Sirjansland in oude ansichten

Sirjansland in oude ansichten

Auteur
:   C.P. Pols
Gemeente
:   Schouwen-Duiveland
Provincie
:   Zeeland
Land
:   Nederland
ISBN13
:   978-90-288-1930-6
Pagina's
:   80
Prijs
:   EUR 16.95 Incl BTW *

Levertijd: 2 - 3 werkdagen (onder voorbehoud). Het getoonde omslag kan afwijken.

   


Fragmenten uit het boek 'Sirjansland in oude ansichten'

<<  |  <  |  1  |  2  |  3  |  4  |  5  |  6  |  7  |  8  |  >  |  >>

21. Bij de vele herinneringen die direct of indirect door de watersnoodramp van 1953 op Schouwen-Duiveland verloren gingen, behoort ook het verdwijnen van het oude, van omstreeks 1500 daterende, kerkgebouw van Sirjansland. Het gebouw bestond uit een schip en een koor met driezijdige sluiting, gepleisterd en met latere voorbouw aan de westzijde, Inwendig een houten tongewelf (met rozetten). Op het dak stond een vierkant torentje (met moderne klok). De oude klok, die in 1507 was gegoten, was in de negentiende eeuw verkocht. In de eerste tijd van de reformatie werd de gemeente door dezelfde .Jeraar" bediend als Bruinisse. Later door de andere predikanten uit Duiveland, maar ook in een later stadium door de predikanten uit Oosterland en Bruinisse. In 1660 kreeg Sirjansland haar eerste "eigen" predikant in de persoon van Jacobus Boeije, die hier als proponent is gekomen en in 1674 naar Zierikzee vertrok.

In vroeger tijden geschiedde het beroepen van een predikant hier niet alleen door de kerkeraad, maar ook de ambachtsheer moest hieraan zijn goedkeuring hechten. In het begin van de negentiende eeuw was de kerk zeer bouwvallig geworden, maar tegelijk met de pastorie werd hij in 1834 weer in behoorlijke staat gebracht.

Bij het herstel van de geleden rampschade werden over dit kerkje vele besprekingen gevoerd tussen de Rijksdienst voor de Monumentenzorg en het Nationaal Rampenfonds. De eerste instantie wilde herstel en restauratie, terwijl de laatste alleen voor de bouw van een geheel nieuw kerkje geld beschikbaar wilde stellen. Toen na vele besprekingen geen overeenstemming kon worden bereikt en ook Monumentenzorg er niet in slaagde op andere wijze gelden voor de verlangde restauratie bijeen te brengen, was men genoodzaakt aan de eis van het Rampenfonds te voldoen en werd tot nieuwbouw besloten. De vergunning voor afbraak liet niet lang op zich wachten. Het kerkbestuur van de Hervormde Gemeente van Sirjansland wilde graag de oude, van de zeventiende eeuw daterende, preekstoel als "herinnering" plaatsen in het te bouwen nieuwe kerkje, doch dit werd door het Nationaal Rampenfonds niet toegestaan. De oude preekstoel, met koperen blaker, zandloperhouder en doopbekkenbeker, moest en ging tot teleurstelling van de Sirjanslanders naar de in restauratie zijnde hervormde kerk van Capelle aan den Llssel. Zij die nog de mooie, oude preekstoel van Sirjansland willen zien, moeten dus niet naar de kerk van Sirjansland maar naar die van Capelle aan den IJssel. Dit dank zij beslissingen van anderen dan de Sirjanslanders.

22. In de rampnacht klepte het kerkklokje van Sirjansland haar metalen noodroep over het verdrinkende Duiveland. De Sirjanslanders werden opgeschrikt uit hun slaap. Maar het wilde water liet zich niet afschrikken door klokgelui, Met brute kracht werden de landouwen overspoeld en ook Sirjansland bleef niet gespaard. Een aantal inwoners vond zijn graf in de golven. Toen de dijken eenmaal waren gedicht en het zilte water werd gedwongen tot een smadelijke aftocht, keerden de bewoners terug. De meeste huizen stonden er nog, maar het woeste water had zijn verwoestende werk ook daar aangericht. Talrijke gebouwen zouden nimmer meer dienst kunnen doen en ook het pittoreske kerkje van "Sir" lOU geen lang leven meer beschoren zijn. De muren, die de eeuwen hadden getrotseerd, hadden in hun grauwe ouderdom een te zware knak gekregen. Er moest een nieuwe kerk komen. Dat wilde men nu eenmaal. Op 31 augustus 1958 - een historische datum voor hervormd Sirjansland - werd voor de laatste maal een kerkdienst gehouden in het oude, vertrouwde bedehuis. De gemeenteleden keken nog eens goed om zich heen in deze ruimte en keken bij het uitgaan van de kerk nog even om. Op 11 oktober 1958 was de kerk gesloopt.

Op 28 november 1958 legde president-kerkvoogd A. van der Maas de eerste steen voor de nieuwe kerk. Toen men met de afbraak van het oude kerkje was begonnen, trof men na verwijdering van verschillende kalklagen onverwachts aan beide zijden van de preekstoel, in het kerkkoor, muurschilderingen aan met onder andere rechts, over een oppervlakte van 13,50 x 2,50 meter, in gotische letters, duidelijk leesbaar de naam Andreas en een herkenbare St-Andreasfiguur in de kleuren blauw, geel en roodbruin. Verder nog een madonnafiguur, vermoedelijk het werk van ambachtslieden uit Vlaanderen. De schilderingen waren echter zodanig aangetast, dat aan restauratie niet meer viel te denken, of schoon men dat nog wel heeft geprobeerd.

Rechts boven zien we nogmaals het oude kerkje, waarvan de opname dateert van 1906. De andere foto's zijn alle drie genomen in de onmiddellijke nabijheid van de kerk, beter bekend als het kerkhof.

<:iree! uit $i,j."I."o

23. Foto's of afbeeldingen in de prive-sfeer zijn in dit boekje zoveel rnogelijk vermeden, maar. .. er is niet altijd onderuit te komen. Zeker niet wanneer men een foto krijgt aangeboden met nazaten van een oud Sirjanslands geslacht, die de familienaam Klink dragen. Het geslacht Klink is al eeuwen in het kleine Duivelandse dorpje aan het Dijkwater gevestigd. Daarom meenden we een uitzondering te moeten maken vo or een originele familiefoto van deze bekende Sirjanslandse familie,

De foto werd al geruime tijd geleden genomen en laat ons het gezin van Kees Klink zien. Een groot gezin, want de echtelieden Klink-Brekelmans had den niet minder dan twaalf kinderen. Vader Klink is jaren werkzaam geweest in de landbouw, onder andere op de boerderij van P.J. Hanse aan de Oudedijk onder Bruinisse en hij is pas later aan de Lageweg komen wonen.

Van links naar rechts staan op de onderste rij afgebeeld: met geruite stropdas Kees Klink, dan volgt moeder MJ. Klink-Brekelmans en tegen zijn moeder aan staat in het witte katoenen pakje zoontje Chris. De man op de stoel is natuurlijk de vader van het grate gezin, Kees Klink, en rechts van hem staan Marinus en, met plusfour, Adriaan, Op de tussen rij staan achtereenvolgens vier dochters: Jo, Corrie, Marie en Adriana en op de bovenste rij zien we Johan, Hermina, Leen en Jacob.

24. Nee, geen Ajax, Feijenoord of een andere beroemde profclub, maar gewoon "S.V.C." uit Sirjansland. De afkorting zal wel "Sirjanslandse Voetbal Club" betekenen. Tijdens de Eerste Wereldoorlog was in Sirjansland een detachement vestingartillerie ingekwartierd en de soldaten trapten uiteraard nogal eens een balletje. Mogelijk geinspireerd door de inmiddels vertrokken soldaten, werd later een eigen voetbalclub in het dorp opgericht. Men speelde wedstrijden op een stuk grasland tegenover de boerderij die toen werd bewoond door P. Mol. Waar het terrein destijds lag, heet het nu Bredeweg.

Hier zien we de stoere voetballers uit Sirjansland poseren voor de fotograaf. Het is een tafereeltje dat stamt uit de tijd toen de bal nog een veter en de scheidsrechter nog gezag had. De tijd ook dat de voetballers na de training ("oefene", zei men in Sir) en de wedstrijd in een naburige sloot de modder van de benen waste. Men speelde op zogenaamde "weien", die een half uur v66r de wedstrijd werden vrijgemaakt van verse "koeie-plakkaten". Korte tijd later gleed je daarop dan uit. 't Was een geurig geheel! Nu zijn ook de amateurvoetballers op SchouwenDuiveland er aan gewend geraakt na iedere lichamelijke inspanning de warme kraan open te zetten om een verkwikkende douche te nemen. Daar hadden de hiernaast afgebeelde voetballers van "S.V.c." uit Sirjansland toen zeker nog niet van durven dromen. Deze opname dateert namelijk van 1923.

Als aardige bijzonderheid kan nog worden vermeld dat Adrianus Verstraaten (links zittend) later piloot is geworden. In de jaren dertig heeft hij menig rondje boven Sirjansland gevlogen.

Zittend, van links naar rechts: Adrianus Verstraaten, Nico Bal Johzn. (keeper) en Hendrik Olree. Laatstgenoemde woonde in het naburige Oosterland. Staande, van links naar rechts: Kees de Ronde Jasperzn., Leendert Ringelberg, Koos Pleune, Johan Tanis (uit Kapelle bij Zierikzee), Koos van der Have Lzn., Kees Struijk, Dirk Quist Azn. en Leen Klink Jaczn.

25. De korfbalvereniging "D.E.S." (Door Eendracht Sterk) heeft in de kleine maar zeer hechte dorpsgemeenschap van Sirjansland altijd een belangrijke plaats ingenomen. We hebben de "Jubileumkorfbalflits" van de "SchouwenDuivelandse Korfbal Bond" (SDKB) er eens op nageslagen en daar ontdekten we dat "D.E.S." reeds in 1935 tot deze eilandelijke korfbalorganisatie is toegetreden.

Op de foto links boven zien we "D.E.S. I" aangetreden tegen "Die Gouwe I" te Noordgouwe. Uitslag 3-3. Zittend, van links naar rechts: Rie Klink, Coba Quist, Marie Zwaal, Alie Dalebout, Nellie Klink en met linkerhand aan de grond Henny Dalebout. Bovenste rij: Kees van den Berge, Koos de Jonge, Leen Zwaal, Johan van der Maas, Cor Dalebout, Izaak van den Berge en geheel rechts scheidsrechter P.J. Cashoek uit Zierikzee.

Rechts boven: beslissingswedstrijd te Zierikzee; "DES I"-"Stormvogels I" (Ellemeet) om het kampioenschap tweede klasse. Zittend: Coba Quist, Marie Zwaal, Rie Klink, Corrie Zandijk, Jannie Verstraaten en liggend Nellie Verstraaten. Staande: Cor Dalebout, Leen Zwaal, Johan van der Maas, Johannes Bolle, Dirk van der Maas en Leen Dorst.

Links onder: zittend de dames Lena van den Berge, Bet Quist, Nelly Verstraaten, Corrie Zandijk en juffrouw Schuurman. Staande: Coba de Jonge, Marien Knulst, Kid Zwaal, Gerard Verstraaten Mzn., Kees van den Berge, Koos Fluijt Dzn., Jan Verstraaten en Izak van den Berge.

Rechts onder: een heel bijzondere korfbalfoto. Het zijn twee twaalftallen, die gecombineerd in Sirjansland hadden gespeeld. Sommige spelers(sters) waren nauwelijks te herkennen. Wie we wel herkenden volgen hier:

Jannetje van Zuidland Hdr., Lena en To de Rijke, Alie en Henny Dalebout, Leen Kraak Lzn., mevrouw J. Heule-Kip, Jaantje Klink Cdr., Thea Zwaal, Marie Klink Cdr., me ester A. Heule, Marien Bolle, Ans van Hoeve, Rie Heule en Corrie Klink.

<<  |  <  |  1  |  2  |  3  |  4  |  5  |  6  |  7  |  8  |  >  |  >>

Sitemap | Links | Colofon | Privacy | Disclaimer | Algemene voorwaarden | Algemene verkoopvoorwaarden | © 2009 - 2022 Uitgeverij Europese Bibliotheek