaren was zo'n reis ook al niet, zo vertelt het volgende fragment uit de plaatselijke courant. Gisterenmiddag is de postwagen, die te half twee alhier arriveerde ter hoogte van de molen, oostzijde, doordat het paard wegens opgebroken weg, en vermoedelijk door vermoeidheid, is gestruikeld en in elkaar gezakt, en in de Vlist terecht gekomen. De begeleidende besteller De Vries sprong tijdig van de bok, doch de koetsier, P. Heiinenman kwam in de Vlist terecht. Hij heeft met veel moeite de kop van het paard boven water gehouden. Met behulp van omwonenden is hij en het paard weer op het droge gebracht. De post werd zoveel mogelijk uit de wagen gehaald, doch alle pakketten, brievenzakken enz. waren door het water beschadigd, wat heel wat schade mee brengt en ook grote vetraging. Passagiers zaten er niet in.

De verbinding met Gouda was dus verre van ideaal. Als er nu eens een stoomboot je kon komen, dat de mensen tussen Haastrecht en Gouda vervoerde! Wel, dat bootje kwam er. De eerste stappen daartoe werden op 22 augustus 1911 ondernomen door een comité, bestaande uit de burgemeester, baron Van Hemert tot Dingshof, notaris J. Koeman en verder de heren M. Bakker, H.J. van Niekerk en H. Houdijk. Er werd een bedrag van f 2920,- bijeengebracht voor de aanschaf van een motorjacht en na enige verbouwingen, onder andere de toevoeging van een achterkajuit, werd het bootje op 7 oktober 1911 in de vaart gebracht. De kapitein was G. Schouten uit Gouda. Als definitieve bestuursleden van deze onderneming werden benoemd: M. Bakker, H. van Niekerk, N. van Dogterom en J.J. Visscher, bij wie het hoofdkantoor werd gevestigd. De reis duurde ongeveer vijfendertig minuten en er waren zes afvaarten per werkdag. Voor schoolkinderen en werklieden waren weekabonnementen à f 0,60 verkrijgbaar.

Rechts onder ziet u de postkoets, op weg naar Schoonhoven. De foto is genomen op het punt waar de Bredeweg naar links afbuigt, vlak voor de Grote Haven. Op de bok de postiljon Heijnenman uit Schoonhoven; naast hem wellicht besteller-conducteur De Vries. Rechts boven een jeugdtekening door A.A. Hooft van het bovengenoemde bootje naar Gouda. Het bootje op de linker tekening, ook van Adrianus Hooft, is het stoomboot je dat de gemotoriseerde verbinding tussen Haastrecht en Schoonhoven onderhield. Reeds in 1886 kreeg beurtschipper G. Stigter uit Haastrecht vergunning om met zijn boot passagiers en goederen over de Vlist te vervoeren. Het varen stelde nogal hoge eisen aan de stuurmanskunst van de "kapitein". De bruggen over de Vlist hadden slechts een geringe hoogte en ook moest rekening worden gehouden met de waterstanden. Bij de bruggen stonden dan ook gewichten klaar, waarmee het bootje zonodig kon worden verzwaard om de juiste diepgang te krijgen. Het bootje

ging in Haastrecht tot aan de Havensluis bij het Visgat, waar de passagiers voor Gouda moesten overstappen en goederen per lorrie werden overgeladen naar de IJssel. Deze beurtdiensten vervoerden veel lompen en beenderen voor de firma Schenk in Schoonhoven. Was dat het geval, dan waren de passagiers er het beste aan toe als er tegenwind was. Men noemde deze diensten "odeurdiensten". De officiële aanlegplaats in de Vlist was bij het café van Pauw van Dam. Daar kon menig passagier moeilijk voorbijkomen zonder een oorlam te gebruiken. Bij aankomst te Schoonhoven, bij de stadsherberg, was steeds de roep van kapitein Stigter: "Dames en heren, wij zijn in het beloofde land! "

40. In de jaren twintig was het vervoersprobleem geheel en al opgelost. In 1925 begonnen de heren Blom en Van Zanen de Eerste Haastrechtse Autobus Onderneming, de E.H.A.O., een dienst tussen Oudewater en Gouda.

Links boven de heer Blom achter een van deze bussen.

Inmiddels had de heer C. van Vliet, die een wagenmakerij in de Hoogstraat had, een auto aangeschaft, welke al spoedig als taxi dienst deed. Links onder ziet u hem, met vrouwen zoon, naast deze eerste taxi van Haastrecht voor zijn aan de overkant van de wagenmakerij gevestigde garage. Links op de foto staat J. Vermeij.

Tot 1938 had Haastrecht een zogenaamde "plichtbrandweer", hetgeen inhield dat het gemeentebestuur aanwees wie brandweerman moest zijn. Men had een oude, houten handspuit, die door een paard werd getrokken. Vroeger was dit het "karnemelkspuitje". In 1938 kwam de vrijwillige brandweer en werd een Ford motorspuit aangeschaft. Op de foto rechts boven de brandweer in 1938. Van links naar rechts: Jan Broere, Wim Reichard, Koos Smits, Koos Vermey, Jaap Oosterling, Willem Roubos, Jan Kraan, Doms Jansen (? ), Loek van Dijk (ondercommandant) en Chris Jansen (commandant).

De Ford werd in de oorlog door de Duitsers meegenomen, vandaar dat op de andere foto uit 1946 (rechts onder) een verbouwde Amerikaanse dumpauto als brandweerauto fungeert. Van links naar rechts: L. van Dijk, Chris Jansen, Evert Groen, Leo Mimpen, Wim Reichard, Jan Kraan, Jan Voorsluis, Jan Broere, Koos Vermey, Willem Roubos, Dirk Bakker, J. de Graaf en Kobus Verste eg.

<<  |  <  |  1  |  2  |  3  |  4  |  5  |  6  |  7  |  8  |  9  |  >  |  >>

Sitemap | Links | Colofon | Privacy | Disclaimer | Leveringsvoorwaarden | © 2009 - 2020 Uitgeverij Europese Bibliotheek