Warning: mysql_connect(): Headers and client library minor version mismatch. Headers:50156 Library:50527 in /home/0003/sites/s245/europese-bibliotheek.nl/web/require/database.req.php on line 15

Warning: session_start(): Cannot send session cookie - headers already sent by (output started at /home/0003/sites/s245/europese-bibliotheek.nl/web/require/database.req.php:15) in /home/0003/sites/s245/europese-bibliotheek.nl/web/require/require.req.php on line 2

Warning: session_start(): Cannot send session cache limiter - headers already sent (output started at /home/0003/sites/s245/europese-bibliotheek.nl/web/require/database.req.php:15) in /home/0003/sites/s245/europese-bibliotheek.nl/web/require/require.req.php on line 2
Uitgeverij Europese Bibliotheek | Rozenburg in oude ansichten deel 12 | boeken | alfabetisch-overzicht
Rozenburg in oude ansichten deel 12

Rozenburg in oude ansichten deel 12

Auteur
:   J. Bergwerff
Gemeente
:   Rozenburg
Provincie
:   Zuid-Holland
Land
:   Nederland
ISBN13
:   978-90-288-5727-8
Pagina's
:   160
Prijs
:   EUR 19.95 Incl BTW *

Levertijd: 2 - 3 weken (onder voorbehoud). Het getoonde omslag kan afwijken.

   


Fragmenten uit het boek 'Rozenburg in oude ansichten deel 12'

<<  |  <  |  1  |  2  |  3  |  4  |  >  |  >>

INLEIDING

"Op 1 april 1992 was het precies honderd jaar geleden dat verschillende Nederlandse bedrijfjes prentbriefkaarten gingen uitgeYen. Ais gevolg van een wetswijziging raakten de posterijen vanaf die datum hun monopoliepositie kwijt. Binnen een jaar werd de markt overstroomd met kaarten, waarop afbeeldingen van dorpen en steden met straten zonder verkeer, maar wei met kerken, gemeentehuizen, molens enz.," aldus een bericht in "Trouw" dat mijn aandacht trok. Het is duidelijk: tot 1 april 1892 was de briefkaart het goedkoopste en snelste communicatiemiddel. Telefoon was er nog niet. "Tante Pos" zorgde (met twee bestellingen per dag!) dat de berichtgeving zo snel mogelijk verliep.

In Duitsland begon men omstreeks 1870 te experimenteren met de "ansichtkaart". In 1880 waren ze overal in Duitsland, maar ook al in Oostenrijk en Zwitserland, te koop. Vooral de vakantieoorden in deze landen zorgden al snel voor een grote omzet. Er was een gat in de markt ontdekt! De briefkaart werd door een geniale gedachte bevorderd tot prentbriefkaart. Nederland liep dus niet voorop in 1892. De handel van de posterijen ging vanaf toen voor een deel naar de detailhandel. De aIleenheerschappij was voorbij, maar postzegels en bezorging bleven hun "pakkie an".

In 1966 kwam de Europese Bibliotheek op de gedachte om oude ansichtkaarten in boekvorm uit te gaan geven. Ook dat bleek een schot in de roos. Den Briel, Rijswijk en Voorburg waren de eerste. .Voome-Putten-Rozenburg", verzorgd door J. Klok, kwam in 1969.

De vlotte verkoop van deze boekjes in Rozenburg werd de oorzaak van het verzoek aan mij om aIleen Rozenburg vast te leg-

hoorden dat mijn broer Aart het werk aan de Birmalijn had overleefd. Die vijf jaar oorlog hebben mij en veel van mijn leeftijdgenoten een stuk normale ontwikkeling afgenomen.

In de oorlog waren de kerken eensgezind in het bidden voor de vrede. De oorlog was nog niet voorbij of ieder kroop weer in z'n eigen hokje. Dat was voor mij onbegrijpelijk. Het heeft nog heel wat jaren geduurd voordat men daar voorzichtig weer uitkwam.

In de zomer van 1945 gingen we van het ene buurtfeest naar het andere, verenigingen werden opgericht en heropgericht, onder andere een volleybalvereniging en twee gymnastiekverenigingen: een algemene en een christelijke, Ik trouwde, zoals velen van mijn generatiegenoten. Met Jan van der Meer AJzn. kreeg ik op 30 juni 1950, de dag waarop mijn ouders veertig jaar getrouwd waren, een dochter. Zij kreeg de naam van mijn moeder, Kornelia. Vader Quak liep van genoegen en trots naast zijn schoenen, waardoor hij die dag veel vergissingen maakte.

In de jaren vijftig veranderde Rozenburg. Boerderijen werden onteigend, boeren vertrokken naar elders. De nieuwbouw bood een betere behuizing, maar velen misten de vroegere sfeer van de oude huizen waarin zij waren opgegroeid. De nieuwkomers werden kritisch bekeken en namen op hun beurt de Rozenburgers onder de loep. Zij dachten de autochtonen veel te moeten leren, zoals de lezen staat in het rapport .Bnige sociale verkenningen". Deze houding riep hier en daar begrijpelijkerwijs spanning op en verzet. Gelukkig veranderde dat in de loop der jaren. De onderlinge verstandhouding werd beter. Een van de bewijzen daarvan is de oprichting van de jongerensoos Novae. Oude en nieuwe Rozenburgers hebben zich hiervoor gezamenlijk ingespannen. AI met al een boeiende tijd, waarover nog veel te vertellen is.

Rozenburg is mij, ook anno 1993, nog steeds heel dierbaar. Ik denk met een dankbaar gevoel terug aan aile mensen met wie ik in de loop der jaren, op allerlei terreinen, heb mogen samenwerken. Ik heb daar heel goede vrienden en bekenden aan overgehouden. En hoewel Jo Bergwerff en ik in onze jeugd nogal eens om principiele redenen de degens kruisten, reken ik hem daar ook toe. Jo, dank voor al je fijne boekjes, want de heimwee naar hoe het was, blijft.

21 augustus 1993

Aagje van der Meer-Quak

gen. Nooit kon ik vermoeden dat het - vanaf 1974 - mijn leven zou gaan beheersen. Nu heeft u het twaalfde deeltje in handen. Later dan gedacht, maar ondanks alles is het toch weer gelukt.

Wat deel11 betreft: ik moet een fout bekennen. Bij afbeelding 28 heb ik u verteld dat Daan Weeda een houten woning liet bouwen. Ik schreef daarbij: .Daan wist het te versieren. In eerdere verhalen heb ik u verteld dat hij nogal wat varkens clan destien "gekeeld" heeft, dus het "kon lije" , denk ik." Dat was verkeerd gedacht! Daan was - evenals ik -lid van de Bouwkas "Rohyp" en heeft z6 zijn woning gefinancierd. Al is het posthuum, ik wil hem alsnog graag rehabiliteren, ook voor zijn vrouw en kinderen in Californie en tevens voor zijn broers en zussen. In gedachten druk ik jullie de hand om mijn spijt te betuigen. Het benadrukt hoe voorzichtig je moet zijn om mens en niet te beschadigen!

Een correctie in deel11: bij foto 21 heb ik zuster Bosman vermeld, dat moet zijn: Jannie Hordijk.

Ook voor deel12 geldt: spui kritiek als we emaast zitten! We zijn er om elkaar waar nodig te corrigeren!

Voor de statistiek: deel12 bevat 188 foto's en via de twaalfboekjes bezit u nu 1581 foto's en reprodukties van tekeningen en schilderstukken.

Op 28 april 1992 kwam burgemeester H. den Duyn mij in het .Holy'tziekenhuis een .Jintje" opspelden. Officieel: de eremedaille verbonden aan de Orde van Oranje-Nassau in goud. Daarvan maakte Kees Lievaart foto's, want hij zat ook in het komplot. Dit was iets wat me totaal overrompelde. Voor de Rozenburgers is dit oud nieuws, maar ongeveer de helft van de boekjes gaat naar vele plaatsen buiten Rozenburg en buiten Nederland. Daarom deze foto, ook omdat mijn vrouw hier bijstaat. Voor dit boekje is ze ook weer heel wat keren op haar fiets gestapt.

Dank aan u allen die mij bij dit werk geholpen hebben en daardoor mij eigenlijk dit .Jintje" mee hebben bezorgd. Ten slotte dank aan Aagje van der Meer-Ouak , bij wie het Rozenburgse bloed nog altijd intens door de aderen vloeit, zoals bij velen. U ziet haar op de foto bij het voorwoord, hoed in de hand, terugkomend van de ontmoeting met koningin Juliana op 26 april 1951. Ook daarvoor geldt: de herinnering blijft!

september 1993

Jo Bergwerff

Laan van N ieuw Rozen burg 14 3181 CV Rozenburg

tel. 01819-12811

1. "De herinnering blijft..." Waarom blijft die versregel bij me hangen, als ik in een van mijn albums deze foto's zie? Hoeveel te meer geldt dit voor mijn vriend Piet van der Linde! Bladerend in mijn boekjes ontdek ik dat de "Hoofdingenieur van Elzelingen" als motorschip nog ontbreekt. Die stond weI in artikelen in "Nieuw Rozenburg", maar slechts enkelen bewaren kranteknipsels ... Twintig jaar als kolenstoker- herlees de eerste vijf bladzijden van deellO - en nog eens twintig jaar als motorschip, onze schakel met het vasteland, met name Maassluis. In 1930 gekomen, in 1950 verbouwd, in 1970 gegaan, z6 is het samen te vatten. Het verkeer was na de oorlog weer behoorlijk op gang gekomen en de vrachtauto's - veel dumpmateriaal- waren groter dan voor de oorlog. De ruimte die nodig was had de boot in zijn oude vorm niet te bieden, met als gevolg: herhaaldelijk aanzienlijke vertragingen. Op 5 juli 1949 besloten Provinciale Staten tot de verbouwing van de "Hoofdingenieur van Elzelingen". Het wordt 3 mei 1950 aleer de boot uit de vaart gaat, naar Fa. L. Janse en Zn. te Alblasserdam, die f 10.500 betaalt voor alles wat niet gebruikt kan worden bij de herbouw en er daar wordt uit- en afgesloopt. Op 15 mei - na twaalf dagen - wordt het onttakelde schip naar de werf van de N. V. Haarlemse Scheepsbouw Mij. aan de Spaarne gesleept. Dat was ook in 1930 de bouwer! Na een onderhandse inschrijving verwierf deze de opdracht tot de verbouw. Eigenlijk logisch dat zij de laagste inschrijvers waren, want zij kenden hun produkt en konden ook over de oorspronkelijke tekeningen beschikken. Het werd een ingrijpende verbouwing! Vijf jaar na de oorlog was men nog zuinig met en op materiaal, maar in dit geval bleef aIleen het casco gespaard. Dat is altijd goed zichtbaar gebleven, omdat het dek verbreed werd van 9 naar 101/2 meter, wat op de foto's bekeken kan worden. De opbouwwerd voor en achter geplaatst (zie ook daarvoor de toto's), zodat er een obstakelvrije laadvloer ontstond. De gegevens haal ik uit "De geschiedenis der Brielse veren" van H.H. Malkus. Wat ik mis is de lengte van het dek. De boot was totaal381h meter lang en ik schat dat we daar zo'n 10 meter af moe ten trekken voor de opbouw op de kop en de kont. Dan komen we op ongeveer 300 vierkante meter uit. Wat een ruimte en wat een opluchting voor de chauffeurs die hun vrachtwagens niet meer "in de zij" hoefden te steken! Van nu afkunnen er twaalf flinke auto's mee en als het aileen luxe auto's zijn gaan er weI twintig op het rijdek! Het was in 1950 een geweldige verbetering, dat kan ik u - ook als chauffeur - verzekeren. De ka juit v66r - onder de stuurhut - was voor het personeel, dat er's nachts ook moest slapen natuurlijk. De kajuit achter was berekend op plm. 100 personen, ofwel passagiers. De voortstuwing werd verzorgd door 3 vier-cylinder-dieselmotoren van elk 220 pk. Er werden ook twee nieuwe bronzen schroeven gemonteerd. Het zou te ver voeren alles tot in detail te vermelden, maar het is weI aardig te weten dat de heer A.L. Meijnke - die bij de bouw in 1930 het toezicht had-dit ook in 1950 had! De hele verbouwingwas gepland voor f 270.oo0maarwerd met 10% overschreden, watop ongeveer drie ton uitkwam. De technische proefvaart yond op 24 oktober 1950 plaats en de overdracht onder grote belangstelling op 30 oktober 1950. In de praktijk bleek het, ook voor het personeel, een enorme verbetering, niet in het minst door de hydraulische laadkleppen.

Op de foto rechts onder zien we Jaap Kleijwegt Gz., die we in 1951 (deel10, afb. 27) nog achter de paarden zagen, maar hier als chauffeur bij J. v.d. Hout; Koos van Drimmelen t corveeer, later kapitein; Piet van der Linde, kapitein; Piet Veldhoven t , machinist (had zijn goeie goed al aan) en Jan Pijn t, dekknecht. Waarom conducteur Leen Rudolph hier niet bij staat is niet bekend.

2. Deze foto mocht ik van Piet van der Linde gebruiken in "Nieuw Rozenburg" op 14 april 1976, nadat hij op 7 april veertigjaar trouwe dienst achter de rug had. "Die foto is genomen," zegt Piet nu-in 1992- "vanaf de 'Minas', die toen zijn proeftochtging maken." Dat was op dinsdag 2 augustus 1960, zie ik in mijn archief. Laat ik nu altijd gedacht hebben: wat heeft dat vliegtuig van geringe hoogte die foto gemaakt. Even ter zake: de "Minas Gerais" was de eerste grote opdracht - van de Braziliaanse Marine - voor Verolme. Het duurde plm. drie jaren aleer dit vliegdekschip gereed was. Van de verbouwde "Hoofdingenieur van Elzelingen" heb ik vee I foto's, maar z6 is er maar een. 06k omdat de "Prinses Irene" aan de Maassluise kant ligt en om het Maassluis van 1960, nog met watertoren, veerhuis en glasfabriekcontouren.

Terug naar het 40-jarigjubileum van Piet van der Linde. Heen en weer ... 40 jaar lang, dat mocht niet onopgemerkt voorbijgaan, aldus zijn superieuren. Voor Piet hoefde het niet en hij heeft het wat je noemt .xmdergaan". De directeur van Van der Schuyt-Van den Boom-Stanfries B. V. schilderde hem als de man die het recht voor zijn raap zegt. Voor wie grondig uitpraten en goede vrienden blijven hoog in het vaandel staat. Dikwijls fungerend als buffer tussen directie en personeel; de jongens waarvoor hij op de bres stond! Ruwe bolster - blanke pit, dat is Piet ten volle uit en dat mocht na veertig jaren wei eens gezegd worden. Nee, het hoefde allemaal niet, maar achteraf zegt Piet: "Het doet je toch wei iets, zo'n dag ... " Hij begon toen hij 14 was als corveeer op de kolenstoker, die toen net vijf jaar oud was. Dat duurde "een blauwe maandag", waarna hij officieellichtmatroos- dekknecht- werd voor f 13,50 per week. Maar, wei voluit meedraaiend in het zware werk, de tros op de juiste manier uitgooien om niet tc missen, de zware planken met de gebogen haken van de steiger op de boot trekken, de boot schoonhouden, kortom, alles mee aanpakken met de volwassen collega's. De volle dienst meedraaiend van's morgens 7 tot's avonds 5 uur. De volgende ploeg draaide dan van's avonds 5 tot's morgens 7 uur. Er waren drie ploegen van vier man: kapitein, machinist, conducteur en dekknecht, maar er was geen onderscheid, je pakte met elkaar aan. Door het drie-ploegenstelsel was het: 12 uur op en 24 uur af.

De oorlog, met slechte kolen, vormt een hoofdstuk apart (deeI1O/5). Daarbij kwam nog dat PieterTeunis van der Linde, geboren op 7 augustus 1921, op een gegeven moment moest onderduiken. Dat deed hij dan gemakshalve in de schuit van zijn vader en daar zat-ie best. In 1944 werd de "Hoofdingenieur van Elzelingen" ook nog door de Duitsers gevorderd en ingezet tussen Hellevoetsluis en Middelharnis. Met broer Jan en Kees Louwe als personeel en Koos van 't Hof en Piet van Jacob Moll namens de B.S. (Binnenlandse Strijdkrachten) werd .xmze" boot direct na de bevrijding teruggehaald. Wat stonden er een mensen op de steigers toen we afmeerden ... En vanaf 1945 was Piet van der Linde kapitein! Hij heeft gelukkig gevaren als kapitein vanaf zijn 24ste jaar. In 1976 was dat 31 jaar lang, met welgeteld een Iichte aanvaring met een "duks". Een aanvarinkje op de drukst bevaren rivier ter wereld! Is het een wonder dat Piet van der Linde de "Hoofdingenieurvan Elzelingen" voor altijd in zijn hart heeft gesloten? Op die boot was sfeer, je had nog contact met de passagiers, dat is nu voorbij. Persoonlijk heeft hij "zijn" 40 jaar oude veerboot in 1970 op zijn laatste reis naar de werf gebracht. In opdracht van de provincie verkocht de firma Boogaard uit Sliedrecht de boot, die nog in prima staat was, voor een nieuwe bestemming in Italie. Op 24 december 1970 vertrok hij, getrokken door de Duitse sleepboot , ,Fairply 12", vanuit Rotterdam naar Ancola. In de nacht van zaterdag 9 op zondag 10 januari 1971 is de "Hoofdingenieur van Elzelingen" in een vliegende storm gekapseisd en in de golven van de Middellandse Zee verdwenen ...

3. Direct of zijdelings zijn we in deeI2,37, deeI5,7, deeI6,13, deel9,2 en 3 en in deelll,1 rondom het Veerhuis geweest. Maar een nadere kennismaking met de familie Noordermeer, die er na de familie Berkhout vanaf 1920 resideerde, is er tot nu toe bij ingeschoten. Arie Noordermeer, geboren op 18 januari 1874, en Johanna Maria van Exel, geboren op 15 februari 1876, trouwden in 1898, het kroningsjaar. Uit hun huwelijk werden drie kinderen geboren: Cornelia Johanna op 9 juni 1899; Johanna Gerardina op 29 mei 1900 en Arie Leendert op 26 juli 1901. De foto links boven geeft u een beeld omstreeks 1915-1916, met van links naar rechts Arie, Cor en Jo. Het meisje naast moeder Noordermeer is Maria Sluiters. Zij is bij de familie Noordermeer opgegroeid omdat haar moeder, Maria Johanna van Exel, na haar geboorte in 1907 overleed aan kraamvrouwenkoorts. (Zie ook bij de familie Van Exel, op pagina 33.) "Ai was getrouwd met m'n ouwste zus," zegt Klaas van Exel. "Hij begon as keuterboertje in de Vildersteeg. Er was toen plaats voor 6 koeien en daarachter had hij een stukje weiland, waar hij ze 'szorners in kon jagen. Z'n bouwland lag in de Vinksepolder. Hij had nog al us last van een kronkel inzun darmen, 'koliek' noeme ze dat bij een paard. Nou, das nie lekker. As tur dan een seintje kwam: 'Ai heit ut weer', mos ik as jonge z'n koeie gaan melke. De melk ree uk dan mitzijn hondekar naar 'de Ducaat'. Je mot niet denke dat-ie lui was. Hij haalde mit een roeiboot kalk bij de kalkovens in Maassluis. Voor Piet Kleijwegt, die de molen nog gebouwd heit. En dan nam die van die grote zakke kaf mee, voor de paardestalhouwers in Maassluis. Toen was-tie eigenlijk al transporteur zogezeid. Hij pakte alles an waar die wat in zag. Toen in 't voorjaar van 1920 Berkhout boelhuis hieuw op de Veerheuvel, pakte die dat oek an. 'k Zal tje precies zegge: op 1 mei 1920 is Ai daarheen gegaan. Toen had-ie vanzelf 'de Goudmijn' erbij en dan had-ie oek nog elf bunder bij Joch van Gaalen. En natuur/uk 't vervoer van passagiers heen en weer tussen de veerboten van de Briel en Maassluis." Tot zover het relaas van Van Exel, de laatste van de oude garde. Arie Noordermeer sr. is op 12 mei 1957 op 83-jarige leeftijd over/eden. Zijn vrouw Johanna Maria van Exel over/eefde hem niet lang, zij stierf op 25 december 1957, bijna 82 jaar oud.

Bij de foto rechts kreeg ik informatie van het echtpaar Kors Degeling-Bets Schilder. V ziet, vanaflinks: Adrianus (orne Janus) Degeling en Jan en Kors Degeling Chrz. Dan twee niet-Rozenburgse bietenschippers en een bietenweger. V66r het weeghuisje Cor Noordermeer. Deze foto kan van 1920 zijn. Jan was van 24 juni 1904 en Kors is van 8 maart 1906. Cor Noordermeer trouwde op28 juni 1923 met Abraham (Bram) van Santen, die van 1917 tot 1970 bij Arkenbout heeft gewerkt. Hij was geboren op 27 december 1899 en heeft dus van zijn 17e tot z'n 70ste het ijzer gesmeed! Uit hun huwelijk werden drie kinderen geboren: Bram, Jo en Aadje. In dat mooie huis met winkel in de Prinsestraat. Cor Noordermeer werd een begrip voor mij - en velen met mij - doordat ik er naar toe moest voor mijn moeder, want die had altijd wel wat te stoppen, te breien, ofte verstellen.

Ter illustratie ziet u links beneden de foto van de manufacturenwinkel met moeder Cornelia en dochter Jo, officieel Johanna Maria, geboren op 23 januari 1927, getrouwd met Leen van der Vlugt, wonend in Maassluis. Abraham Arie werd als eerste geboren op 1 oktober 1924. Hij is getrouwd met Truus van Klaas Varekamp (van de Bosch). Arendje Maria is van 23 maart 1935 en getrouwd met Anton Vroon Tz. Moeder Van Santen is op 13 april 1967 over/eden toen zij 67 was. Vader werd negen jaar ouder. Zijn levenseinde kwam op 26 april 1976, op 76-jarige leftijd.

De laatste foto toont ons Arie Leendert Noordermeer terwijl hij een , ,blaassie pikt". Dat geldt ook voor de paarden, die even mogen rusten terwijl Van den Akker de foto maakt. Noordermeer is hier met de egge aan het slechten, of wel gelijkmaken, op het bouwland. Zal hij hier 20 zijn?

4. In "De plek waar onze wieg eens stond" vindt u bij bladzij 140 een foto met bakker Boon en anderen en in deel1O,8 kunt u lezen dat vanaf 1918 de heer C. v.d. Kooij dezaak overnam. Dat was heel kort, want drie jaarlaterwas het bakker Reedijk. Willem Reedijk, op4 maart 1891 te Piershil geboren als zoon van Jacob Reedi jk en Antje v. d. Waal, trouwde op 23 december 1920 met Leentje Oosterlee, op 8 augustus 1901 geboren als dochter van Pieter Oosterlee en Maartje van Kempen. Op de bovenbedoelde foto ziet u de wagen, waarmee ook bakker Reedijk nog vele jaren het brood thuis liet bezorgen. Dan denk ik aan zijn knecht Dirk Kuiper, die in september 1928 medeoprichter was van dam club D.O.S. Toen was ik 5 jaar en mocht met vriendjes meerijden op die wagen. Als Dirk het mooi genoeg yond, was zijn standaard uitdrukking: "Ga nou de kachel maar uitpissen bij je moeder!" Onvergetelijk ...

Maar nu eerst de familie Reedijk "ous voor ouds": Antje, 22 december 1921; Maartje, 21 maart 1923; Jaapje, 25 april 1924; Pieter, 15 januari 1926; Jacob, 3 maart 1927; J annetje, 5 oktober 1928; Gerrit, 16 mei 1931 en Wilhelmina Maria op 11 oktober1936. Een aantekening: Maartje is opgegroeid bij een tante en dat was voor mij ook een verrassing, te meer daar we even oud zijn. Ant was getrouwd met Arie de Winter en is na diens overlijden hertrouwd met Aart Stuit. Maartje is getrouwd met Jo Sieber en Jaapje met Jan Wondergem. Piet was getrouwd met Adriana Bezemer en is na haar dood hertrouwd met Sjaan Huisman. Jaap is getrouwd met Trees Barendregt en Jannie met Arie Noordermeer. Gerrit met Stijnie Verschoor en Miep met Jaap Vriesman. Het achttal kinderen is op Piet na van Rozenburg vertrokken en als je dan de lijst uittikt zijn er maar drie echtparen van wie je beiden kent. Maar, zo is het in vele gevallen gegaan in Rozenburg. Vanaf 1931 was Krijn Westdijk bij bakker Reedijk. Dat was een zwager, want de vrouwen waren zussen:

Arendje en Leentje Oosterlee. Dat duurde tot 1940, toen de jongens van lieverlee ook mee gingen werken. Ik herinner me dat we voor de oorlog als jongens uit de Bomendijk zaterdagssavonds naar het winkeltje van bakker Reedijk gingen om een krakeling of bolus voor 5 centen: vooroorlogse prijs en voorloorlogse openingstijden, want je kon tot 9 uur terecht. Wat was het steeds weer een lekkernij! De vier toto's die ik 19 juli 1993 van Piet en Sjaan mocht meenemen, moet u bij de anderen van "de Heuvel" leggen, dan krijgt u een compleet beeld van hoe het was. Vergeet vooral afb. 3 in deell niet, waar u het complex van achteren kunt bekijken. Daar ziet u ook hoe het door de jaren heen steeds groter werd. Die foto plaatste ik bij een artikel in "Nieuw Rozenburg" op 22 februari 1967. Twee weken later, op 9 maart 1967, "kraaide de rooie haan" en was het laatste pand op de Heuvel verleden tijd. Piet heeft op 29 november 1966 het nieuwe pand aan het Raadhuisplein betrokken, waar hij tot 30 juni 1989 is doorgegaan: Piet met hulp in de bakkerij en Sjaan met hulp in de winkel, ook nog tussendoor bestellingen uitrijdend.

Het eenvoudige bakkerswinkeltje, zoals u het links boven ziet, zal in onze herinnering blijven, maar eigenlijk was de achterzijde door de afmetingen meer indrukwekkend. "Rechts boven," zegt Piet, "was ik aan het krenten wassen," en daarmee hebben we ook een kijkje in het interieur van de oude bakkerij. Links onder is het paardetijdperk verleden tijd en gaat Piet met meer paardekrachten .Jangs de deur". Aileen vanaf het platte dak van de bakkerij kon je een foto maken zoals deze rechtsonder. Gezien de heistelling naast het huis van Piet van Baalen, zal het 1961 zijn. Dan is in 1956 de dijk verhoogd, maar dat leest u zo meteen, Evengoed een prachtig plaatje!

Ten slotte: vader Reedijk is 70 geworden. Hij overleed op 25 oktober 1961. Moeder was drie maanden eerder overleden, op 31 juli 1961, bijna 60 jaar oud. In de bakkerswereld zijn de namen Reedijk, Van der Houwen, Langstraat en al eerder Van den Berg, Visser en Vos, wegens gebrek aan opvolgers verleden tijd in Rozenburg.

<<  |  <  |  1  |  2  |  3  |  4  |  >  |  >>

Sitemap | Links | Colofon | Privacy | Disclaimer | Leveringsvoorwaarden | © 2009 - 2018 Uitgeverij Europese Bibliotheek