Kent u ze nog... de Steenbergenaren

Kent u ze nog... de Steenbergenaren

Auteur
:   C.J.M. Slokkers en Pierre Baselier
Gemeente
:   Steenbergen
Provincie
:   Noord-Brabant
Land
:   Nederland
ISBN13
:   978-90-288-4355-4
Pagina's
:   80
Prijs
:   EUR 16.95 Incl BTW *

Levertijd: 2 - 3 weken (onder voorbehoud). Het getoonde omslag kan afwijken.

   


Fragmenten uit het boek 'Kent u ze nog... de Steenbergenaren'

<<  |  <  |  1  |  2  |  3  |  4  |  5  |  6  |  7  |  8  |  >  |  >>

16. Kape1aan J. Huijgen werd in 1913 aangesteld in Kruis1and. De zusters op school vonden het vanaf dit moment maar beter het zo bekende liedje "Jan Huigen in de ton" niet meer door de kinderen in de zanglessen te 1aten zingen. Tot 1925 is kapelaan Huiigen op Kruisland geweest, en hij was onder meer geestelijk adviseur van de fanfare "St.-Caecilia". In zijn seminarietijd heeft hij zijn lichaamskracht eens aangetoond door met zijn handen een forse spijker uit de muur te trekken. Dat maakte zo'n diepe indruk bij de andere priesterstudenten dat ze bij het spijkergat het vo1gende tweeregelige rijmpje aanbrachten:

.Jlier heeft Jan Huijgen onverschrokken een spijker uit de muur getrokken".

17. Op 30 mei 1913 vierde deken P.S. de Wit op luisterrijke wijze zijn gouden priesterfeest. In 1868 werd hij kapelaan in Steenbergen, tot het jaar 1884. Toen in december 1890 deken Uitdewilligen kwam te overlijden, werd Petrus Simon de Wit door de bisschop van Breda als diens opvolger aangesteld. In het jaar 1900 kwam vanuit de parochie de wens naar voren tot het bouwen van een grotere kerk. Het toenmalige kerkbestuur, bestaande uit deken De Wit, secretaris G. Moors, L. Koenraadt, W. de Bruijn, C. van Rooij, A. van Lierop en P. Bovee, liet daarvoor plannen uitwerken en in 1902 kon de nieuwe St.-Gummaruskerk in gebruik worden genomen. Het gouden priesterfeest van deken De Wit is een groot parochiefeest geworden. De kerk was op deze heuglijke dag door de heer J ongeneelen uit Roosendaal fraai versierd, In de koepel was een dubbelkroon aangebracht, van waaruit vier lamfers afhingen naar de hoofdpilaren. De pilaren waren met draperieen versierd, waarin de jaartallen 1863-1913 prijkten. Het zangkoor was met pluche bekleed, naast het orgel stonden twee engel en, de gasarmen waren getooid met palmbladen en boven de biechtstoelen hingen rijk geborduurde wimpels met het Tantum Ergo. Onder leiding van mesjeu Van Dongen zong het koor een feestelijke mis en een fraaie priestercantate, waarin de sonore bariton van M. de Baat en de hoge tenor van Jan G. Peeters een onvergetelijke indruk achter lie ten. De parochianen schonken de jubilerende deken het triomfkruis boven het priesterkoor en vier gebrandschilderde ramen. Wegens zijn verdiensten voor de parochie werd de ken De Wit geridderd met de orde van Oranje-Nassau, Op de foto heeft hij de versierselen op zijn toog, en neemt hij voor de ingang van de oude pastorie in de Grote Kerkstraat minzaam lachend de hulde in ontvangst van de harmonie "Amicitia" onder leiding van hun dirigent Jan Steenbergen. Naast hem staan de kapelaans P. Buijsrogge en Fr. Vermeulen en rector Huygen. Deken De Wit ging in 1920 met emeritaat en overleed drie jaar later.

18. Deken Buijsrogge vierde op 6 juni 1948 zijn gouden priesterfeest. Hij was uit Fijnaart, waar hij pastoor was geweest, in 1936 in onze parochie gekomen.Op de preekstoe1 kon hij niets anders dan schelden, maar als men op de pastorie bij hem aan huis kwam, dan was het de fijnste mens van de were1d. In de tweede were1door1og verspreidde hij onder zijn parochianen een zogenaamde huiszegen en er zullen nog vee1 Steenbergenaren zijn die zo'n "zegei" als aandenken hebben bewaard. Hij was geboren in 1872 in Ossenisse (Zeeuws-Vlaanderen), en werd op4juni 1898 tot priester gewijd, Lang en broodmager als hij was had hij geen enke1e behoefte aan vee1 en lekker eten, hetgeen altijd niet naar de zin was van zijn huisgenoten, die zich 66k maar moesten aanpassen. Deken Buijsrogge had een afkeer van de "Moffen", die hemuit zijn pastorie hadden verdreven en dat stak hij niet onder stoe1en of banken. In 1944 heeft hij moeten toezien hoe de Duitsers de kerk leeghaalden en daarna de toren in de lucht lieten vliegen, Het was een zware taak de verwoeste kerk herste1d te krijgen, doch gelukkig waren de fundamenten intact geb1even. Toen dat door de architecten werd bevestigd, uitte hij zijn gemoed met een blijmoedig: "Da's tenminste een pak van mijn hart". Deken Buijsrogge is in 1965 op hoge leeftiid gestorven in St.-Catharina in Bergen op Zoom. Met hem ging heen een ede1 mens.

19. Weet u nog, beste lezers, dat de eerwaarde zusters van het weeshuis "De Engelbewaarder" in Steenbergen verspreidden? Daarvoor had den zij ze1atrices nodig, die er door weer en wind op uit trokken om bij de abonnees dit blaadje te bezorgen. Maria Smits, Nora Peeters, Anny Snels, Rosa Bazelier en Netje Peeters hebben dit jarenlang gedaan en toen mochten zij als beloning voor hun goede diensten als nonneke in 1915 in "De Engelbewaarder" op de kiek. Zouden de zusters van het weeshuis misschien gedacht hebben: we zullen deze hulpvaardige meisjes alvast maar eens "aankleden"; misschien zijn er wel bij die tot onze congregatie willen toetreden ..... ?

20. In het najaar van 1914 werd Antwerpen vanuit de Belgische Kempen beschoten door een zwaar Duits kanon, Dikke Bertha, geheten. Het eerste projektiel was op de Schoenmarkt terecht gekomen, niet ver van de kathedraal. Tienduizenden Sinjoren kwamen naar Holland gevlucht, en zo stond in oktober onze goede stad voor de opgave 4000 Belgische vluchtelingen onder dak te brengen. Gelukkig had die oktobermaand nog een zomers karakter en zelfs de nachten bleven bepaald warm voor de tijd van het jaar, In de bossen rond Huijbergen en Bergen op Zoom weme1de het van vluchtelingen die naar het noorden moesten uitwijken. De baas van het "Vluchtelingen Comite Steenbergen" was Stan Blommers, een rentenier, maar hij bracht er geen sikkepit van terecht. Onze burgemeestersvrouwe, mevrouw Van Loon (zij was van Belgische adel en heette Maria de Caritat de Peruzzis), heeft toen de zaak die in het honderd dreigde te lopen, energiek aangepakt. Zij requireerde honderden boerenwagens en samen met de gouvernante van haar kinderen, mejuffrouw Elias, is ze op een van deze voertuigen geklommen om vluchtelingen op te halen. Het was donderdagmiddag en zoals in die tijd gebruikelijk was, was er een draaiorgel in de stad. Toen de muziek bij het cafe van Jan Oerlemans de Dam opgezwenkt kwam ... waren onze Belskes in een oogwenk van de wagen af, en ze dansten en zongen alsof er geen vuiltje aan de lucht was! En waarachtig, zij kenden zelfs de woorden bij de "step" die er gedanst werd:

"G'het zwarte knieje, Melanie Ge muut ze wasse da'k het zie en asse dan gewasse zijn

stop dan ouw kniekes maar bii de mijn",

Mevrouw Van Loon stond te schudden van het lachen, maar toen zij in de gaten kreeg dat wij met onze "keeskoppen-mentaliteit" het geval zo'n beetje meewarig stonden te bekijken, troostte ze ons met de gedachte dat we te doen hadden met een heel andere landsaard. Tot de Belgische vluchtelingen die de gehele oorlog 1914-18 in Steenbergen hebben doorgebrach t, behoorde ook de familie Moedbeck. Josefientje, Eugene, madame Moedbeck en Marcel, en dan de gezusters Koekelenbergs met hun kinderen. Hun echtgenoten streden al die jaren tegen den "Duts" aan het IJzerfront. Madame Koekelenbergs wist te vert ellen dat zij in Antwerpen ,,'n iele schoene stammenee" had, en "as we laoter nog 'ne kier ien den environ kwamen, dan moesten we bij haar langskomen, en dan zouden we saome nog wel 'n goeie pient pakke" ... De familie Moedbeck woonde met de Koekelenbergs in een van de eerste huizen in de Visserstraat en wij bewaren aan hun verblijf in Steenbergen nog altijd een prettige herinnering.

<<  |  <  |  1  |  2  |  3  |  4  |  5  |  6  |  7  |  8  |  >  |  >>

Sitemap | Links | Colofon | Privacy | Disclaimer | Algemene voorwaarden | Algemene verkoopvoorwaarden | © 2009 - 2022 Uitgeverij Europese Bibliotheek