Vianen in grootmoeders tijd deel 2

Vianen in grootmoeders tijd deel 2

Auteur
:   F.J.Th. Baars
Gemeente
:   Vianen
Provincie
:   Zuid-Holland
Land
:   Nederland
ISBN13
:   978-90-288-5732-2
Pagina's
:   80
Prijs
:   EUR 16.95 Incl BTW *

Levertijd: 2 - 3 werkdagen (onder voorbehoud). Het getoonde omslag kan afwijken.

   


Fragmenten uit het boek 'Vianen in grootmoeders tijd deel 2'

<<  |  <  |  1  |  2  |  3  |  4  |  5  |  6  |  7  |  8  |  >  |  >>

VOORWOORD

Toen mij verzocht werd om wederom een boekje samen te stellen over het verleden van Vianen kon ik erg moeilijk weigeren omdat het mij zo bezig houdt. Misschien denk ik weI te veel aan vroeger, maar het doet mij nog steeds een groot genoegen daarmee bezig te zijn en mensen te ontmoeten waarmee we samen in vroeger jaren in Vianen hebben geleefd, vooral diegenen die al jaren om hun werk of om andere redenen uit Vianen zijn weg getrokken. Bij diegenen die aan Vianen verknocht zijn geweest leeft Vianen nog steeds in hun gedachten, ze zullen ook maar zelden de grote familiedag van Vianen, de Paardenmarkt, vergeten; ze weten de dag en de datum altijd, de woensdag voor de tweede donderdag van oktober, dat zit in hun geheugen gegrift.

Wat was Vianen vroeger? Een agrarisch gebied waar erg veel landbouw, fruitteelt en veeteelt werden gepleegd, ja het was een voorraadschuur, vooral voor de stad Utrecht, waarheen door verschillende handelaren de landbouwprodukten vooral aardappelen, appels en peren - op de grote "groentenboerenrnarkt" werden verkocht en ook weI aan vele particulieren voor de winter vooraad. Dat was toentertijd erg gebruikelijk, heel veel aardappelen belandden toen onder de bedsteden, om ze voor de eventuele vorst te behoeden.

Niet allen konden hun brood verdienen in de landbouw; er waren ook steenfabrieken, een dakpannenfabriek, vee I hoepelmakerijen, die het hout uit de grienden verwerkten tot hoepels voor de tonnenmakerij, een rietmattenfabriek enzovoort. Er waren ook weer mensen nodig om het benodigde materiaal te maken of te repareren; denk maar aan een timmerman, een metselaar, een smid, een kuiper om de vaten voor de kaas- en boterbereiding te maken, een wagenmaker enzovoort. Die vormden een gemeenschap die onmisbaar was en dat bracht

aanhankeli jkheid aan elkaar en onderlinge contacten; men had elkaar meer nodig en men was dan ook hulpvaardiger, want wat de een niet kon, kon de ander en dat was wederzijds. Bij het zware werk, zoals hooibouw en ploegwerk, was burenhulp de aangewezen weg en daar werd veel gebruik van gemaakt, niet aileen bij de bedrijven maar ook in de huiselijke bezigheden, waar veel met hulpvan buren en/of vrienden de zaken geregeld werden, dat was, .samenleving".

Denk nu niet dar het in Vianen een rijk leven was, er waren weI enkelen die wat met hun hoofd (kop) boven een ander uitstaken, maar het was voor velen een sober bestaan.

Met al de foto's die in dit boekje worden getoond, wordt de herinnering weer opgeroepen vooral van degenen die dit nog weten of zelf hebben meegemaakt. Wellicht worden vele gezichten herkend die men allang vergeten was en die nu weer voor de geest komen met herinneringen van "ik weet het nog" en "dat heeft moeder nog verteld" en "vader was daar ook bij geweest", ze moesten "het nog eens kunnen vertellen". Vianen was in veel opzichten mooi en goed. Hoe kon men genieten van de wijde omgeving, van kersen- en appelboomgaarden met hun mooie bloesempracht, de vele wandellanen en dreven; men genoot veel van de mooie natuur van Vianen.

Ik hoop dat u ook zult genieten van wat in dit boekje geboden wordt en dat het een mooie en blijvende herinnering voor u mag zijn en een waardevolle schat voor het nageslacht, als herinnering aan hun voorouders.

Met grote dank aan allen die met het verzamelen van foto's hebben geholpen: daardoor is dit boekje geslaagd.

Frans Baars

GEDICHT

Grootmoeder maakte boontjes in het zout en droogde worst in spijltjes aan de zolder. Ze was gezond en werd verschrikkeliik oud, zonder reclame en zonder voordeelfolder.

In moeders tijd ging men iets nieuws ontdek-

ken.

De Keulse pot ging zachtjes in de VUT; zij ging de boontjes en de erwtjes wecken, zo werden vitamines weer optimaal benut.

Dat was natuurlijk onzin volgens dietisten.

De voedingsstoffen kookten zo ook uit groente en fruit.

Maar ondanks dat zij '1 tocb veel beter wisten, zag '1 hoogbejaarde vrouwtje er nog voortreffelijk uit.

Toen kwam de diepvriestijd

en de weckfles [ris en helder, toonbeeld van zorgzaamheid en vlijt, stond leeg en eenzaam in de kelder.

Men eel till uitgebalanceerd

daar had grootje nog nooit van gelezen. Toch deed zij 'I nog niet z6 verkeerd, dat heeft de tijd toch wei bewezen.

1. Het strand aan de Lek op het einde van de Buitenstad, Zwemmen voor de jongere jeugd was er nog niet bij, aileen wat pootje baden, vaak nog onder toezicht van de moeder. De straat vooraan was bestemd voor eventueel gebruik van een veerboot, wanneer door ijsgang de schipbrug weggehaald was om ophoping van ijsschollen te voorkomen. Dat was zeer gevaarlijk voor de brug en ook voor een zogenaamde ijsdam; het zal in 1928 geweest zijn.

Vianen.

Schipbrug a. d. Lek.

2. De schipbrug. De twee varende stukken zijn uitgevaren om de Culernborgse Raderboot doorgang te geven. Dat gebeurde tweernaal per dag. Ook zien we hier een vrouw met een juk op de schouders water halen vanuit de Lek , die destijds (het was in 1902) nag zeer schoon en helder was. Men gebruikte het Lekwater heel vaak voor de was. Her was een zware taak , met zon juk en van die grote, zware, houten emmers, maar die vrouw presteerde het toch maar.

3. Ook in 1932 karnpeerde men al langs de Lek , al was het met een zelfgemaakte tent. Hier zien we, met pet op, Broer van Gelderen, daarnaast Johan Klinkin en Piet Voorboom. De dame in het midden is Greet van den Berg en naast haar zien we Griet Voorboom. De twce jongens met wit overhemd zijn onbekend, maar wilden toch weI even op de foto.

4. Het water van de Lek brengt niet aileen veel plezier. maar ook weleens ellende. Want wanneer het echt hoog water wordt in de Lek en het water staat tot boven de zomerkade met gevaar van doorbraak, dan wordt het water via een sluisje ingelaten en lopen de waarden onder. Dit sluisje bevindt zich ongeveer halverwege tussen de Lekbrug en de Buitenstad. Hier ziet men het bulderende water door de sluis komen en lopen de waarden onder water; op de achtergrond Vianen. Dit gebeurde in 1920 en in 1926.

5. In 1920 stonden de bakkerij van de heer Herik en de boerderij op het einde van de Buitenstad rondom in het water. Op de foto rechts de familie Herik en links de familie Verhoef.

6. In 1926 waren deze bcelden te zien in de Buitenstad. Rechts op de bovenste foto is melkhandelaar Van de Weerd te zicn.

7. In de strenge winter van 1929 was de Lek vele weken dichtgevroren met zeer sterk ijs, zodat er een rijpad over het ijs gemaakt kon worden voor het gewone verkeer tussen Vianen en Vreeswijk vice versa. Op zondag 10 februari ging de Lek "zitten" en enkele dagen daarna was de rijbaan al klaar.

8. De rijweg over de Lek is hier compleet; vele kijkers genoten van de ijsmassa en trotseerden de kou.

<<  |  <  |  1  |  2  |  3  |  4  |  5  |  6  |  7  |  8  |  >  |  >>

Sitemap | Links | Colofon | Privacy | Disclaimer | Leveringsvoorwaarden | © 2009 - 2018 Uitgeverij Europese Bibliotheek