Kent u ze nog... die van Vrouwenpolder

Kent u ze nog... die van Vrouwenpolder

Auteur
:   C. van Winkelen
Gemeente
:   Veere
Provincie
:   Zeeland
Land
:   Nederland
ISBN13
:   978-90-288-1469-1
Pagina's
:   80
Prijs
:   EUR 16.95 Incl BTW *

Levertijd: 2 - 3 werkdagen (onder voorbehoud). Het getoonde omslag kan afwijken.

   


Fragmenten uit het boek 'Kent u ze nog... die van Vrouwenpolder'

<<  |  <  |  1  |  2  |  3  |  4  |  5  |  6  |  7  |  >  |  >>

IN LEIDING

Het is alweer enkele jaren geleden, namelijk 1974 en 1975, dat de platenboekjes "Veere in oude ansichten" deel 1 en 2 verschenen, samengesteld door H. Hendrikse uit Koudekerke (die inmiddels helaas is overleden) en F. van den Driest uit Serooskerke (W). Van het eerste deeltje verscheen zelfs in 1976 een tweede druk! WeI een bewijs dat deze boekjes bij de bevolking in de smaak vailen. In het eerste deeltje komen er aan het eind acht plaatjes met beschrijving voor uit Vrouwenpolder en in het tweede deeltje zestien. In dit platenboekje komen uitsluitend plaatjes voor van personen en groepen uit dit Walcherse dorp. De ervaring leert dat juist oude ansichtkaarten en foto's waarop personen uit vroegere tijden werden vereeuwigd, zeer in de smaak vailen. Daardoor mag een dergelijk platenboekje zich verheugen in een flinke belangsteiling.

Niet aileen de ouderen, maar ook de jongeren uit Vrouwenpolder vinden het leuk om niet aileen iets over de oudere inwoners van hun dorp uit grootvaders tijd te lezen, maar ook om ze nog eens te bekijken. Het kwam vroeger in Vrouwenpolder vaak voor dat de kleinkinderen met hun ouders op bezoek gingen bij hun opa en oma. Die vertelden dan, onder het genot van een kopje koffie, op de hen eigen manier over vroegere tijden. De kleinkinderen zaten vaak met open mond te luisteren. Ze genoten volop van de smakelijke verhalen, die zo nu en dan met de nodige humor werden verteld. Het waren vooral de ouderen die nog erg veel wisten van vroeger. Met enige weemoed zal men de vraag geste1d hebben: "Waar is de tijd gebleven? "

Het waren jaren van hard werken, van's morgens vroeg tot's avonds laat en dan nog voor een karig loon. Een vrije zaterdag was er niet bij. Vader moest elke werkdag vroeg op om op tijd op de boerderij aanwezig te zijn voor ziin werk. Het kwam wel voor dat hij elke dag een uur heen en ook weer terug naar huis moest lopeno Het is dan ook vo1komen te begrijpen dat vader's avonds dikwijls doodmoe thuiskwam. Ook moeder de vrouw moest vroeger mee naar het land om voor het meestal kinderrijke gezin de kost te verdienen. Zij was dan van's morgens vroeg tot's avonds laat in de weer om er een cent bij te verdienen. De kinderen die nog niet naar school gingen, werden zogenaamd "uitbesteed", of een van de twee oma's kwam op de kinderen passen. Op deze

manier konden vader en moeder sam en naar het land! Ret landwerk was zwaar en veeleisend. Ret was geen wonder dat veel van de kerkgangers in slaap vielen, vooral in de namiddagdienst. Men was echt moe, waardoor men de aandacht niet bij de preek kon houden en vanzelf, of men het wilde of niet, in slaap viel. Vel en von den het weI erg dat ze hun gedachten er niet bij konden houden, vooral de predikant!

Door de week ging men al vroeg naar bed. Kranten waren er nog niet of verschenen slechts eenmaal of driemaal per week. Ze brachten weI wat afwisseling in het alledaagse leven. Radio en televisie ontbraken. De weinige ontspanningsavonden in het jaar waren de jaarvergaderingen van de diverse kerkelijke verenigingen of eventueel van de muziek- en zangvereniging. Dergelijke verenigingen kwamen op de dorpen vaak voor. We noemen in dit verband onder andere de jongelingsvereniging, de meisjesvereniging en de knapenvereniging.

De verlichting was erg primitief. Een eenvoudig oliepitje verschafte in de winteravonden enig licht in de vaak donkere kamer, waarvan de wanden tussen de bedsteden en de "spinde" met donker kraalbeschot waren betimmerd. Later kwam de petroleumlamp, die aan de houten zoldering hing en die met een katrolletje op de gewenste hoogte kon worden gebracht. Maar op den duur was ook deze verlichting niet ideaal, want zo'n petroleumlamp moest op geregelde tijden worden bijgevuld. Bovendien was hij ook voor de gezondheid niet al te best, daar veel van de zuurstof in de woonkamer verdween, waardoor men hoofdpijn kreeg.

Na de vaak zware arbeid moest vader of een van de jongens met de zogenaamde zekel nog gras gaan snijden voor de geit, die ook weI "de koe der armen" werd genoemd. Een gelukkige omstandigheid was dat vader over een tuintje beschikte, dat hij bij de boer huurde en waarop aardappelen en groente werden geteeld. Tevens hadden vroeger nagenoeg alle arb eiders "een varken op kot", dat meestal in november geslacht werd. Grote gezinnen deden dat vaak tweemaal per jaar, want de hongerige magen van de opgroeiende kinderen konden erg veel aan! Voor moeder de vrouw was het een hele toer om de eindjes aan elkaar te knopen. Maar mede dank zij

haar kundig financieel beleid en de uiterste krachtsinspanning van vader gelukte het om het talrijke kroost van voedsel en kleding te voorzien. Gelukkig dat moeder over wat meel kon beschikken om daar zelf enkele broden van te bakken. Het was toen echt een tijd waarin schraalhans keukenmeester was! Men had het echt niet breed. Gelukkig is daarin in de loop der jaren weI verbetering gekomen. De tijd dat de kinderen een cent voor snoep en een cent voor de zending meekregen, is gelukkig voorbij en behoort voorgoed tot het verleden. Hoewel men vroeger veel en veel armer was dan in onze huidige welvaartstijd, was men toch tevreden met hetgeen men had. Men wist immers niet beter. Nu heeft men het heel wat beter, maar helaas heeft dat ook zijn schaduwzijden. Want velen hebben vandaag de dag God niet meer nodig. En dat is weI het grootste nadeel van deze welvaartstijd!

Veel is er in de loop der jaren veranderd. Verenigingen werden opgeheven om nooit weer te keren. De ouderen van ons gingen heen. Het oude geslacht verdween om plaats te maken voor het nieuwe geslacht, dat gelukkig geen weet heeft van de vaak armoedige omstandigheden waaronder hun voorouders hebben moe ten leven. Maar de gedachte alleen al aan die vaak schromelijke armoede is een aanleiding om dankbaar te zijn voor al die onverdiende zegeningen, die God in zijn algemene genade ons nog steeds wil schenken.

Het kwam vroeger weI eens een enkele keer voor dat vader geen werk kon vinden. En dan stonden, evenals bij regenachtig weer, de verdiensten stil. In die oude tijden waren er nog geen sociale voorzieningen. Menigeen was dan aangewezen op de diaconie, die vroeger niet rijk was en slechts over geringe middelen kon beschikken. Het wemelde immers in die tijd van de centen en de halfjes bij de collecten in de kerk. Meestal kon men op zaterdag naar de diaconie om steun, bestaande uit een gulden (later verhoogd tot een daalder) en een brood.

Aan het einde gekomen van deze inleiding, wil de samensteller u allen veel lees- en kijkgenot toewensen bij het kennismaken met de oude inwoners van Vrouwenpolder uit grootvaders tijd!

1. Van tijd tot tijd kwam de schoolfotograaf naar Vrouwenpolder, om de leerlingen van de christelijke school "uit te trekken". Op dit unieke p1aatje zien we de leerlingen van de lagere klassen van deze school.

Op de bovenste rij poseren, van links naar rechts: Jan de Visser, Piet Duvekot, Comelis de Bruin, Marien van den Broeke, Klaas Versluijs en Joost Sinke,

Op de tweede rij kijken ons aan, van links naar rechts: juffrouw Bevelander, onderwijzeres, meisje De Visser (voornaam onbekend), Jans van der Vorst, Adriana van den Broeke, Louwinga Geerse, Suzanna Poortvliet (de enige leerlinge die in burgerkleding poseert) en het hoofd der school W. van Hekken.

De derde rij wordt gevormd door: Catharina de Voogd, Maria de Bruijn, Elisabeth Sinke en Wilhelmina van der Vorst Aarnouddr.

Op de vierde rij zien we, eveneens van links naar rechts: staande Wilhelmina van der Vorst Pldr. en verder zittend:

Simon de Bruin, Adriaan van den Broeke en Van der Vorst met de bekende lei met opschrift:

Chr. School Vrouwepolder 14 mei 1914.

Verder Apolonius van der Vorst en Suzanna de Voogd. Let op de dorpsnaam Vrouwepolder, die op de lei zonder de letter "n" geschreven werd!

2. Hier voIgt nogmaals een sehoolfoto. Zij werd op dezelfde datum genomen als die van het vorige plaatje.

Van links naar rechts poseren, op de bovenste rij: het hoofd der school, meester W. (Willem) van Hekken, Adriaan Oste, Bram Sturm, Bram Cevaal, Piet Duvekot, Joos Mesu en Janis Corbijn.

Op de tweede rij zitten, van links naar rechts: twee meisjes Mesu (een tweeling, van wie de voornamen helaas niet bekend zijn), Fransje Mesu, Betje Sturm, Piet Cevaal en Betje Corbijn.

Op de derde rij kijken ons aan, van links naar rechts: Sien Mesu, Lientje Maas, Jans Sturm en Jane (Adriana) Cevaal.

Op de vierde rij zitten, van links naar rechts: Kees Geerse, Johannes Francke, Kees Corbijn met de bekende lei, waarop we duidelijk kunnen lezen:

Chr. School Vrouwepolder 14 mei 1914.

Verder zien we nog Bram Maas en Jane (Adriana) Oste. Let op de naam van het dorp op de lei, waarin de letter "n" ontbreekt. Aile leerlingen zijn gekleed in de praehtige Waleherse klederdraeht, terwijl ook enkele kinderen klompen dragen. Helaas is thans op de seholen de Waleherse klederdraeht geheel verdwenen!

3. We zien hier een plaatje met als onderschrift: .Zeeland-Walcheren". We kijken hier op een gedeelte van de voormalige Westdijk, thans de Koningin Emmaweg te Vrouwenpolder aan de westkant van het dorp.

Op deze omstreeks 1913 genomen foto staat links mevrouw Mie Duvekot-Coppoolse. Ze is "op haar zondags" gekleed, want ze draagt haar gouden "krullen" met de gouden strikken en dito spelden, Ze maakt op dit unieke plaatje een praatje met Ka Verhage en Dina Tantenhove. Links achter dit drietal zien we de schuur van Piet Geerse en daarnaast staan de woningen van Jaap Moens en Kees de Bruijne.

In het huidige Vrouwenpolder vinden we niets meer terug van deze hele omgeving. Een totaal verouderd dorpsbeeld, maar daarom niet minder mooi. Het was toen goed mogelijk om op de nog niet verharde weg een foto te maken, daar er in die tijd nog maar weinig of geen verkeer was. Op de achtergrond domineert de hervormde kerk van Vrouwenpolder. De bomen en bosschages, die nog wel op dit plaatje staan, komen ook niet meer in dit gedeelte van Vrouwenpolder voor! Een prachtig plaatje, dat de landelijke rust in het Vrouwenpolder uit grootvaders tijd levend houdt!

4. Links: ongetwijfeld zuilen het aileen de ouderen uit Vrouwenpolder zijn die deze twee in hun Walcherse dracht geklede personen nog zuilen herkennen. In hun werkkleding poseren hier Hendriekus Maljaars (links) en Leunis de Rijke (rechts).

De in 1894 geboren landbouwer Hendriekus Maljaars had destijds een boerderij aan de Westdijk (thans de Koningin Emmaweg), waar nu weer een Maljaars woont, namelijk A. Maljaars, die getrouwd is met een dochter van H. Maljaars, Koos. Als bijzonderheid kan worden vermeld dat de beide overgrootvaders van dit echtpaar broers waren. De heer H. Maljaars bewoog zich op velerlei gebied. Zo was hij tijdens de ambtsperiode van burgemeester W. Maas ongeveer vier jaar lid van de gemeenteraad voor de CHU. Indertijd volgde hij Willem Duvekot op als president-kerkvoogd van de Nederlands Hervormde Kerk van Vrouwenpolder.

Rechts kijkt ons Leunis de Rijke aan. Hij woonde destijds bij zijn ouders, Comelis de Rijke en Cornelia de Rijke-Schoe, in de Lepelstraat, op het boerderijtje tegenover de grote boerderij .Veldzicht" van landbouwer Andries de Visser. Hij was destijds knecht bij Willem Dekker, wiens boerderij ten westen van de "Hoogte" lag. Beiden dragen een strooien hoed en zijn gewapend met een houten stok. Naar aile waarschijnlijkheid hebben ze een koe of vaars weggebracht. Dat gebeurde meestal met twee personen, omdat het een hele toer was een weerbarstige koe ofvaars in toom te houden!

Dit is een "kabinetfoto". Deze kabinetfoto's werden destijds gemaakt door de bekende fotograaf Comelis Henning, die ateliers had in Middelburg en Vlissingen. Ze kostten toen slechts een gulden voor twaalf stuks. Voor de grotere exemplaren, zoals deze, moest men iets meer betalen. Deze op kart on geplakte foto's waren van zeer goede kwaliteit!

Rechts: het zuilen ongetwijfeld de ouderen uit Vrouwenpolder zijn die deze personen nog herkennen.

Van links naar rechts poseren: Stoffel de Roo (wagenmaker), de oude wagenmaker Comelis de Roo, kleindochter Lena de Roo, mevrouw Leanne de Roo-Verjaal, gekleed in de Schouwse klederdracht, en schoondochter Jo van Engen.

Deze foto werd omstreeks 1917 genomen. Op Vrouwenpolder komt het beroep wagenmaker niet meer voor. Maar dit leuke plaatje houdt dit voormalige beroep wel in ere!

<<  |  <  |  1  |  2  |  3  |  4  |  5  |  6  |  7  |  >  |  >>

Sitemap | Links | Colofon | Privacy | Disclaimer | Leveringsvoorwaarden | © 2009 - 2018 Uitgeverij Europese Bibliotheek