Zuid-Beijerland in grootmoeders tijd

Zuid-Beijerland in grootmoeders tijd

Auteur
:   N.W. Andeweg-van Brakel
Gemeente
:   Korendijk
Provincie
:   Zuid-Holland
Land
:   Nederland
ISBN13
:   978-90-288-5913-5
Pagina's
:   80
Prijs
:   EUR 16.95 Incl BTW *

Levertijd: 2 - 3 werkdagen (onder voorbehoud). Het getoonde omslag kan afwijken.

   


Fragmenten uit het boek 'Zuid-Beijerland in grootmoeders tijd'

<<  |  <  |  1  |  2  |  3  |  4  |  5  |  6  |  7  |  8  |  >  |  >>

INLEIDING

Zuid-Beijerland nu, zo welgelegen tussen het wijde polderland. Nieuwe straten, Dude wegen, stukje van ons Nederland.

Mensen kwamen, mensen gingen, van geslachten tot geslacht. Blijvend zijn de herinneringen

in Dude foto's bijeen gebracht.

Tekst: Nel Andeweg

Dit is het vijfde boekje over Zuid-Beijerland dat ik mocht samenstellen in de series "in oude ansichten" en "Kent u ze nog?" "Zuid-Beijerland in graotmoeders tijd" is de titel van dit boekje. Hierin zijn veel foto's opgenomen van het oude dorp en de Nieuwendijk. Ook van Tiengemeten, het eiland met een onzekere toekomst. Wordt het een natuurontwik-

kelingsgebied, dan moeten aIle boeren weg en worden de boerderijen gesloopt. De dijk wordt doorgestoken en het water heeft weer vrij spel over het vruchtbare bouwland. Er wordt nog steeds onderhandeld. De bewoners hopen nog dat het blijft zoals het nu is.

Er zijn weer veel foto's tevoorschijn gekomen uit albums en schoenendozen. Een grate moeilijkheid waren de namen van de groepsfoto's. Er vallen steeds meer ouderen weg uit de gemeente, bij wie ik aItijd terecht kon om de juiste namen te vinden. Er moet nu wat meer "onbekend" ingevuld worden. Er kan ook weI eens een verkeerde naam staan, omdat voor een persoon meer narnen genoemd werden en dan is de keus moeilijk.

Veel dank aan allen, die het materiaal beschikbaar stelden. Daarvoor moest ik langs vele adressen. In het bijzonder dank aan de heer C. v.d. Griend te Haaften, die me veel oude toto's toezond.

1. De Molendijk hadden ze ook weI Bomendijk kunnen noemen ais er niet die mooie molen .Landzigt" gestaan had. En daar zijn we nog steeds trots op. Westmolendijk is een naam die nooit meer gebruikt wordt. Dit is weI een oude foto, waar het nog een echte grintdijk is: heel smal met een grintbak aan de kant van de dijk. Daar werden regehnatig de putten in de dijk mee gevuld. Het wandeIpaadje rechts doet nog heel IandeIijk aan met kinderen op klompen en kinderen op schoenen. Wie ze zijn is niet bekend. Toch is hier het verschil in arm en rijk goed te zien. Links is de boerderij van Trouw te zien. Rechts de woonhuizen van de arbeiders. Er was ook een winkel in kruidenierswaren. Aan de Molendijk stonden er weI vier; een hoedenwinkel en er was ook nog een cafe. Heel de bevolking Ieefde van de landbouw, boeren en arbeiders. Winkeltjes genoeg voor de kinderrijke gezinnen!

2. De familie Vlaskamp aan de Molendijk kon met recht trots zijn op de hoedenwinkel met twee etalages. Ze verkochten ook textiel: ondergoed, overhemden, sokken enz. Het bovenlicht van de voordeur is beplakt met doorzichtig papier. Glas-in-lood werd in de gewone huizen in die tijd nog niet gebruikt. De eerste steen werd op 1 maart 1913 gelegd door Adriana Alida Vlaskamp Wd., oud 1 jaar. Een reclameplaat "Vitello" zien we boven het winkelraam. Mooie vitrage voor de ramen van het woongedeelte. Hoeden naar de laatste mode voor in de etalage. Er waren even geen klan ten toen de foto werd gemaakt. Van links naar rechts: Willem Vlaskarnp, zijn vrouw Pietje Vlaskamp-van 't Hof en hun kinderen Adriana, Henk en Cor.

3. De winkel van vrouw Snijders had twee etalages en twee toonbanken. De bewoners van de Molendijk hoefden voor een pond suiker niet naar het dorp. Bij Snijders verkochten ze bijna van alJes: petroleum, stokvissen, kaas, koek, sajet voor de sokken, je kon er een blaadje uit een blocnoot kopen plus een envelop. De postzegel konden ze er ook nog bijleveren. Een ons gemalen koffie en ook een jurk als dat moest. Vrouw Snijders droeg nog elke dag een krulJemuts. De winkel was de gehele dag open, ook 's avonds. Op zondag was alles gesloten. Heel de week halen en op zaterdag betalen. Daar was het winkelboek voor. Er stond een grote rode koffiemolen op het eind van de toonbank. "Ga eens even om een pond suiker bij Snijders en breng ook een zoete koek mee", dat was toch wei gemakkelijk om zo je kinderen om een boodschap te sturen. De winkel is nu weg, het pand is nu als woonruimte ingericht. Even een boodschap doen is er niet meer bij, want alle winkeltjes zijn verdwenen en er is een grote supermarkt voor in de plaats gekomen. Gelukkig is daar wei van alles te koop. Zelfbediening met de winkelwagen, midden in het winkelcentrum: De Hitsert.

OostmolenayK'-ZUID BEYERI: AND.

4. Zo was de Molendijk omstreeks 1920. Hier staat het cafe .Leve de Landbouw", Het uithangbord was een uitnodiging, daar konden vermoeide wandelaars offietserseven uitrusten bij een kop koffie of een drankje. Erwaren altijd wei kinderen van de familie Breure die om het cafe speelden. Moeder Breure bediende de bezoekers van haar cafe, de dochters pasten op de kleine kinderen en het kousen breien ging ook door. Niet heel de familie was thuis om voor het huis op de foto te gaan. De soldaat toevallig weI. De molen Landzigt op de achtergrond, het boerderijtje van Kees Breure. Vrouw Koelewijn staat voor haar huis om te zien wat er gaande is. Alles met het oog op de fotograaf. Links de telefoonpalen, daar waren aile huizen op aangesloten voor elektriciteit. Telefoon had hier bijna niemand en waarom die palen zo genoemd werden, daar kan niemand iets over zeggen. GezeJlig toeven, zo midden op de weg. Auto's reden er nag niet zo veel en een paard en wagen zag je ver genoeg aankomen, dan kon je altijd nog aan de kant van de weg gaan staan.

5. Een extra mooie plaat achter het cafe .Leve de Landbouw". Het is nog eens met mooie letters geschreven op een plank, een luidspreker daarbovenop gezet, de beste reclame in die tijd. De bevolking van Zuid-Beijerland leefde van de landbouw, waarom zou je zo'n cafe dan een andere naam geven. Cafe Sport hoorde je nog niet noemen. Voor sport hadden ze toen nog geen tijd. Van's morgens vroeg tot laat in de avond werd er op het land gewerkt: in de winter spruiten plukken of dorsen. Als er dan nog eens tijd en een kwartje overschoten, was er het cafe nog. Voor een praatje met de familie Breure en het nieuws uit de streek even opstoppen aan de Molendijk. Deze familiefoto is in de tuin gemaakt. Staande, van links naar rechts: Cees den Hartig, Adrianus Breure, de jongste spruit van de familie met zijn zuster Marie Breure. Tweede rij van links naar rechts: Cees Breure, Bas Breure, Adriana Vink en Beth Breure liggen voor de luidspreker. Beth is later met man en kinderen verdronken, toen hun schip op een mijn liep en zonk. Niemand heeft die ramp overleefd.

6. Ieder kind kende het winkeltje van vrouw Muller (Japie Slof). Ze verkocht van alles: sloffen, petroleum en kruidenierswaren. Maar dat ze ook voor een cent snoep verkocht, wist de jeugd uit heel de omtrek. Voor een halfje schepdrop in een zakje, dat ze zelf geplakt had uit pakpapier. Voor het andere halfje een toffee of schuine drop. Vrouw Muller woonde in het linker gedeelte van het huis, daarnaast was de winkel. Het rechter gedeelte werd bewoond door de familie Frans de Buck. Krijna de Buck-Muller was de dochter van de winkelierster. Niemand werd nog mevrouw genoemd en wat je verkocht kreeg je als bijnaam, Het winkeltje was van's morgens vroeg tot 's avonds open. Heel de dag rinkelde de winkelbel. Rust in de avond, met een kop koffie en een breikous. Stilzitten was er niet bij in die tijd. Deze foto is op zondag genomen, de luiken voor het winkelraam zijn gesloten. Op de rechterfoto poseert vrouw Muller achter haar huis, Ze droeg altijd een gehaakte muts.

7. Een klein, maar proper huisje, maar er woonde wei een groot gezin: de familie Wimmer-de Bruin. Ze hadden acht kinderen, die allemaal boven op de zolder moesten slapen. Het was eerst een dubbel woonhuis, de cne helft is afgebrand en ook nooit meer opgebouwd. Toen er de nieuwe woonwijken kwamen is ook dit huis met de grond gelijk gemaakt. Links is nog een muur te zien van de boerderij van Kees Breure. Een schuur voor de fietsen en het tuingereedschap achter het huis, ja zelfs de moestuin lag er altijd goed bij met de rechte groentebedden. Maar waar lieten ze de fietsen, laarzen en klompen? Later kregen ze een woning in de eerste nieuwbouw na de oorlog. Nu wonen aile kinderen in een ruime woning, maar ze zijn het kleine huisje nog niet vergeten. Ze gaven maar wat graag de foto voor dit boekje. Een mooie herinnering aan hun kinderjaren, toen ze nog rustig konden spelen aan deMolendijk, (Ongeveer 1940.)

Ore te

uit

Z'lD B!:IER- AND

8. Een dorpsgezicht vanaf de westzijde Dorpsstraat. Aileen het huis geheel rechts is gebleven en de andere huizen zijn afgebroken tot en met het huis, waar de man voor staat. De linkerkant, dat is de noordkant van de straat, is helemaal gesloopt. Er staat hier links wei een zogenaamde telefoonpaal, maar aan de huizen zien we geen enkele aansluiting. Rechts de winkel van Jan Bezemer; het winkeltje van Teuntje de Vlaam staat ernaast. Concurrentie naast de deur. Maar het ging altijd goed, ieder had zijn eigen klantenkring en buiten het dorp werd niets gekocht. .Koop toch in de vreemde niet, wat eigen dorp u biedt." Dat ging in die tijd nog prima. Er waren wei vier schoenmakers, drie kappers, vier slagers, twee schoenwinkels, drie groenteboeren en de kruideniers waren niet te tellen. Zeker acht winkels inmanufacturen. Het was altijd winkelen op loopafstand. De vrouwmet keuvel was Sijtje Berkhof, de moedervan Mattheus, De kinderen zijn onbekend.

Groete uit Zuid Betertand,

9. "Groete uit Zuid-Beijerland." Het moet wei een hele serie geweestzijn, telkens komen er weer foto's tevoorsehijn van het oude dorp. En overal dat bovensehrift. Deze foto moet rond 1910 gemaakt zijn. Het was op een doordeweekse dag, gezien de klompen van de bewoners, die echt wel voor de foto in de rij staan. Niemand, die hier de namen nag van kent. De foto is helder genoeg, maar voor de mensen van nu is het te lang geleden. Waarsehijnlijk leeft er niemand meer uit deze groep. Links de woning van de familie Trouw en daarnaast die van Hendrik Visser. De boom boven de Boendersweg, reehts het huis van de familie Vos. Later is het opgetrokken voor de kleermakerij, die boven de winkel en het woonhuis was. De slijterij van De Graaff is hier nog een laag huisje met winkel, later gesloopt en gebouwd zoals de zaak nu nog is. De toren van het oude kerkje is hier goed te zien, het haantje niet. Hoeden en petten en damescorsetten; bij Vos was het te koop. En natuurlijk nog veel meer. Na het winkelen kon er als hetmoest nog een borreltje bij De Graaff worden gedronken.

<<  |  <  |  1  |  2  |  3  |  4  |  5  |  6  |  7  |  8  |  >  |  >>

Sitemap | Links | Colofon | Privacy | Disclaimer | Leveringsvoorwaarden | © 2009 - 2018 Uitgeverij Europese Bibliotheek