Kent u ze nog... die van Valkenisse

Kent u ze nog... die van Valkenisse

Auteur
:   H. Hendrikse en J. Roose
Gemeente
:   Veere
Provincie
:   Zeeland
Land
:   Nederland
ISBN13
:   978-90-288-4398-1
Pagina's
:   80
Prijs
:   EUR 16.95 Incl BTW *

Levertijd: 2 - 3 weken (onder voorbehoud). Het getoonde omslag kan afwijken.

   


Fragmenten uit het boek 'Kent u ze nog... die van Valkenisse'

<<  |  <  |  1  |  2  |  3  |  4  |  5  |  6  |  7  |  8  |  >  |  >>

16. Dit zijn de balgooiers van Biggekerke omstreeks 1920. Staande van links naar rechts: C. Francke, C. Lampert, A. Harpe, A. Arendse en P. Klaasse, In het midden: Klaas Janse. Zittend: A. Francke, A. Birnmel, H. Kaljouw, J. Marijs, J. Konraad, Zacharias Brasser en achter het bord: L. Harpe. Zij zijn getooid met papieren roosjes op pet en borst, De foto werd genom en bij het tramstation waar ook de ring werd gereden. Het balgooien is een zeer oud gebruik en een volksvermaak bij uitnernendheid dat altijd op de derde Pinksterdag in verschillende Walcherse dorpen werd beoefend door de ongehuwden die de ring niet staken, terwijl ook de gehuwden er aan deelnamen. Het spelmateriaal bestond uit een houten paal waarop een ijzeren ring bevestigd was met een middellijn van ongeveer elf centimeter. Er behoorden gedraaide ballen bij met een middellijn van ongeveer tien centimeter. De kunst was om de houten bal, staande op ongeveer twee meter afstand van de een meter boven de grond staande paal, door de ring te gooien. Er werd gestreden am gouden en zilveren voorwerpen zoals gouden knopen, ringen, broekstukken en zilveren sigarepijpjes, De prijzen kreeg men van particulieren maar ook wel van cafehouders, De eerste drie gemaakte ballen leverden de eerste prijs op, De "sukerkomme", een grote kom gevuld met jenever en zoute bolletjes, ging dan rand. Als er niet vlug genoeg door een van de groep drie ballen werden gegooid, was er altijd wel een andere reden om de "komme" rand te laten gaan. Het werd op den duur natuurlijk wel wat luidruchtig, doch men had veel plezier. Er was echter een ordebewaarder, die als teken van zijn waardigheid een stok had en daarvan ook, als het te erg werd, gebruik maakte, Zeals zoveel uit vroeger tijd raakte langzamerhand ook het balgooien in onbruik. De laatste jaren is het echter weer opgeleefd. De sukerkom is verdwenen. De prijzen van nu bestaan uit sigaren, sigaretten en chocolade. De wedstrijdgeest is er echter niet minder om. Het is een plezierig en spannend spel.

17. Hier zitten de leden van de raad van Koudekerke uit 1892, de mannen van naam! Vijf boeren, een ambachtsman en in hun midden "op z'n burgers" de secretaris Pieter Johannes Terwoert sr. Van links naar rechts verder:

Louwers Vos, wethouder Pieter Boone, Aarnout Aarnoutse, wethouder Willem Maas, Marinus Leynse en Willem Reynierse. Als men de modern aandoende kapsels bekijkt en weet dat er onder hun tijdgenoten sterke bedenkingen waren tegen het gebruik van kunstmest, vraagt men zich af, wat er nieuw is onder de zan. De burgemeester, tevens zevende raadslid, ontbreekt op deze foto. In dat jaar was er burgemeestersfeest, want W.A. graaf Van Lynden kreeg per 1 april eervol ontslag en in zijn plaats werd op 18 mei benoemd W.H. de Bruyn van Metis- en Marienkerke. Bij die gelegenheid werd er "gegardineurd" door meer dan veertig boerenzonen te paard, die's avonds in twee herbergen ter maaltijd gingen met vrij verteer, op kosten van de nieuwe burgemeester. Koudekerke, met het Zand, strekte zich in die tijd nog uit tot over het kanaal door Walcheren en telde 1808 inwoners. De ontvangsten van de gemeente bedroegen f 20.190,57 1/2 en de uitgaven f 20.478,55. Het dorp werd verlicht door tien petroleumlampen. De voornaamste bron van bestaan vormde de landbouw en veeteelt. De opbrengsten van de vruchten, die dat jaar als "gunstig" werden beschreven, zouden thans zonder meer misoogst worden genoemd, De tarwe bijvoorbeeld, waarvan 300 gemet was ingezaaid, bracht twaalf mudden per gemet op, en de 230 gemet aardappels gemiddeld negentig mudden per gemet. Er waren 138 paarden op de hoeven, waarvan twintig merries met veulen. De melkerij kwam van 568 koeien en 267 geiten. Voorts waren er onder meer 264 varkens, 2581 kippen en acht zwanen. Zes landbouwers reden tevens "te vrachte" naar Middelburg en Vlissingen. Wat opvalt is het enorme verschil in inkomen. Velen verdienden nog geen f 250,- per jaar, Wie f 300,- verdiende, moest 12 1/2 cent hoofdelijke omslag gaan betalen. De meest vermogende boeren hadden echter a1 een inkomen tussen de f 3000,- en f 6000,- en betaalden zeven tot elf gulden. En ver daarboven troonden enkele heren met een inkomen van f 25.000,- tot f 30.000,- per jaar, Zij betaalden f 68,-. De vroede vaderen, die hier zo zeker neerzitten, vonden vast dat alles was zoals het behoorde. Maar ook de arb eider in zijn stulpje en de heer op het kasteel wist en nog, dat alles zo verordineerd was. In dit opzicht is er tach wezenlijk iets veranderd onder de zon.

18. Op 30 oktober 1915 zou het feest zijn voor de kinderen van Koudekerke, wanneer oud notaris Pieter Loeff honderd jaar werd. Doch hij stierf op 10 februari van dat jaar, in de leeftijd van negenennegentig jaar en vier maanden, naar we mogen aannemen van ouderdom. Hier zit hij in het lommer van zijn tuin, te zamen met zijn echtgenote Pauline Adriana Goetzee, uit de bekende Gorkumse boekdrukkersfamilie van die naam. Op zijn veertigste was hij met haar getrouwd en zij vierden nog hun gouden brulloft. Zijn vrouw stierf op 7 april 1917. Ze zou op 1 juli vijfennegentig jaar geworden zijn. Als men geloven wi1 - wat verte1d wordt - dat cen der dienstboden, voordat Pieter of Pauline van een zekere gelegenheid gebruik gingen maken, de bril op natuurlijke wijze voorverwarmde (! ), dan leefden deze mensen uitermate voorzichtig. Het p1atte1andsnotariaat was een instituut. De notaris was vertrouwensman, geldbelegger en geldschieter van de bevolking van Walcheren. Er gaan nog verhalen rond over de welgesteldheid van de familie en de nauwkeurige financiele afwikkelingen. Van 1809 tot 1949 was er steeds een notaris Loeff te Koudekerke. Eerst een Jan tot 1849, daarna bovengenoemde Pieter tot 1892, mr. Jan tot 1929 en tenslotte mr. Pieter, die het kantoor in 1949 naar Midde1burg verp1aatste en daar nog tot 1958 het ambt uitoefende. Notaris Hector van den Briel vo1gde hem op.

19. Op 14 april 1906 ging de stoomtram door Walcheren rijden en in datzelfde jaar werd deze groepsfoto van het personeel gemaakt. Direeteur Op ten Noort, een doortastend man, die het trace hielp uitzetten en leiding gaf bij de opbouw, poseert hier met zijn mannen. Op de bovenste rij links staat de postbode Bram van der Heyden, die ambtshalve dagelijks op het station kwam. Naast hem de stationsehef Luyks; de direeteur Op ten Noort en de werkmeester Sehreuder. Dan vier eondueteurs: C. van Hoepen, W. Roose, Goedhart en E. van Hoepen. Zij bliezen de hoorn bij het vertrek. Op de onderste rij van links naar reehts: machinist Buyensen, stoker Cornelissen, machinist Mos, bankwerker Groot, machinist Heilbron, stoker Boogert, wisselwachter "de zwarte" Jan Maas, wisselwaehter Janse, reserve-condueteur Clowting en draaier Poelman. De laatste tram reed enigszins feestelijk op 31 december 1937. Men was toen al overgeschakeld op busvervoer, maar de rnaatschappij voerde tot na de oorlog de naam "Stoomtram Waleheren". Thans is dit "Streekvervoer Walcheren".

20. Nadat door de kerkeraad van de gereformeerde kerk reeds lang de behoefte en de verplichting gevoeld werd, om een eigen school te hebben, was het op 15 juni 1891 zover, dat men een schoolvereniging oprichtte voor "Bijzonder Lager Onderwijs op Gereformeerden Grondslag". De broeders van het eerste uur zijn hier afgebeeld. Van links naar rechts: Pieter Boone, Martinus Leynse, David Kraaye, Floor Wielemaker en Abraham Wielemaker. Reeds op 1 augustus werd de school geopend met zesendertig leerlingen. De eerste hoofdonderwijzer, hier in het midden afgebeeld, was me ester G. ten Brink, een gestreng man. Het sehoolgebouw werd voor f 4646,- gebouwd door P. Kasteleyn. In 1909 werd door J. de Kroo en J. Huysman een nieuwe school gebouwd, met vier lokalen, voor de som van f 8231,-. Deze stond aan het "Sietersillepadje", thans de Chitershillsingel, Het eerste sehoolgebouw deed nag tot na de tweede wereldoorlog dienst als verenigingslokaal. Beide gebouwen zijn nu afgebroken en op de plaats van het eerste staat thans de Emanuelschool, van de "Vereniging voor protestants ehristelijk kleuter- en basisonderwijs".

<<  |  <  |  1  |  2  |  3  |  4  |  5  |  6  |  7  |  8  |  >  |  >>

Sitemap | Links | Colofon | Privacy | Disclaimer | Algemene voorwaarden | Algemene verkoopvoorwaarden | © 2009 - 2022 Uitgeverij Europese Bibliotheek