Urk in oude ansichten deel 2

Urk in oude ansichten deel 2

Auteur
:   T. de Vries
Gemeente
:   Urk
Provincie
:   Flevoland
Land
:   Nederland
ISBN13
:   978-90-288-0851-5
Pagina's
:   80
Prijs
:   EUR 16.95 Incl BTW *

Levertijd: 2 - 3 weken (onder voorbehoud). Het getoonde omslag kan afwijken.

   


Fragmenten uit het boek 'Urk in oude ansichten deel 2'

<<  |  <  |  1  |  2  |  3  |  4  |  5  |  6  |  7  |  8  |  >  |  >>

69. Als Urkers het eiland verlieten, was dat voor harde arbeid op zee en in dienstbetrekking. Ze hadden weinig behoefte aan vakantie buiten Urk. Anders was dat met de vreemdelingen die op het eiland hun werk hadden en er wel eens af wilden. In de zomer huurden ze soms een tjalkje om bij de buren op bezoek te gaan. Hier bevindt zich een gezelschap onder leiding van schipper Spithorst en zijn knecht in de haven van Ernmeloord op Schokland. Burgemeester Van Suchtelen van De Haare heeft de hoogste plaats ingenomen. Verder zijn aan boord een dokter, een dominee, twee onderwijzers en een aantal dames.

70. Nog weer wat later begonnen ook Urker ingezetenen aan vakantie te denken. Soms gingen ze met de boot naar Enkhuizen en huurden daar dan een auto voor een dagje Noord-Holland. In de wagen zitten de directeur van de stoombootmaatschappij Gerrit Snoek en z'n vrouw. Voor hen hebben plaats genomen viskoper Pieter Keuter en diens vrouw. Staande poseren Hendrik de Boer, toen oliehandelaar, en echtgenote. De man in klederdracht is Jacob Brands, kapitein van de Urker boot.

71. En nog weer later schafte de dokter zich als eerste een automobiel aan, maar hij kon er op het eilandje met zijn nauwe straatjes maar bitter weinig mee beginnen. Tot de openstelling van de eerste wegverbinding tussen Urk en "het vaste land" bleef de wagen van de "paarde boer" de Urker auto. Daarna veranderde alles in een snel tempo. Dorpssaneringen maakten meer verkeer mogelijk en tegenwoordig staat ook het oude Urk in de weekends vol "modern blik". De "Urker auto" heeft allang afgedaan.

72. Tot in de jaren dertig was Urk, als gezegd, nog een echt eiland. En toen kwam de inpoldering. Het kreunen van de baggermachines ging de eilanders door merg en been, maar de dijken rezen op uit het water en na verloop van tijd viel het Urker land droog. Hier zien we het ontstaan van de dijk naar Lemmer vlak onder de Urker wal. Een zinkstuk wordt op zijn plaats gebracht. Brokken keileem en zware stukken steen worden in zee gestort. Een nieuwe tijd breekt aan.

73. Afsluiting en inpoldering brachten Urk veel verdriet en problemen, maar al gauw werd er ook van voordelen genoten. Oude vissers ontvingen Zuiderzeesteun, jonge mannen konden werk vinden op baggermolens en -bakken en bij het maken van de dijken. Urk kreeg een grote werkhaven met opslagterrein voor steen en rijshout. Nu zijn er een werf, een machinefabriek en een aantal bedrijven voor visopslag en -verwerking. De bevolking verdrievoudigde. De plannen van ingenieur Lely zijn voor het eiland Urk van verstrekkende betekenis geweest. De foto toont een ex-visser aan het stuurwiel van een baggerschip.

74. De zangvereniging "Excelsior" beleefde vóór de oorlog al een bloeiperiode. Er werd aan heel wat concoursen meegedaan. Een reeks mooie foto's is er van bewaard gebleven. Na de oorlog nam het aantal zangverenigingen toe. Mannenkoren verwierven faam met hun uitvoeringen, gouden platen en buitenlandse reizen. Er wordt veel in klederdracht opgetreden, ook als in het dagelijkse leven die kledij niet meer gedragen wordt. Wat de dracht aangaat is het een voor Urk aflopende zaak.

75. Na de oorlog lieten schoolbestuur en personeel zich fotograferen. Op de muur zijn nog de plekken te zien waar met teer eens een anti-Duitse leuze was aangebracht. De daders hadden met carbid ook elders gekalkt. Helaas werd een onschuldig man ervoor opgepakt en keerde hij niet uit gevangenschap terug. Anderen hadden weer de naam "Wilhelmina" van de schoolmuur gerukt en in de haven gegooid. De vinder bewaarde het naamraam zorgvuldig zodat het na de oorlog weer feestelijk kon worden aangebracht.

76. In 1940 werd het laatste gat in de polderdijk gedicht. In 1942 viel de Noordoostpolder droog. In 1945 werd een groots bevrijdingsfeest gevierd. In 1947 beleefde Urk in een barre sneeuwwinter zijn laatste, knellende isolement. In 1948 kwam de eerste goede wegverbinding klaar en was Urk werkelijk geen eiland meer. Op 1 april 1950 werd het ex-eiland, dat eeuwenlang bij Holland hoorde, van een Noordhollandse een Overijsselse gemeente. Het werd een feestelijk gebeuren. Op de foto brengen schoolkinderen een zanghulde aan de Commissaris van de Koningin. Ook op deze plek is het dorpsgezicht sedertdien grondig veranderd. De werf werd parkeerterrein, er kwam een nieuwe visafslag.

<<  |  <  |  1  |  2  |  3  |  4  |  5  |  6  |  7  |  8  |  >  |  >>

Sitemap | Links | Colofon | Privacy | Disclaimer | Leveringsvoorwaarden | © 2009 - 2019 Uitgeverij Europese Bibliotheek