Nederlandse Kastelen in oude ansichten deel 2

Nederlandse Kastelen in oude ansichten deel 2

Auteur
:   J. Harenberg
Gemeente
:  
Provincie
:  
Land
:   Nederland
ISBN13
:   978-90-288-0064-9
Pagina's
:   160
Prijs
:   EUR 19.95 Incl BTW *

Levertijd: 2 - 3 werkdagen (onder voorbehoud). Het getoonde omslag kan afwijken.

   


Fragmenten uit het boek 'Nederlandse Kastelen in oude ansichten deel 2'

<<  |  <  |  1  |  2  |  3  |  4  |  5  |  6  |  7  |  8  |  >  |  >>

39. Het is nauwelijks aan te nemen dat het herenhuis op de ansicht nog van zestiende-eeuwse oorsprong is. In de achttiende eeuw werd dat huis in rococostijl verfraaid en in 1834 verdween al die pracht na een neoclassicistische verbouwing. Het goed zou reeds voor 1400 bekend zijn geweest en hebben toebehoord aan een geslacht Geerestein, van wie een erfdochter het in het geslacht Van Zuylen van Nyevelt deed overgaan. In 1648 ging Geerestein door huwelijk over aan de Van Lyndens. Steven van Lynden huwde Anna Maria de Marez, die - nadat haar schoonmoeder overleed - eigenaresse werd. Zij hertrouwde met G.M. Pijnssen van der Aa en hun dochter trouwde met J.H. van Rechteren. Uit de Van Rechterens ging Geerestein in 1834 over aan jonkheer Hendrik Daniël Hooft, in wiens geslacht het landgoed zich nog bevindt. Het huis is thans in gebruik als kantoor.

40. Kasteel van Oud-Valkenburg is de juiste naam van dit slot dat in 1241 wordt genoemd als eigendom van het geslacht Aldenvalkenburgh. Vaak is het kasteel van eigenaar veranderd en in 1381 blijken er twee heren te zijn, doch beide delen werden voor 1444 verenigd door Jan 't Zieve!. Zijn dochter bracht Genhoes door huwelijk aan de Van Ghoors. Van 1535 tot 1670(! ) wordt er door diverse families om het bezit getwist, doch in 1670 is het in het bezit van het echtpaar De Handion-van Hoensbroek. Hun zoon verkoopt Genhoes in 1701 aan Georg van Tunderfeld. Vervolgens zijn eigenaar: Leonard Thimus (1749) en J.F. von Pelser-Berensberg (enige jaren later), wiens nakomelingen het in 1955 verkopen aan de Stichting Natuurmonumenten. De toren is ten dele vijf tiendeeeuws, de oudste vleugel uit het begin van de zestiende eeuw, terwijl de ingangsvleugel van omstreeks 1750 dateert.

41. Reeds in 1343 bestond er al een kasteel Goedenraedt, dat in 1369 werd verwoest. Op een andere plaats verrees het weer; dat gebouw werd in 1777 grotendeels herbouwd en in 1855 uitgebreid. Woonde er oorspronkelijk een familie Mulrepas, in 1343 kwam het aan Tierry Scheifkens, om in 1381 over te gaan naar Hendrik van BeusdaeL In 1482 was Guillaume van Hoeven eigenaar en Wijnand van Breyll was dat in 1622. Ferdinand van Geyer werd het in 1756, doch de herbouw kostte zoveel dat Goedenraad in 1781 werd verkocht aan Gilles Leonard van Thimus, wiens nageslacht hier tot 1857 woonde. Daarna kwam het landgoed aan de families Laloux en Frowein. Na de dood van de laatste mevrouw Frowein werd de stichting Het Limburgs Landschap eigenaresse, zodat ook Goedenraad voor het nageslacht bewaard blijft.

42. Omstreeks 1400 stond hier een groter kasteel, dienende tot residentie van de hertog van Gulik of zijn drossaard. Alexander van Drimborn, drossaard van Bom, liet in de zestiende eeuw het huidige huis bouwen, dat in 1596 en in de zeventiende eeuw werd verbouwd. De familie Von Grein is in 1627 eigenares, in 1676 is dat Van Bremt genaamd Leeck en na hem Van Leerode van Bom. De familie Gillissen is in 1813 in het bezit van Grasbroek en zij wordt opgevolgd door de families Cramer, du Puis de Watremont en Barbou van Roosteren. Tegenwoordig is mevrouw Crewe Jones-Barbeu van Roosteren in het bezit van het kasteel. Het huis verkeert momenteel is een nog veel slechtere toestand dan op de ansicht en het is te hopen dat er nog eens een restauratie zal plaatsvinden.

43. Groenendaal is een van de vele, tamelijk onbelangrijke, huizen die we nog in ons land vinden, die niet uitblinken door belangrijke feiten. In een huwelijksakte van 1360 wordt een Jean van Groenendael genoemd; de eerste beschrijving van het huis wordt gegeven in een koopakte uit 1573. In de Tachtigjarige Oorlog werd het huis vernield, doch in het begin van de zeventiende eeuw herbouwd. Het schijnt vaak van eigenaar te zijn verwisseld, totdat het landgoed in 1957 door N.V. Philips werd gekocht. Het tegenwoordige herenhuis dateert van circa 1840 en is thans in gebruik als conferentieoord, waartoe het werd uitgebreid met een nieuwe vleugel die dienst doet als logiesgebouw. Het overdekte balkon aan de voorzijde alsmede het dakruitertje verdwenen bij de laatste verbouwing.

44. Groeneveld was een hofstede, die bij de ridderhofstad Drakenburg behoorde, doch werd gekocht door Andries Mamuchet, die haar in 1684 naliet aan zijn zoon Marius. Deze liet het tegenwoordige huis bouwen, dat na zijn dood in 1730 werd verkocht aan Arent van der Waayen, die het op zijn beurt in 1735 overdeed aan Cornelis Hasselaer. Diens zoon Pieter Cornelis liet de vleugels aanbouwen, doch verkocht Groeneveld in 1755 aan Jan Lucas van der Dussen. Na diens overlijden in 1773 kocht Pieter Cornelis Hasselaer het landgoed terug. Na zijn dood werd het in 1797 verkocht aan Joan Huydecoper, die in 1836 overleed, waarna Groeneveld aan zijn kleindochter S.A.J. van Heernstra-Fabricius kwam. Haar dochter huwde L.R. Taets van Amerongen, die in 1874 het landgoed erfde. Hij hertrouwde met A.M.C. van Reenen, die in 1939 overleed. Groeneveld is thans eigendom van Staatsbosbeheer.

45. In 1381 is er sprake van de "borch te Goesselt", doch hiervan is niets meer aanwezig. Het tegenwoordige huis bevat nog restanten uit 1657, doch vertoont thans achttiende-eeuwse vormen. Van de drie grachten resteert alleen de binnenste nog; de voorburcht is reeds lang geleden verdwenen en in 1958 werden nog twee achttiende-eeuwse vleugels gesloopt. Het kasteeltje zelf staat in schromelijk verwaarloosde toestand te wachten op restauratie. Andries van Pallandt van Blitterswijck was in de zestiende eeuw eigenaar; Charles van Pallandt verkocht een gedeelte aan de dominicanen van Maastricht, die het op hun beurt verkochten aan Guillaume Schellart. Het gehele goed kwam in 1678 terug aan de oorspronkelijke bezitters. Later kwam het aan De Valzolie, Van Brienen, Cramer en Peperkamp. Zo'n vijfentwintig jaar geleden kocht de gemeente Maastricht Guesselt en liet op de terreinen sportvelden aanleggen.

46. De bomen op de ansicht verhullen net het oudste gedeelte van dit kasteel, een donjon uit de veertiende eeuw, waarvan de benedenverdieping werd opgenomen in een later huis, dat in 1586 grotendeels werd verwoest. Dit huis werd later herbouwd, doch onderging in 1788 een modernisering waarbij de voorgevel het saaie voorkomen van nu kreeg en de grachten en poorten verdwenen. Hackfort werd in 1324 door Willem van Bronckhorst verkocht aan Jacob van der Weelle; in 1369 komt Gerrit van Baeke geheten van Hackforde voor en vermoedelijk zijn beiden zich Van Hackfort gaan noemen. Na de dood van Berend van Hackfort in 1557 wordt zijn dochter Jacoba, gehuwd met Goossen van Raesfeld, eigenaresse. Haar dochter Agnes brengt het kasteel door huwelijk met Hendrik van Westerholt in 1565 in diens geslacht. Hackfort behoort nog gedeeltelijk aan een Van Westerholt en gedeeltelijk aan Natuurmonumenten.

47. De Haere is wel een oud, doch geschiedkundig niet zo'n belangrijk goed. In de veertiende eeuw komt een Franken ten Haere voor onder de dienst mannen in de mark Hengevoorde. Later ging het goed over aan de Van Oldeneels, die ook het naburige goed Hengforden bezaten en in 1683 werd Jan van Coevorden van Scherpenzeel door vererving eigenaar. Uit de desolate boedel van zijn broer Assueer werd het verkocht; daarna verwisselde het nogal eens van eigenaar, onder meer aan de Van Suchtelens. Omstreeks 1870 was G.P. Voute eigenaar en hij liet heel wat veranderen aan het huis. Ook bouwde hij de pseudomiddeleeuwse ruïne in het park. Het daarna weer in verval geraakte huis werd gekocht door de bezitter van het nabij gelegen Hoenlo, de familie Teding van Berkhout. Na de Tweede Wereldoorlog werd het landgoed gekocht door de Verenigde Gestichten te Deventer, waarvan de bezittingen werden overgenomen door de gemeente Deventer.

48. Pas in de zeventiende eeuw werden de venen, waar later de plaats Drachten zou ontstaan, ontgonnen. Men kan dan ook geen oude burchten verwachten. Haersmastate is derhalve geen oud slot. Wel stond er in Oudega een deftig slot Groot Haersmastate, doch dit heeft niets met de state te Drachten te maken. Gezien de naam moet dit huis zijn gesticht door een lid uit het geslacht Haersma. Aangezien de tegenwoordige state in 1843 werd gebouwd voor M. Manger Cats, ligt het voor de hand te veronderstellen dat op deze plek een ouder huis heeft gestaan. Het huis op de ansicht werd ontworpen door de architect Thomas Romein, die meerdere landhuizen in Friesland bouwde, waarvan maar enkele zijn overgebleven. Haersmastate was in onze eeuw lang marechausseekazerne.

<<  |  <  |  1  |  2  |  3  |  4  |  5  |  6  |  7  |  8  |  >  |  >>

Sitemap | Links | Colofon | Privacy | Disclaimer | Algemene voorwaarden | Algemene verkoopvoorwaarden | © 2009 - 2022 Uitgeverij Europese Bibliotheek