Kent u ze nog... de Ouderkerkers

Kent u ze nog... de Ouderkerkers

Auteur
:   H.P. Compier
Gemeente
:   Amstelveen
Provincie
:   Noord-Holland
Land
:   Nederland
ISBN13
:   978-90-288-4337-0
Pagina's
:   80
Prijs
:   EUR 16.95 Incl BTW *

Levertijd: 2 - 3 weken (onder voorbehoud). Het getoonde omslag kan afwijken.

   


Fragmenten uit het boek 'Kent u ze nog... de Ouderkerkers'

<<  |  <  |  1  |  2  |  3  |  4  |  5  |  6  |  7  |  8  |  >  |  >>

11. De muziekvereniging "Crescendo", opgericht in mei 1920. De muziekvereniging heeft haar naam eer aangedaan. Het is met de vereniging sinds de oprichting steeds crescendo gegaan. Zij is voortdurend beter en groter geworden. De eerste stoot tot oprichting werd gegeven door Bart Hottentot. Hij heeft een eenvoudig straatmuzikant in de arm genom en en deze heeft in mei 1920 enige mensen de eerste beginselen van de muziek bijgebracht. Al vrij spoedig daarop kon een muster gezelschapje de optocht en de zanghulde op koninginnedag verzorgen. Tussen de optocht en de zanghulde door hadden de muzikanten even gelegenheid om uit te blazen voor de fotograaf. Ieder staat er keurig in zondags pak op, de een met een pet, de ander met een hoed en weer een ander blootshoofds. Wat er na het nemen van de foto op het programma stond, vermeldt de historie niet, maar de achtergrond van de foto spreekt boekdelen.

Uiterst rechts op de foto is duidelijk te zien dat kastelein Hein Beke voor zijn taak berekend is. De vereniging had toen reeds een dirigent, de heer J. Beekhoven, de man met het zwarte kostuum en de zwarte hoed vlak bij het vaandel. Hij heeft vele jaren het korps met succes geleid. Enkelen zullen misschien zichzelf, hun vader, hun grootvader, ja, zelfs hun overgrootvader op de foto kunnen ontdekken. Van links naar rechts: onder het vaandel de dirigent, naast hem Piet van Vlied, P. Welsenis, Hannes Oudshoorn de trommels1ager, vlak achter de twee kleine jongens Willem Verkerk, op de voorgrond met stroh oed Hendrik de Vries met zijn vrouw aan de arm en links achter hen Goof van Berkel.

12. "Crescendo" op concours in Edam in 1934. U ziet het korps hier met een voor die tijd uitgebreide bezetting. Het was en is nag steeds een uitstekend muziekkorps, dat door de jaren heen vele prijzen heeft behaald. Heel wat Ouderkerkers hebben er een goede vrijetijdsbesteding aan beleefd, maar we willen niet onvermeld laten dat er ook veel financiele offers gebracht moesten worden. Door ledenwerving probeerde men onder andere uit de geldzorgen te komen. Door radio en t.V. echter zijn er zoveel mensen die zich in de passieve ontspanning storten, dat het moeilijk is nieuwe leden te krijgen.

In 1934 was het korps nog niet aan uniformen toe, maar tegenwoordig is dit een normaal vereiste. Bovendien is er nu ook een drumband toegevoegd. Instrumenten moeten op tijd worden vervangen. Al met al zijn de financiele zorgen vandaag de dag beslist niet minder groot.

De personen op de foto zijn, op de achterste rij, van links naar rechts: Piet Smid, Thijs Wagenaar, Adriaan Lichtenberg, de man met het vaandel is Jelles Bos en naast hem Rienus Outjes en Bouwmeester. Op de tweede rij: met de grote trom Gerrit Roos, Kuiper, Hannes Oudshoorn, A. Beekman en Gerrit Kraan. Op de derde rij: Willem Verkerk, Piet van Vlied, Frans Bergen, dirigent Beekman, burgemeester Straman (de beschermheer), dan Goof van Berkel, P. van Welsenis en Piet v.d. Velden. Zittend op de voorgrond: twee broers Roolker, Klootwijk, Bart Richter en Roel van Dijk.

13. De rooms-katholieke gernengde zangvereniging. Ret zangkoor op zijn jaarlijkse uitstapje, Bij de oprichting bestond het koor slechts uit dames, maar al gauw konden de heren het niet langer meer aanhoren en zij kwamen het koor versterken. De heer en mevrouw Diening zijn de initiatiefnerners voor het gemengde koor geweest. Een oomzegger van de familie Diening, J ohan Heuder, was dirigent. Hij was tevens organist in Amsterdam. Onder zijn bezielende leiding groeide het koor gestaag en het had zelfs enige donateurs. De opvolger van Heuder was Olivier Koop, organist van de Duifkerk. Na Olivier Koop heeft het koor nog Theo Ettema uit Duivendrecht als dirigent gekend, maar in 1930 is het koor door gebrek aan belangstelling ten slotte opgeheven.

We herkennen op de voorste rij, van links naar rechts: Jan Baas, Bep Compier, Grad Wesseling, zittend in het midden bruid en bruidegom Cecilia Pad en Nol Compier, naast hem Rienus Wijfjes, liggend op het gras voor hem Anna Wesseling, Greta Overboom, Anna Duin en Willem GeijzeI. Op de tweede rij: Albert Scholte, Truus Verheul, Johanna Sitvast, meneer en mevrouw Diening (beschermheer en -vrouw), Truus Snel, Johanna Compier, onbekend, Dora Wesseling en Johan Heuder. Achterste rij: Henk Scholte, drie onbekenden, Hogenhout, de chauffeur met alleen zijn hoofd zichtbaar, mejuffrouw Geijzel, onbekend en Henk Compier.

14. Ouderkerk kende ook vele zangkoren, zoals het roorns-katholiek kerkkoor. De jaarlijkse uitgaansdag was altijd een feestelijke gebeurtenis, Dit keer was het koor per motorboat via het Alkmaardermeer· naar Alkmaar gevaren en vandaar per autobus naar Bergen gereden, waar aan de rand van een bos deze foto were! genomen.

We herkennen op de aehterste rij, van links naar reehts: H. v.d. Vall sr., W. v.d. Meer, Annie Snel, H. Snel, Maere v.d. Kroon, Veldman (het hoofd van de school), Johanna Com pier, Willem Geijzel, mevrouw Cornpier, Jan Wesseling, Piet Timmer, Jan v.d. Kroon en Anton Diening, de organist. Op de tweede rij: Theo Wijfjes en verloofde To Verkerk, Th. Boncke, Ab Grote, mevrouw Grote, H.P. Com pier, pastoor Stam, mevrouw Bomars en Hein Snel, Op de derde rij de dames Boncke, v.d , Vall, Wesseling, Van Loenen, Lubbe, dirigent H. Bomars en Mie Geijzel. Op de voorgrond: H. van Loenen, mevrouw Diening, Nol Cornpier, mevrouw Veldman en Camelis Lubbe. Het grootste gedeelte van de gekiekte personen zingt nu zijn Iofliederen in hager sferen.

15. De Sluisvaart gaat verdwijnen en is reeds voor een groot gedeelte verdwenen, maar velen zullen er met veel weemoed aan terugdenken. Een troost: de naam zal in het bouwplan bewaard blijven onder de naam Sluisvaart-hoofdenburg. Vanouds was de Sluisvaart een geheel eigen gemeenschap. Ondanks de verschillende geloofsovertuigingen voelden de bewoners zich allen Sluisvaarders. Waarschijnlijk zal dit wel een gevolg zijn van het feit dat zij allemaal oorspronkelijk in het veen werkten of er nauw bij waren betrokken. Zo hadden zij jarenlang een eigen ijsclub:

"Eigen Hulp". De naam zegt het al, zij deden al het werk met elkaar. Op de foto treft men ook weI mannen aan die niet op de Sluisvaart woonden of in het veen werkten, maar zij hadden op de een of andere manier een binding met de Sluisvaarders. Deze groep werd gefotografeerd op de jaarlijkse uitgaansdag en dan was het met recht feest. Als jongen kwam ik er vaak bij een neef van mijn vader.

De Sluisvaarders lieten hun gereedschappen, nodig voor het werk in het veen, maken op het dorp. Hun werk bestond uit het treden, opbreken, rijen, zetten, stapelen, afdekken en later de schepen laden, waarbij vroeger soms de vrouwen meehielpen am te vlakken. Het waren eerlijke harde werkers. Zij verdroegen het niet dat iemand ze wantrouwde. Zij leverden bijvoorbeeld ook turf in Amsterdam aan de bewoners van de grachtenhuizen. Een mand turf bevatte altijd een vast voorgeschreven aantal turven. Een dame van een van de grachtenhuizen wilde dit echter wel eens controleren. Zij nam uit iedere mand een turf en deponeerde die in de gang. De turfdrager struikelde echter per ongeluk over die turven, zijn mand viel op de grond en het resultaat was dat de telling volkomen in de war was.

's Morgens vroeg gingen de turfstekers met hun roeibootjes naar de polder. In de boot hadden zij een vuurpot waarin ze turf stookten am de gehele dag lekkere, warme koffie te kunnen drinken. Het brood werd altijd meegenomen in een houten kistje met een schuine bovendeksel. Bij regen liep het water er dan af en het brood bleef droog. Men noemde dit kistje de knip. Deze mensen waren erg vertrouwd met de natuur. Ze werkten vaak maar met twee man op zo'n akker, eigenlijk waren het geen akkers maar eilanden. Ze waren overgelaten aan de grillen van de natuur. Het is dan oak niet zo vreemd dat veel van deze mensen goede weerprofeten waren.

<<  |  <  |  1  |  2  |  3  |  4  |  5  |  6  |  7  |  8  |  >  |  >>

Sitemap | Links | Colofon | Privacy | Disclaimer | Leveringsvoorwaarden | © 2009 - 2020 Uitgeverij Europese Bibliotheek