Raalte in oude ansichten

Raalte in oude ansichten

Auteur
:   H.M. Hannink
Gemeente
:   Raalte
Provincie
:   Overijssel
Land
:   Nederland
ISBN13
:   978-90-288-0116-5
Pagina's
:   160
Prijs
:   EUR 19.95 Incl BTW *

Levertijd: 2 - 3 werkdagen (onder voorbehoud). Het getoonde omslag kan afwijken.

   


Fragmenten uit het boek 'Raalte in oude ansichten'

<<  |  <  |  1  |  2  |  3  |  4  |  5  |  6  |  7  |  8  |  9  |  >  |  >>

Kelner bij Eijkenaar (vooraan in de Heerenstraat) is sedert Jaren De Oele, die gelijkop drinkt met wat hij verkoopt en zo zichzelf ongeveer betaalt. Hij zou ook niet zijn blijven voortleven, ware het niet dat hij eens in een geniaal ogenblik opmerkt: "Heel Raolte pröt oaver mie drinken, maar oaver mi en dörst hem ie gin ene!"

Houdt de straatnaam eens bedekt en vraagt oude Raaltenaren eens waar de fotograaf dit dorpse beeld heeft genomen. Men wéét het niet. Hoelang is het statige herenhuis rechts al niet weg? Sinds 1898. Het maakt plaats voor een zusterhuis. Ja, we zitten in de Heerenstraat! Volgens een mededeling op de achterkant bestaat het gezelschap rechts uit Akkermans, Scholten, Ida Veldhuis en Veldhuis. En dan wordt er nog van ene Kakatoe gerept ...

Als u deze opname eens met de vorige vergelijkt doet zich de merkwaardigheid voor dat de linkerkant van een sprekende gelijkenis is - op de achtergrond zijn de bomen verdwenen; welke zijn eigenlijk blijven staan? - terwijl de rechterkant onherkenbaar is veranderd. Vooral het kolossale zusterhuis (vanaf 1932 jeugdhuis, sinds 1953 Tielbeek) maakt een einde aan de rustige eenvoud. Een telegraafpaal herinnert niet op de meest aangename wijze aan de vooruitgang der techniek en het hoge huis aldaar schijnt zich los te willen maken uit het straatsilhouet en doet opdringerig aan.

De lage, evenwichtige geveltjes met hoge daken die 'n eenvoudige dakkapel rechtvaardigen, de strakke, goed verdeelde raam- en deurkozijnen en daarvóór de keurige, ingetogen dorpelingen, er is allemaal niets op aan te merken. Wàs het dat maar! Huizen en mensen vertegenwoordigen op deze prentbriefkaart, met alle charme van dien, een esprit de clocher, de geest van de klokkentoren...

Hier direct links woont Evert Boerkamp, die wever is en ... kapper: "hoe vaker as ik over de kop gao, hoe rieker ak wödt", In de deuropening Hofhuis, de kuiper. Naast hem woont zijn broer in galanterieën en ijzerwaren.

H. Duurenkamp kan rustig buiten, vóór zijn klerenwinkel gaan staan, want de Heerenstraat is haast uitgestorven. Naast hem woont de weduwe Te Riele met Miete, de meid. Men rommelt daar wat in jenever, patentolie en "scheurgerei" (aardewerk).

Een gemêleerd gezelschap stoffeert hier de Langestraat of Heerenstraat. Links een demonstratie van vrouwelijke hoofdbedekking, midden strak in de houding voor de fotograaf twee marskramers en het tafereeltje rechts wordt ons aan de achterzijde van de kaart door de man in de deuropening, de kruidenier Berend Eijkenaar, onthult: "Derk Zwarts vrachtr. V.V. Wijhe, Dame de Postbode en Ik zeg de Gek met het hondje van Ida Veldhuis." Ziezo, dat weten we dan ook weer.

De reiziger die rond 1900 in Raalte arriveert, kijkt bij het verlaten van het station wel wat ontgoocheld als zijn blik getroffen wordt door een groot knollenland met op de achtergrond een kerkgebouw, een molen en wat kleine, half in het lommer verscholen huisjes. Is dit het Raalte waar men hem zo veel van heeft verteld? Het vrouwvolk op de akker, dat nieuwsgierig de aankomst van elke trein gadeslaat, wijst hem vlug naar het stationskoffiehuis, waar hem een andere aankomst wacht dan hier.

Vooral des winters als de reiziger tijdens het primitieve treinvervoer de barre kou heeft moeten doorstaan, is een nabijgelegen, goed verwarmd koffiehuis, waar de waard bovendien weet wat de reiziger toekomt, een zegen. N.b. De ontboezeming aan de voorzijde van deze kaart duidt erop dat de kaart van vóór 1906 is, want tot dat jaar mag de achterzijde slechts voor adressering worden benut. Deze aan de voorzijde beschreven kaarten behoren dan ook tot de zeldzame geïllustreerde groeten. Het geeft het beeld bovendien wat authentieks, iets van het eigene van die tijd.

Het is de heer G. Woolderink die vanaf ca 1925 het stationskoffiehuis meer allure geeft. In 1935 wordt het uitgebreid met een bioscoopzaal - en dat voor Raalte! - en het geheel krijgt de wat meer imponerende naam Het Wapen van Raalte. Het lijkt aannemelijk dat de heer Woolderink, die in bescheidenheid geen deugd van de hoogste orde ziet, eerst wat automobielen laat aanrukken, alvorens de fotograaf zijn gang kan gaan.

<<  |  <  |  1  |  2  |  3  |  4  |  5  |  6  |  7  |  8  |  9  |  >  |  >>

Sitemap | Links | Colofon | Privacy | Disclaimer | Algemene voorwaarden | Algemene verkoopvoorwaarden | © 2009 - 2021 Uitgeverij Europese Bibliotheek